Samen op Weg mei 2019

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Theorie of ideologie, that’s the question!

Ik heb het hier, zussen en broers over de genderproblematiek. Misschien is het ver van uw bed, en misschien o zo nabij.

Voor mij is deze genderproblematiek een ideologie, dat wil zeggen, een idee, dat men tot een leer wil verheffen, en daarom steevast van een theorie spreekt, al zijn er geen wetenschappelijke bewijzen. Maar hoe ga je dan in zelfs tegen universiteiten?

En kijk, in de Standaard van 11-12 mei lees ik de opinie & analyse van Maarten Boudry, filosoof aan de UGent en ook auteur.

U kan dit artikel doornemen op mijn blog: https://alain2015.wordpress.com/

Het komt erop neer dat hij “bio-ontkenners” (men ontkent dat er van bij de conceptie man-vrouw verschillen zijn) op dezelfde plaats zet als “klimaatontkenners”, en verder stelt dat de gewone burger aan alles ervaart dat man en vrouw verschillen, en ook dat er daar voldoende wetenschappelijke bewijzen van zijn.

Ik citeer: “Bio-ontkenning is geen zaak van gewone burgers, maar van wereldvreemde academici.”

Dank u, Maarten Boudry, en zo kan ik zelf weer gewoon verder met Genesis 1, 27: “En God schiep de mens als zijn beeld; als het beeld van God schiep Hij hem; man en vrouw schiep Hij hen.” Als man en vrouw, evenwaardig en verschillend, zijn we geroepen om beeld te zijn van het onzichtbare mysterie van de drie-ene God. De H.  Johannes Paulus II heeft dit uitgebreid behandeld in de theologie van het lichaam.

Aangemoedigd door het artikel wil ik nog enkele tips geven in mogelijke confrontaties met de genderideologie. Ik heb de inspiratie gevonden in het boek van Hubert Lelièvre: “La famille face au défi du gender.” (Het gezin en de uitdaging van de gender)

Wat kunnen we doen?

Op de eerste plaats de moed niet verliezen, maar vertrouwen op Christus, de Rots, en leven vanuit Hem, vanuit de H. Geest. Daarom ook geeft Maria-Kefas een vijfweekse over het Leven in de Geest! Zo schreef H. Johannes Paulus II in “Duc in Altum”: “Ga vol hoop. Een nieuw millennium gaat open voor de Kerk als een wijde oceaan, waar je je in waagt, steunend op de Heer.”

Ten tweede ons geweten vormen. Wie u zegt dat alles spontaan, gemakkelijk moet zijn, bedriegt u. Jezus volgen wil zeggen zijn kruis dragen, en de weg is bergop, het vraagt inspanningen, ook om je geweten te vormen, door lectuur, studie,…

Verzorg uw gezinsleven. Jullie, de gezinnen, zijn “Gaudium et Spes” vreugde en hoop; jullie zijn de poorten naar het leven en de liefde. De Kerk is heel dankbaar voor de gezinnen, voor hun “ja” aan het leven. Maak van uw gezin een haard  van licht, van liefde, vergeving, luisterbereidheid en vreugde! Vier elkaar, zoals onlangs moeder werd gevierd. Draag zorg voor uw gebedshoekje en de tafelmomenten. Oh ja! Ook hier is het niet altijd simpel, maar moeilijk gaat ook, hé!

In het gezin is ieder belangrijk, ieder bestaat, en wordt bij zijn (voor)naam genoemd. Vaders, wees niet bang vader te zijn, moeders, wees niet bang moeder te zijn. Neem tijd voor elk kind, een voor een als je de nood voelt, of als ze een signaal geven. De bakens en de sporen voor het verdere leven hebben ze van u nodig.

Lees de “theologie van het Lichaam” van de H. Johannes Paulus II, profetisch antwoord op de ideologie en andere uitdagingen van onze tijd. Het is in het Nederlands vertaald. Benedictus XVI zegt: “Combineer de theologie van het lichaam met die van de Liefde, om de schoonheid, de goedheid en de waarheid van de echtelijke seksualiteit te herontdekken.

Zoek de gelegenheden om op een andere manier te spreken over de liefde en de seksualiteit in de opvoeding van de kinderen. Laat dit niet over aan de officiële instanties alleen. Ik durf hier zeker verwijzen naar de initiatieven van “Jij en Ik, een wonder”, en MFM, de cyclusshow (www.mfm-programma.be).

Laten we in deze materie eensgezind voor elkaar en voor de wereld bidden, om de wijsheid en het vuur van de H. Geest, en hoopvol uitzien op Zijn kracht, nu we op weg zijn naar Pinksteren.

 

Alain

 

Bio-ontkenners

 

Overgenomen uit De Standaard (zaterdag 11 mei zondag 12 mei 2019) Opinie &analyse

Wie? Filosoof (UGent) en auteur van ‘Waarom de wereld niet naar de knoppen gaat’ (Polis).

Wat? Klimaat­sceptici worden geweerd uit het publieke debat. Mensen die de biologische verschillen tussen mannen en vrouwen ontkennen niet: zij hebben hele academische disciplines overgenomen.

 

Hebt u weleens een discussie gevoerd met een klimaatontkenner? Het is een mooie oefening in geduld en zelfbeheersing. Klimaatontkenners zijn mensen die, ondanks de overweldigende hoeveelheid bewijzen voor het tegendeel, blijven volhouden dat ons klimaat niet opwarmt. Of dat, als het wel opwarmt, het beslist niet aan de mens ligt. Of dat, als het misschien toch aan de mens ligt, er niets tegen te beginnen valt en we moeten ophouden met ­zeuren. Zelf verkiezen ze de term ‘sceptici’, omdat ze naar eigen zeggen kritische vragen durven te stellen bij gevestigde doctrines. In werkelijkheid weigeren ze wetenschappelijke feiten onder ogen te zien, omdat die hen ideologisch onwelgevallig zijn. Twijfel is een waardevol goed in wetenschap, maar als die te ver doorslaat, kan je met recht en rede over ‘ontkenning’ spreken.

In ons publieke debat zijn klimaatontkenners relatief marginaal. Hun enige politieke vertegenwoordiger in Vlaanderen is Jean-Marie Dedecker, en zelfs hij is een lauwwarme ontkenner, een randgeval dus. In academische wandelgangen zal je ze niet gauw tegengekomen, net zomin als op deze (of andere) krantenpagina’s. De website Doorbraak is het enige medium dat hun geregeld een forum biedt. Geen toeval, want klimaat­ontkenning is vooral een rechtse aangelegenheid. Niet alle rechtse mensen zijn klimaatontkenners, maar bijna alle klimaatontkenners zijn rechts. Dat die lieden tegenwoordig in reguliere media geweerd worden, is op zich geen slechte zaak. Het heeft geen zin om eindeloos te blijven discus­siëren over kwesties die in de wetenschappelijke wereld al meer dan twintig jaar beslecht zijn.

Tonnen bewijsmateriaal

Maar er bestaat een andere vorm van wetenschapsontkenning die veel meer prestige geniet. Niet alleen is ze doorgedrongen in de academische wereld en tref je ze geregeld in opiniekaternen aan, ze heeft zelfs hele academische disciplines overgenomen. En zelfs mensen die er niet in geloven, bewijzen er lippendienst aan, uit politieke correctheid. Ik heb het over de ontkenning van biologische verschillen tussen mannen en vrouwen. Niet alleen de evidente verschillen qua anatomie en hormonale huishouding, maar ook op het vlak van psychologische attitudes, gedrag, cognitieve vermogens en interesses. Voor die vorm van wetenschapsontkenning zijn rechtse mensen nagenoeg volledig immuun. ‘Bio-ontkenning’ is bijna uitsluitend een linkse kwaal. De filosofe en zelfverklaarde evolutie­feministe Griet Vandermassen schrijft er uitgebreid over in haar nieuwe boek Dames voor Darwin, waarin ze haar collega-feministen probeert warm te maken voor de evolutionaire psychologie.

Bio-ontkenning is geen zaak van gewone burgers, maar van wereldvreemde academici

Waarom gaat het hier niet om een legitiem wetenschappelijk standpunt, maar om regelrechte ontkenning? Net als bij alle andere seksuele soorten zijn de twee seksen van homo sapiens (de definitie van ‘man’ en ‘vrouw’ volgt uit de grootte van de geslachtscellen of gameten) op een andere manier vormgegeven door natuurlijke en seksuele selectie. In onze evolutionaire geschiedenis kampten ze met andere uitdagingen, waardoor ze onderhevig waren aan verschillende soorten selectiedruk. Niet alleen is het a priori erg onwaarschijnlijk dat de primaat homo sapiens aan die evolutionaire logica zou ontsnappen, maar inmiddels is de wetenschappelijke discussie beslecht, net zoals bij de klimaatopwarming. In Vandermassens boek tref je tonnen bewijsmateriaal aan voor universele en dus cross-culturele man-vrouwverschillen, uit uiteenlopende academische disciplines.

Bij de meeste feministische auteurs, en ook binnen het academische vakgebied van genderstudies, heerst de opvatting dat dergelijke verschillen in gedrag, attitudes en interesses bijna uitsluitend het resultaat zijn van socialisatie en omgevingsinvloeden. Om dat vol te houden, hebben ze zich bijna volledig afgesloten van ­andere wetenschappelijke disciplines, zoals de biologie, genetica, endocrinologie en ontwikkelingspsychologie. Het is makkelijker het licht van de zon te loochenen als je eerst zorgvuldig de gordijnen dichttrekt.

Twijfel zaaien

Als je beide groepen vergelijkt, ­komen de bio-ontkenners er eigenlijk nog het bekaaidst vanaf. Het klimaat is een ontzettend ingewikkeld systeem en de globale temperatuur op aarde kennen we slechts door statis­tische gemiddelden te berekenen van uiteenlopende metingen op diverse tijdstippen, in oceanen, in de atmosfeer en stratosfeer. Bovendien is de voornaamste aandrijver van klimaatopwarming (CO2) een onzichtbaar en geurloos gas waarmee mensen geen enkele directe ervaring hebben. De aanvaarding van klimaatopwarming vergt dan ook een groot (maar ­terecht) vertrouwen in de wetenschappelijke methode en in wetenschappelijke instellingen als het IPCC. Als klimaatontkenner heb je het dan ook makkelijk: zaai gewoon wat twijfel over correlatie en causatie en over de onzekerheid van onze meetapparatuur.

Dat ligt bij man-vrouwverschillen wel even anders. Elk van ons heeft dagelijks ervaringen die de psychosociale verschillen tussen de seksen illustreren: in onze eigen relaties, in de opvoeding van onze kinderen, in de verhalen en roddels die we over elkaar vertellen. Bio-ontkenning is dan ook geen zaak van gewone burgers, maar vooral van wereldvreemde academici die met alle macht een ideologie proberen hoog te houden. Niet ­alleen moeten bio-ontkenners opboksen tegen de wetenschap, maar ook tegen de eigen persoonlijke ervaring.

Ooit was de argwaan van feministen tegenover evolutionaire benaderingen van de menselijke geest begrijpelijk, zoals ook scepsis over klimaatopwarming lange tijd een eerbaar standpunt was. Biologie werd vroeger misbruikt om vrouwen onder de knoet te houden en ongelijkheid te bestendigen. Maar wetenschap staat niet stil. Inmiddels ontgroeide de evolutionaire psychologie haar kinderziekten. Mede door de bijdrage van vrouwelijke wetenschappers beschikken we vandaag over een veel genuanceerder beeld van sekseverschillen, dat niet langer vertrekt vanuit het mannelijke perspectief.

Het wordt tijd dat feministen zich verzoenen met de evolutionaire erfenis van onze soort, en dat gender­onderzoekers (en veel anderen in de humanities) hun ideologische dogma’s begraven. Bio-ontkenning hoort net zomin als klimaatontkenning thuis aan universiteiten.

Samen op weg februari 2019

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Goud, wierook  en mirre, dat waren de geschenken van de drie wijzen aan het pasgeboren kind Jezus. Een zus van de gemeenschap had gehoord dat deze gaven symbool zijn voor drie gaven die ook wij aan onze Heer kunnen aanbieden, namelijk ons hart, onze lofprijzing en tijd.

Geschenken, hoe vaak horen we niet met Kerstmis en nieuwjaar hoe lastig het is om de gepaste geschenken te vinden voor onze geliefde huisgenoten en dichte familie, en wat een opluchting bij velen als die dagen voorbij zijn. En hier krijgen we dan concrete tips om aan onze God gaven te schenken; dank u lieve zus voor deze fantastische tip!

Goud. Dat is ons hart. Ons hart geven aan God, dat is eerst en vooral ons hart openen voor Hem. We mogen Hem alles toevertrouwen: onze zorgen, onze vreugden, onze kleinheid. Meer nog, zelfs onze zonden mogen we aan Hem, het Lam van God, afgeven, Hij neemt ze weg! Nu en dan eens met een lente grote kuis in het sacrament van de verzoening.

Raar toch, hé, dat we Hem zelfs onze zonden mogen geven. Je moet niet speciaal over produceren, maar als ze er zijn wil Jezus ze wegnemen, zodat je weer voluit kunt ademen. De H. Geest woont in ons hart. Gun het Hem toch de ramen regelmatig open te zetten, en je zal ervaren hoe Hij meer en meer in je leven zal kunnen werken.

Je hart geven aan Jezus, dat is Hem liefhebben. Als we iemand liefhebben, dan doen we voor hem wat hij graag heeft. En dat is: “Dit is Mijn gebod, dat gij elkander liefhebt, zoals Ik u heb liefgehad.” (Joh. 15, 12) Onze liefde voor Hem wordt concreet in wat we voor onze naaste doen, en voor de armste, de kleinen, de zieken, enz. Denk maar aan de werken van barmhartigheid…

Jezus ís die andere in nood. Bij de bekering van Paulus, vraagt Jezus: “Saul, Saul, waarom vervolgt gij Mij?” Hij is die arme, die gekwetste, die eenzame, en in die mensen kunnen we Jezus liefhebben door concrete, kleine daden van liefde.

Wierook. Dat staat voor de lofprijzing. Dat is het gebed waar we persoonlijk of in groep, God prijzen om Hemzelf, om Zijn grootheid, Zijn goedheid, Zijn macht, Zijn schepping, Zijn weldaden voor ons en voor anderen. Zo zingen we bv. “Wat bent U groot, God, heilig is Uw naam, wat bent U sterk God, nu wij voor U staan, heffen wij samen, vol van vreugde onze lofzang aan!” Wij danken dan de Vader, voor de schepping, de Zoon voor de verlossing en de H. Geest, die woont in ons hart! Dit lof gebed richt onze ogen en ons hart naar God, en plaatsen Hem in het centrum.

Er zijn nevenwerkingen! De vreugde groeit in ons hart, ook het vertrouwen, dat Hij ons tegemoet komt in onze moeilijkheden. Wie looft heeft al vaak ervaren, hoeveel zuurstof er binnenkomt, tijdens dat gebed. De H. Geest helpt ons ook onze vragen bij God te brengen. Ik kan jullie zeker verwijzen naar Worship Alive, waar onze jongeren, of ze nu spijbelen (bosbrossen) of niet, de Heer vurig loven en prijzen.

Mirre. Mirre staat vaak symbool voor lijden. We zien dat in de gemeente Smyrna, dat was een lijdende kerk. “Smyrna” is dan ook Grieks voor “mirre”. De gelovigen van de gemeente te Smyrna moesten lijden om Jezus’ wil. Allen die lijden voor de Heer, zijn kostbaar in Zijn ogen.

Ik hoorde eerst dat mirre symbool staat voor onze gebedstijd. Er is geen tegenspraak. Bij het begin van Zijn lijden, in een van de moeilijkste momenten, in het hof van Olijven bad Jezus in doodsangst, en vroeg de apostelen mee te bidden. Onze aanbidding zal heel vaak een overwegen zijn van het lijden van de Heer.

Trouw te zijn aan onze gebedstijd vraagt standvastigheid, en trouw, maar het is een geschenk dat de Heer welgevallig is. Als we ook ons lijden aan Hem kunnen opdragen, dan kan het ook vruchtbaar worden.

Kortom, als we voor de Heer ons hart openen, zodat Hij Zijn woord in ons hart kan zaaien, en Hem laten werken, dan zal dit rijke vruchten voortbrengen, dat heeft Hij beloofd. Als we Hem loven en danken en wat van onze tijd geven, dan worden we mensen met een hart van goud, en dan kunnen we dit hart laten overlopen naar onze huisgenoten! Aan hen mogen we ook bemoedigingen geven (wierook) en van onze kostbare tijd, maar dat weten jullie al, hé.

God zegene u en uw op weg gaan naar Pasen, doorheen de woestijn van de vasten!

 

Alain

 

Samen op Weg – november 2018

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

“Wees heilig!”

Waarschijnlijk verwacht je deze oproep niet in dit blaadje en misschien vraag je je af of dit nog van deze tijd is. Misschien heb je de lezing al gestopt? Nee dus; wel, dan is dat al een eerste stap naar heiligheid 😉

Wie zegt dat nu, en waarom? God zelf om te beginnen, in Leviticus en Hij zegt ook waarom: “Wees heilig, omdat Ik heilig ben.”

Met zo’n argumentatie word ik wel even stil.

Het is van alle tijden want Petrus herneemt het in zijn eerste brief (1 Pe 1, 16) en paus Franciscus in zijn exhortatie “Gaudete en exsultate” of  “Wees blij en juich”.

Deze exhortatie van de paus gaat over de roeping tot heiligheid in de hedendaagse wereld, en ik kan alleen maar oproepen om die te lezen, dan kan je, wat dit blaadje betreft, direct naar de laatste bladzijde gaan.

Bepaalde uitspraken van de paus in zijn aansporing treffen mij enorm, en daarom wil ik ze hier ook delen, in de hoop dat jullie deze parel van paus Franciscus zelf ook gaan lezen en in uw leven laten doorwerken.

“Je zal die mens worden die de Vader in gedachte had toen Hij jou schiep.”

Deze zin kan je meenemen in je dagelijkse gebedstijd, en tot je laten komen, want het zegt zoveel. Al van in de moederschoot had de Vader je al in gedachte, en waarschijnlijk nog veel vroeger. Hij heeft een droom voor je, namelijk die bepaalde mens. En God laat Zijn dromen niet rap los, ook al maken wij er een potje van. Desnoods stuurt Hij Zijn Zoon naar ons, tot op het kruis.

OK, maar welke mens zal ik dan worden? In Genesis 17, 1 lezen we: “Leef in verbondenheid met Mij, leid een onberispelijk leven.” Dat zijn toch al twee tips.

De verbondenheid kunnen we beleven door onze trouw aan het persoonlijk gebed, elke dag, 2% van onze tijd. Velen getuigen dat ze door die tijd aan God te geven, veel tijd en zorgen uitsparen voor de rest van de dag. Een win-win situatie dus, in “hedendaagse” termen. Jezus zal in de tijd die je Hem geeft niet nalaten je in stapjes te tonen waar Hij je wil hebben, welke mens je mag worden. In het “Samen op Weg WE”, zeer modern, nemen we Jezus als GPS, we volgen Hem. De gebedstijd is daar het middel voor, de connectie, WIFI.

Wat dat onberispelijk leven betreft, gaat paus Franciscus verder: “We komen vaak in de verleiding om te denken dat heiligheid alleen bestemd is voor wie zich aan de dagdagelijkse beslommeringen kan onttrekken om veel tijd aan gebed te besteden. Dat is niet zo. Wij zijn allemaal geroepen om heiligen te worden door liefdevol te leven en een persoonlijke getuigenis te geven in alles wat we doen, op de plaats waar we zijn… Ben je getrouwd? Wees heilig door te beminnen en te zorgen voor je partner, zoals Christus dit deed voor de Kerk. … Ben je vader, moeder, grootvader, grootmoeder? Wees heilig door je kinderen met geduld te leren Jezus te volgen. … Heb je je leven aan God gewijd? Wees heilig en beleef vreugdevol je engagement.”

Je ziet, het is concreet. Je moet niet een of andere heilige willen nadoen en zo eventueel ontmoedigd geraken.

Het gaat over jou, die ene mens die de Vader in gedachten had.

“Het belangrijkste is dat elke gelovige zijn of haar eigen weg onderscheidt en het beste van zichzelf, dat wat de Heer heel persoonlijk in zijn of haar hart heeft neergelegd, laat zien.”

Naast de gebedstijd kan de partner een grote hulp zijn voor jou, door je met zijn/haar positieve blik aan te moedigen je weg te gaan, en door je te helpen je talenten te ontdekken en te ontwikkelen. Dit is natuurlijk wederzijds, en het is een onderdeel van je eigen weg je partner op dezelfde manier bij te staan, want we kregen van God “de hulp die bij ons past!” (Genesis, 2 18)

Behalve in het huwelijk, kan je ook anderen helpen hun talenten te ontdekken, in je vriendenkring, je gemeenschap, je werk.

Kijk, ik hou je niet verder op, ga nu met spoed naar een boekhandel, die deze prachtige en zeer leesbare aansporing voor u in de aanbieding heeft. (misschien ook een cadeautip?)

Ik verwijs ook graag naar verdere aankondigingen in dit blaadje: de adventskransen op 2 december, het tienerkamp tussen Kerstmis en Nieuwjaar. De Vijfweekse voor een vernieuwde doorbraak van de H. Geest komt er ook aan, na Pasen dan, en het WE in Spa in augustus en last but not least, de aanbidding, elke week op donderdag tussen 19 en 20u!

God zegene u en uw op weg gaan naar Kerstmis!

 

Alain

SAMEN OP WEG – AUGUSTUS 2018

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

 

“IMANA N’URUKUNDO “God houdt van U”.

Op missie in Rwanda kon ik die tekst minuten lang lezen en mediteren, want het stond in grote letters op de achterzijde van een vrachtwagen. Martine en ikzelf, en twee zusters van Abizeramariya reden van Butare in het zuiden naar Ruhango, op weg naar een middelbare school.

Het is daar bergachtig, de weg kronkelt, en de vrachtwagen rijdt heel traag in de beklimming, maar snel in de afdalingen, wij zijn er dus een hele tijd achter blijven rijden. Eerst was er het verlangen om in te halen, maar het lukte niet, en zo begon die tekst meer en meer op ons in te werken. Wij werden letterlijk gedwongen om niet aan die tekst voorbij te lopen en begrepen als het ware dat God aandrong met zijn boodschap: “Ik hou van jullie!” en dat Hij wacht op ons antwoord. Dat antwoord, dat is niet anders dan tijd te nemen voor Hem, om Hem steeds meer intiemer te leren kennen, want daar ligt ons geluk, en dat weet God beter dan wij. Die tijd, dat is ons persoonlijk gebed met Hem, dagelijks als het kan, en ook eens een tijd van aanbidding, in uw buurt of op donderdagavond in de bronkapel van de Clemenspoort te Gent. De Heer wacht op jou!

Wij hebben het onder elkaar nog vaak gehad over die tekst op de vrachtwagen, ook in de scholen, en we vroegen ons af of Belgische, Vlaamse of West-Vlaamse chauffeurs ook niet zoiets konden doen, ik weet alvast één persoon aan wie ik het zal voorleggen…

Over Rwanda, over de jeugd in die scholen wil ik ook nog graag iets delen. Martine en ik mochten een week lang in verschillende scholen spreken over het wonder van de schepping van de mens, als man en vrouw, als jongen, als meisje, volledig in de geest van de theologie van het lichaam van de H. Johannes-Paulus II. Naast de droom van IMANA voor de mens, horen ze ook over de waardigheid van ons lichaam, de gelijkwaardigheid van man en vrouw en heel concreet over hoe de vruchtbaarheid werkt bij het meisje en bij de jongen. De kennis of liever het gebrek hiervan is in de landelijke delen werkelijk onthutsend.

Wij werden diep getroffen door hun openheid voor de christelijke boodschap, hun levensvreugde ondanks zeer penibele omstandigheden (armoede, gevolgen van de genocide) en hun geweldige motivatie om te leren. Onze eerste ontmoeting was die dag, 4 juli, in de middelbare school in Ruhango. 4 juli is het feest van de bevrijding en dus een verlofdag. De meeste kinderen kwamen echter vrijwillig opdagen om toch deze ontmoeting mee te maken.

In een andere school kregen we twee dagen lang tijd van 9.30u tot 14u om onze boodschap echt diep en uitgebreid te brengen, waarbij ze ook veel tijd kregen om vragen te stellen. Die school leert een beroep aan jongeren uit de armste gezinnen,  zodat ze later hun beroep kunnen uitoefenen als kok, kapper of kapster, naaister. Ze waren ongeveer met 60. Sommigen moesten op de schooldagen opstaan om 4u om drie uren te voet naar school te komen, om dan, na 14u de weg terug te gaan voor het donker (18u). Over motivatie gesproken!

Op het einde van de tweede dag hebben jongens en meisjes verteld in de groep wat ze zoal geleerd en onthouden hebben, en ons dan beloond met een schitterende dans.

Je kan niet anders dan het Rwandese volk in je hart dragen, als je ervaart hoeveel moed en wilskracht er daar nodig is om te overleven, en om te werken naar verzoening. Er is nog een hele weg te gaan, maar voor IMANA is alles mogelijk.

Beste vrienden, Afrikanen zeggen ons al lachend: “U hebt het uurwerk, wij hebben de tijd!” Van die tijd geven ze er ook veel aan de Heer, ondanks de zware inspanningen om te overleven. Laten wij, die de middelen hebben om te leven, ons inspannen om tijd te maken voor onze God, ontmoet Hem, dat is Zijn en onze wens voor u.

Ik verwijs ook naar verdere aankondigingen in dit blaadje naar de WE’s Samen op Weg, het tienerkamp (bijna morgen!) en de aanbidding.

 

Alain

 

Samen op Weg – Mei 2018

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Het gebeurt niet elk jaar dat het mei-nummer van Samen op weg verschijnt in de week van Pinksteren. Daarom wil ik het hier hebben over Pinksteren, over de H. Geest.

God is Liefde, God houdt van ons, maar voor ons is het moeilijk Iemand te beminnen die we niet zien, een grote God dan nog van wie de mensen eigenlijk bang waren, en zelfs kinderen offerden om die God gunstig te stemmen. God heeft dan, vanaf Abraham doorheen het oude testament de mensen geleerd dat Hij een Vader is, die zielsveel van Zijn kinderen houdt.

Het bleef moeilijk te geloven, en daarom is God zelf mens geworden in Jezus Christus. Deze Jezus konden we zien, horen, aanraken. Maar toch konden zijn tijdgenoten Hem niet geloven, en ze hebben Hem gekruisigd als een godslasteraar, of omdat Hij de machtigen in de weg liep.

Jezus besteedde heel zijn leven aan het tonen van de Vader, (“Wie Mij ziet, ziet de Vader, Philippus.”) en aan het tonen van de Liefde van God voor de mensen. Maar nog kunnen zijn medemensen, zelfs Zijn leerlingen het niet begrijpen. Daar was een Helper voor nodig.

Blijkbaar hebben niet alleen de apostelen, de leerlingen de H. Geest nodig om God te begrijpen, maar wij allemaal. Zonder Jezus kunnen wij niets, zonder de H. Geest begrijpen wij niets.

Na Zijn lijden, dood en verrijzenis verlangde Jezus vooral om terug naar de Vader te gaan, om de H. Geest te kunnen zenden. Dat is een eerste maal gebeurd met Pinksteren, en met volle kracht, maar, zussen en broers, dit stopt niet, wij hebben die H. Geest elke dag nodig, wat zeg ik, elk uur, elk moment van ons leven.

Door ons Doopsel hebben we de H. Geest ontvangen, zijn we tempels van de H. Geest geworden, Hij woont in ons hart. Door het Vormsel zijn we daar bewuster van geworden, het is onze keuze als persoon geworden, maar we mogen zijn kamertje in ons niet op slot zetten, en onze eigen wil voorrang geven.

In het oude testament werkte de H. Geest ook al, vanaf de schepping zelfs, en doorheen de profeten. Maar dat was eens bij die profeet, dan weer een andere, en een korte tijd. Maar nu schenkt Jezus Zijn Geest aan iedereen, en dat 7/7 24/24! Als God iets schenkt, is het altijd in overvloed. Maar wij kunnen ongelooflijk spaarzaam zijn en het kraantje openen als het ons past, en liefst niet te lang.

Zussen en broers, als er één kraan is die je mag laten open staan, dat is het die bron van Levend Water, die dan ook in jou zal opborrelen als een bron van leven voor de anderen rondom u.

Open je hart, open je oren voor de H. Geest. Hoe doe je dat? Wel door regelmatig, dagelijks een tijd van stilte te nemen, stil te staan letterlijk. Die tijd van persoonlijk gebed, in een kamertje, of waar het stil kan zijn. Die regelmaat zal je afstemmen op God die in je diepste ik aanwezig is, en je zal begrijpen wat Hij je wil zeggen, toefluisteren, vragen. Door dit te oefenen, door standvastig te blijven, zal je Hem soms ook in volle actie horen spreken in je hart. Ingevingen zullen van Hem komen, en je zal het weten!

Zo krijg ik soms vragen van mensen om iets te doen, en spontaan denk of zeg ik dat ik het niet kan, dat ik geen tijd heb, en plots is daar die inwendige stem: “Weet je dat zeker? Zou je het niet doen?” En zussen en broers, als je dan luistert en doet wat Hij verlangt, dan komt er een vreugde in je hart, die blijvend is. En hoe meer je je er voor open stelt, hoe beter je Hem hoort, en hoe dieper je vreugde wordt, los van alle lijden en verdriet dat je door het leven kan ervaren.

Iemand getuigde eens dat hij op zijn schouder voelde kloppen, zachtjes, en hij hoorde de H. Geest hem zeggen: “Ik ben ook een persoon, Ik wil je vriend zijn.” Jezus is mijn vriend, dat hoor je wel vaker. Maar ook tot de H. Geest kan je spreken, en tot de Vader, want het is door de H. Geest in ons hart dat we “Abba, Vader” kunnen zeggen.

Ik eindig door Jezus zelf aan het woord te laten (dit weerlegt dat ik altijd het laatste woord moet hebben 😉 ):

Johannes 14, 15-17: Als gij Mij liefhebt, zult ge mijn geboden onderhouden. Dan zal de Vader op mijn gebed u een andere Helper geven om voor altijd bij u te blijven: de Geest van de waarheid, voor wie de wereld niet ontvankelijk is, omdat zij Hem niet ziet en niet kent. Gij kent Hem, want Hij blijft bij u en zal in u zijn.

Johannes 14, 23: “Als iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden, mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen.

 

Alain

Samen op Weg – februari 2018

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Vertrouwen!

Tussen Kerstdag en nieuwjaar mocht ik een onderricht geven aan een dertigtal jonge mensen, tieners en hun begeleiders op het Op & Top kamp in Ruiselede. Het thema: “Don’t worry”.

Omdat de H. Geest mij altijd helpt bij het schrijven van Samen op Weg, of als ik een onderricht mag geven, heb ik onmiddellijk “ja” gezegd, gemaild eigenlijk… En kijk, dit vertrouwen op de H. Geest had wel een heel onmiddellijk resultaat. Na mijn antwoord op de mail, ging ik mij scheren in de badkamer, en contempleerde de oude man in de spiegel, die het aan die jongeren eens mocht uitleggen! En zie, daar kwam de ingeving, ogenblikkelijk: het verhaal van Abraham en Isaak, het verhaal van een diep gefundeerd vertrouwen, een spannend verhaal ook. Ik heb de tieners meegenomen op die bewuste bergtocht, elk van hen als Isaak, ik als Abraham. Het verhaal werd voorgelezen door een van de medewerkers, en ze stopte, zoals gevraagd, op een aantal gevoelige momenten, waarbij de Isaak-tieners mochten opschrijven hoe ze zich voelden. Het is een boeiend avontuur geworden, maar tevens ontdekte ik ook enkele aspecten, die ik hier verder wil delen.

Abraham is onze leermeester in vertrouwen. In Genesis 12 lezen we het eerste contact tussen Abram en Jahwe: “Trek weg uit uw land, uw stam en uw familie, naar het land dat Ik u aan zal wijzen. Ik zal een groot volk van u maken. Ik zal u zegenen en uw naam groot maken, zodat gij een zegen zult zijn. “ Let wel, Abraham was 65 jaar. Toch krijgt hij de opdracht weg te gaan, en naar waar? “Naar het land dat Ik u wijzen zal!” Wie van ons zou dit doen, zonder reisverzekering, GPS, GSM en dat soort dingen?

Toen hij 99 was kreeg hij een nog duidelijker belofte en verder in Gen. 18 krijgt hij drie mannen op bezoek, die na een gastvrij onthaal beloven dat Sarah binnen het jaar een zoon zal hebben.

Ook hier vertrouwt Abraham op iets dat menselijk gezien niet te geloven is! (En terwijl zijn vrouw het niet kan geloven: zij lacht!)

Maar het gebeurt. Isaak wordt geboren, groeit op, maar dan vraagt Jahweh aan Abraham, zijn zoon, de zoon van de gelofte, de zoon die hij liefheeft, te offeren. Jahweh is heel duidelijk, het gaat hier over Isaak, niet over Ismaël. Er kan geen misverstand zijn.

Abraham vertrouwt op de Heer, op Zijn gelofte van het nageslacht, en gaat op weg. Lees zelf het verhaal nog maar eens, het is best wel spannend, ook voor Isaak. Op het cruciale moment, als Abraham het mes heft, komt Jahweh tussen: “Abraham, Abraham!”

Wat zou er gebeurd zijn als Abraham niet naar God geluisterd, of Hem zelfs niet gehoord had, zoals wel eens bij ons gebeurt, hé! Of erger nog, aan God zegt: “Wacht eens even, ik ben bezig, dit ga ik nu eerst afwerken…” Gelukkig luistert Abraham, en ge ziet, het maakt het verschil tussen leven en dood. Dit mag je gerust als een tip zien voor je gebedstijd.

Jahweh was ook zo goed om niet te roepen: “Stop, Halt, …” maar wel Abraham bij zijn naam te roepen. Dat is ook een tip om in het gezin elk kind bij zijn naam te noemen, zeker ook als je iets wil vragen. Het is zo fijn om mijn naam te horen, het bouwt mijn identiteit op, ik besta! (De tieners beaamden dit helemaal)

De beloofde zegening, dat is in het begrip van Abraham, veel nakomelingen, letterlijk. Maar wij weten intussen, dat ook Jezus afstamt van Abraham, Isaac, Jacob, Juda, …, David, … Jozef. De zegening is vele keren groter dan wat de mens verstaat. Dat is de vrucht van het geloof, het vertrouwen van Abraham.

Meer nog: wat de mens niet moest doen, heeft God zelf gedaan: Hij heeft Zijn Zoon gevraagd mens te worden, aan ons gelijk, tot in de dood, de dood aan het kruis. De nieuwe Isaac, Jezus, is wel geofferd, met een volmondig JA aan de Vader, voor mij, voor jou. Hij heeft het kwade, de dood overwonnen, so, don’t worry, heb vertrouwen!

Dit vertrouwen is zo fundamenteel dat Jezus aan zuster Faustina heeft gevraagd zijn afbeelding te laten maken met de witte en de rode straal, met de tekst onderaan om te bidden: “Jezus, ik vertrouw op U”.

Dit vertrouwen en het luisteren, naar God en naar elkaar, zussen en broers, wensen we jullie allemaal, en zeker doorheen de vasten, naar Pasen toe!

Alain

PS. De Amerikaan Paul Zak, toont in zijn boek “The moral molecule” aan dat het geven van vertrouwen een opstoot van het gelukshormoon oxytocine veroorzaakt in je lichaam. Daardoor voel je je zo goed, dat je ook goed gaat presteren. Geloof en rede gaan wel samen! (De Standaard 24 jan.)