De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (slot van hoofdstuk 4)

DE GAVE VAN DE ECHTGENOTEN DOOR ALINE LIZOTTE

“Het is met het oog op deze wederzijdse gave dat de Schepper de lichamen van man en vrouw geschapen heeft, zo echt menselijk en zo diep verschillend. Want het lichaam van elk van de echtgenoten drukt op zijn manier deze mogelijkheid tot de gave uit.

Door de uitwendigheid van zijn seksuele organen toont het lichaam van de man klaar en duidelijk dat zijn fysisch wezen gemaakt is om het lichaam van de vrouw te bewonen en zich daar goed te voelen tijdens hun wederzijdse extase.

Het lichaam van de vrouw, veel meer gemerkt door het inwendige, toont in zijn soepel en aanpasbaar zijn, juist die andere dimensie van de liefde: het onthaal.

Want de liefde heeft niet één realiteit, maar drie. Liefde is initiatief, onthaal en vruchtbaarheid. Dat drukt het lichaam uit in het licht van zijn echtelijke betekenis. In het profiel zelf van zijn fysische structuur is de man door God ontworpen om aan de vrouw vreugde en vruchtbaarheid te brengen. In haar lichamelijke structuur, is de vrouw gemaakt om deze vreugde en de vruchtbaarheid te onthalen en ze uit te stralen. […]

Het lichaam drukt de persoon uit.

Het is eerst dankzij het lichaam dat je aangetrokken werd, het is door het lichaam dat de andere bij u gekomen is. Uw lichaam was voor de andere de eerste getuige van uw persoon. […]

Uw lichaam is het zichtbaar teken geweest van een onzichtbaar mysterie, die van uw geleidelijke groei naar de communie van uw personen. […]

Dat heb je ervaren. Door in het lichaam van de andere, de gezellin of de gezel te herkennen, en later de verloofde en dan de echtgenote of de echtgenoot, werden uw blik, uw gevoeligheid en uw verstand geleidelijk gevormd om het onzichtbare te zien, de echte en diepe persoon van de andere. Naar die persoon gaat uw gave. Maar deze persoon onthult haar onzegbaar wezen door alles wat in haar is, haar eigen lichaam. Het is dat lichaam dat haar toelaat zich uit te drukken, te beminnen, zich te geven.

Hoezeer toch zijn uw twee lichamen waardig om respect en tederheid te ervaren, meer nog hoe heilig moeten uw lichamen zijn, toegewijd om teken te zijn van Gods mysterie! Ge kunt reeds vreugde of verdriet lezen in de blik van de andere. Ge hebt al geleerd om van het gelaat van de andere zijn geluk of angst te vatten! […]Een hoofd op uw schouder, handen die zich verstrengelen, lippen die zich verenigen, ge verstaat dit reeds als tekenen van een groeiende intimiteit van de liefde die streeft naar een volledige gave. […] Al die tekenen die ge leest in het lichaam van de andere zijn openbaringen van zijn persoon. Haar persoon is gelijk aan geen ander, want haar lichaam is gelijk aan geen ander. Het lichaam van de andere onthult het hele mysterie van haar persoon en leert de weg naar de eenheid met haar zijn. Daarom mag het eigen lichaam en dat van de andere nooit een voorwerp worden.

Teken van de persoon, het moet ontvangen en bemind worden voor het welzijn van de hele persoon.”

De gave van de echtgenoten – Edition du Serviteur 60138 Chiry-Ourscamp

Advertenties

De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

Sommige echtgenoten ervaren een ongemak ten opzichte van hun lichaam. De lichamen die rondom ons als mooi voorgesteld worden, zijn meestal die van atleten of topmodellen. De dictatuur van de media doet ons geloven dat enkel die lichamen seksueel aantrekkelijk zijn. Men kan beschaamd zijn over een lichaam dat niet meer van de jongste is, of  dat gemerkt is door enkele zwangerschappen, of door ziekten en mogelijks zijn er delen die minder mooi zijn, maar het is essentieel  om onze partner de bevestiging te geven dat hij naar onze smaak “in orde” is. Misplaatste opmerkingen op dit vlak, zelfs met humor gezegd, kunnen zeer negatieve gevolgen hebben. Wie beschaamd is over zijn lichaam, zal eveneens schaamte voelen om het te geven en de neiging hebben om zich  minderwaardig te voelen. Men zal gelegenheden om zich te tonen trachten te vermijden, wat een hindernis kan worden voor het seksueel verlangen.

Belangrijkst is de gever, en de manier om zich te geven.

Moederdag is daar een sprekend bewijs van. Onze lieve kinderen hebben dan steeds iets voorbereid, en omdat ze de verrassing zo groot mogelijk willen houden, doen ze  voorbereidingen voor de ‘D-dag’ liefst zo onopvallend mogelijk. D-dag verloopt volgens een vast stramien: dat begint met het voordragen van een tekstje. Gewoonlijk is het geen literair meesterwerk, maar een vriendelijk gedichtje dat eindigt met “Mama, ik hou van jou.” Het kind brengt deze tekst eerder stuntelig, zich in alle bochten wringend, beduusd door de grotere broers die met hem spotten. Het opzeggen is weifelend, doorspekt met “’k weet niet meer”, om dan naar het einde te versnellen, zodat men er maar de helft van verstaat. Wat is er nu toch, dat de mama elke keer weer “kraakt” en met moeite haar tranen kan bedwingen? Zelfs al is ze professor literatuurwetenschappen , ze vindt het knittelversje heel mooi, mooier dan al de liefdesverklaringen uit ons rijk literair verleden bij elkaar. Het geschenk is mooi, want het wordt gegeven, al is het onhandig, door degene die ze liefheeft…

Dat geldt ook voor de seksualiteit binnen  het echtpaar. De persoon van de geliefde – naar ziel en lichaam – is een gave die we niet op de eerste plaats beschouwen volgens esthetische criteria of culturele normen, maar volgens ethische criteria: de andere is degene die we liefhebben en die we willen liefhebben; daarom raakt de gave van zijn lichaam- als geschenk ons en verheugt het  ons.

Om een herstelde seksualiteit te beleven zijn er drie criteria die we in acht moeten nemen. Ze hebben te maken met het geestesvermogen, “ de hoge bekwaamheid van de ziel”; want de geest heeft ook iets te zeggen op vlak van de gave van het lichaam. Heel wat genezingen van geremde personen komen voort uit een verandering van ingesteldheid die een andere blik op de liefde geeft.

  1. Ieders opinie van de seksualiteit.

Sommige personen zien, soms onbewust, de seksualiteit een beetje als “dierlijk”. Schuine moppen hierover bedekken vaak een soort schaamtegevoel. Dit ongemak kan een reële hindernis zijn voor de gave van zichzelf. Een nieuwe blik, verlicht door de H. Geest en het Woord van God, is nodig om zich te bevrijden van die bedrieglijke gedachten. Ook in dat domein, “zal de waarheid u vrijmaken” (Joh. 8, 32).

  1. De mening van de man en de vrouw over zichzelf.

Het niet aanvaarden van zichzelf en zijn lichaam als man, als vrouw, kan complexen creëren.

Nochtans, iedereen kent personen, die niet bepaald als mooi beschouwd worden, althans niet  volgens de esthetische criteria van het moment, en die toch vele harten sneller doen kloppen, simpelweg omdat ze zich goed voelen zoals ze zijn. Dat geeft, al vanaf de schoolbanken zogenaamde “knuffelberen”, niet echt mooi, maar vervaarlijke Don Juans… en kleine mollige meisjes vol charme die het hoofd op hol brengen van alle jongens in de klas…

  1. De mening die ieder heeft van zijn partner.

De affectieve en seksuele relatie is het resultaat van een globale houding ten opzichte van de andere: eerbied, bewondering, vertrouwen, verstandhouding… een grondvest waarop een harmonieuze relatie zal open bloeien. De kwaliteiten van de andere beschouwen, zonder zich te focussen op de gebreken zal verandering brengen, niet alleen in het hoofd, maar ook in de gave van de lichamen.

De bekering van de blik op die drie punten, en de persoonlijke verzoeningen die ermee gepaard gaan, zullen het koppel toelaten binnen te treden in de vreugde van de zelfgave.

Samen op weg augustus 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Binnenkort, na de vakantie, begint een nieuw school- of werkjaar. Toen ik als kind tijdens de vakantie de grote reclame zag: “Terug naar school!” vond ik dat niet kunnen, en nu begin ik zelf blijkbaar. Maar kijk, gebruik de laatste dagen van de vakantie heel bewust, en wat volgt, is dan voor daarna, voor “straks”!

Tijdens dit komend jaar, nodigt de gemeenschap iedereen uit op twee bijzondere “activiteiten”, namelijk aanbidding en een Zacheüs-traject. Ik wil dit even toelichten.

  • De aanbidding.

Elke week, op donderdagavond, van 19u tot 20u, zal er vanaf september aanbidding zijn in de bronkapel van het Clemenshof, achter het Sint-Pietersstation, op de vroegere site van de Voskenslaan. Maar wat is aanbidding nu eigenlijk.

Aanbidding steunt op geloof. Geloven dat de Heer Jezus in de geconsacreerde hostie aanwezig is, dat het Zijn Lichaam is, dat we Hem dus zien, op de manier die Hij heeft voorzien. Na de broodvermenigvuldiging, op het topmoment van Zijn populariteit, heeft Hij gezegd: “Ik ben het brood des levens, wie Mijn vlees eet, zal niet sterven.” Velen vielen Hem dan af, want dit konden ze niet geloven, en nog minder begrijpen. “Willen jullie ook gaan?” vroeg Jezus aan de twaalf. En Petrus, die het ook nog niet kon begrijpen, antwoordt: “Heer, naar wie zouden wij gaan, Gij hebt woorden van eeuwig leven.” Petrus gelooft dus wat Jezus zegt.

In onze heilgeschiedenis, heeft Jezus eigenlijk alles gedaan, en “Zonder Mij kunt gij niets!” Het enige dat ons gevraagd wordt, is te geloven in Hem, die de Vader heeft gezonden. Het is geen moeilijke opdracht, het is zoals bij het zwemmen, ge moet gewoon in het water springen.

Eens we dit geloven, dat Jezus aanwezig is in het heilig sacrament, dan wordt aanbidding fantastisch. In het oude testament, is het enkel Mozes die de Heer ziet van aangezicht tot aangezicht, nu mag elke gelovige, in de aanbidding in aanwezigheid van het Heilig sacrament, de Heer zien van aangezicht tot aangezicht, weliswaar in geloof, want God zien zoals Hij is, kunnen we enkel na Zijn wederkomst.

Het is niet iets speciaals van de vernieuwing, of de gemeenschap. Op zondag, in het Gloria, zegt iedereen, “Wij aanbidden U”. Door het ook echt, concreet te doen, ook al begrijp je het niet, ook al twijfel je nog, zoals de apostelen, net voor de Hemelvaart, stel je een daad van vertrouwen. Omdat Gij het zegt, Heer! Door het regelmatig te doen, groei je in de intimiteit met de Heer. Laat u verrassen!

Het volgend lied beschrijft de aanbidding heel goed:

“Wij aanbidden, U Heer Jezus, in dit Heilig Sacrament.

Dankbaar gedenkend, heel Uw leven, hoe tot het einde Gij Uzelf schenkt.

Uw Liefde, Jezus, willen wij eren, want in Uw gave, geeft God Zijn hart.

Laat dan ons bidden U welgevallen, print UW gezindheid, diep in ons hart.”

  • Het Zacheüs-traject.

Na de toespraak van Petrus op Pinksteren, vroegen de mensen: “Wat moeten we doen?” Deze vraag stelt de christen zich heel zijn leven. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld, en dat is niet simpel. Ook de wetgeleerden vroegen aan Jezus welk het belangrijkste gebod was. En Jezus antwoordt: “Ge zult de Heer uw God beminnen met heel uw hart, heel uw verstand en met al uw krachten, en uw naaste als uzelf.”

Wel, de aanbidding ging over het eerste deel, en Zacheüs over het tweede. Daarover heeft de Kerk de sociale leer ontwikkeld, en de bedoeling van het Zacheüs-traject is om dit op een pragmatische wijze, samen met anderen, bij te brengen. Het is reeds de derde keer dat Maria-Kefas dit traject organiseert, en daarom kan je op de website ook getuigenissen lezen van mensen die het al volgden.

“Kom en zie!” op de infoavond, dinsdag 10 oktober om 19.30u, eveneens in het Clemenshof. Wie weet, is het iets voor u.

Juist voor Zijn terugkeer naar de Vader zei Jezus: “Ik ben met u, alle dagen, tot het einde der tijden.” Met u, dat is een meervoud, dat zijn wij allen. Als we in aanbidding zijn, met velen, is Hij onder ons, als er twee of meer in Zijn naam samen zijn, is Hij midden onder ons, en als wij voor de naaste zorgen, als de barmhartige Samaritaan, dan ook is Hij met ons, in ons en in de naaste!

Aanbidding en Zacheüs, wij hopen u komend jaar vaak te zien, met de gemeenschap van A tot Z!

Alain

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

4. Een dialoog die kan teruggrijpen naar de rijkdom en de verscheidenheid van de taal van de liefde.

Grote kunstenaars zoals Michelangelo drukken zich op een geniale manier uit doorheen zeer verschillende kunstvormen: schilderen, beeldhouwen en zelfs architectuur. Een creatieve geest kan verschillende uitingsvormen gebruiken om te communiceren. Dat is wat God doet als Hij zich in de Bijbel uitdrukt. Hij gebruikt een grote diversiteit aan literaire genres: historische verhalen en wetteksten,

gedichten en spreuken, brieven en sprookjes,… de woordenschat van de liefde van God is zeer rijk. Hij omvat een grote waaier aan uitdrukkingsmiddelen.

Ook de Kerk toont een grote creativiteit om haar liefde tot God uit te drukken . De christelijke kunst getuigt daarvan doorheen de eeuwen in de verschillende culturen: de architectuur van de gotische kathedralen, de poëzie van de H. Johannes van het Kruis, theater van Claudel, schilderingen van Fra Angelico, de heilige muziek van Bach, de romans van Bernanos, enz.

Ook als koppel worden we uitgenodigd om gebruik te maken van een rijke woordenschat wanneer we delen met elkaar. Sociologen hebben studies gemaakt over het taalgebruik in achtergestelde buurten. Het schijnt dat mensen uit de vierde wereld maar over een beperkte waaier van woorden beschikken. Dat benadeelt de intellectuele reflectie van jongeren op school en marginaliseert hen in de sociale relaties.

Leraren stellen vast dat men moeilijk een klassiek theaterstuk kan bespreken enkel met de uitdrukkingen: “Het is reuze, zero of mega cool!” Hoe rijker de woordenschat, hoe beter men schakeringen en complexiteit van ideeën, gevoelens en emoties kan uitdrukken.

Het koppel dat enkel beschikt over de seksuele daad om de tederheid uit te drukken is een analfabeet van de liefde. Het lijkt een gitarist te zijn die slechts één snaar bespeelt. De seksuele omgang is slechts één taalvorm binnen de liefde. Het menselijk lichaam beschikt over een grote rijkdom en diversiteit om te communiceren: een tedere blik, of een vriendelijk woord kan ons diep raken.

De pedofiliezaken waarschuwen ons voor seksueel misbruik. Het is een verschrikkelijke perversie die iets dieps raakt: het vertrouwen in de andere en de eerbied voor het lichaam. De schandalen in dat domein zijn des te erger omdat ze wantrouwen wekken in normale affectieve gedragingen, want fysiek contact is belangrijk opdat een kind zich echt geliefd voelt. Het volstaat niet dat het enkel met het intellectueel besef leeft dat zijn ouders hem liefhebben “vermits ze zich uitsloven om hem op te voeden”. Het heeft een zuiver fysiek contact nodig: op, de knieën genomen worden, omhelst, geknuffeld worden, enz.

De opvoeding van weleer kon heel beschroomd zijn. In nogal wat sociale middens is men niet gewoon elkaar aan te raken. Het fysieke contact, zelfs tussen echtgenoten, kan, om culturele redenen, een gevoel veroorzaken van schaamte of onwennigheid.

We worden uitgenodigd om de talen van de menselijke liefde te leren: het gelaat strelen, een hand door de haren te brengen, omarmen… Al die tekenen van tederheid in het dagelijkse leven, soms terloops, zijn zo vele boodschappen van liefde die hart en lichaam ertoe neigen zich totaal te geven in de seksuele daad.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

  1. Het geschenk onthalen, is de gever onthalen.

“Daarop antwoordde Laban en zijn familie: “Dit is een beschikking van Jahwe: wij kunnen er niets tegen inbrengen. Rebecca staat voor u gereed; neem haar met u mee, als vrouw voor de zoon van uw meester, zoals Jahwe beschikt heeft… Daarna haalde de dienaar zilveren en gouden sieraden en gewaden tevoorschijn en gaf ze aan Rebecca; ook aan haar broer en aan haar moeder overhandigde hij kostbare geschenken.”

Het aanvaarden van een geschenk schept een bijzondere relatie tussen de gever en de ontvanger. Een band ontstaat tussen de twee partijen. Degene die kiest om te krijgen, aanvaardt een band van afhankelijkheid. Zo kan het gebeuren dat iemand greep  wil krijgen op de  ander door middel van cadeaus. Deze praktijk is courant in politieke middens,  en bij ondernemingen om een contract te sluiten. Zelfs in de liefde om de ander te verplichten.

Dit legt uit waarom sommige sentimentele breuken gepaard gaan met het terugsturen of zelfs vernietigen van geschenken. Men drukt als het ware de breuk met de persoon uit. Deze symbolische “doding” van het geschenk geeft de gevraagde vrijheid terug.

Volgens de heilige Paulus wordt het leven van de leerling van Christus gekenmerkt door een offergave van liefde – de zelfgave- aan God.

“En nu broeders smeek ik u … wijdt uzelf aan Hem toe als een levende, heilige offergave die Hij kan aanvaarden. Dat is de geestelijke eredienst die u past.” (Rom. 12, 1)

In de misliturgie wenst de Kerk zorg te dragen voor de schoonheid en de waardigheid van het gevierde mysterie. Het brood en de wijn voor de eucharistie worden niet beschouwd als gewoon te consumeren voedingsmiddelen, maar als “oblaten”, offergaven. Ze worden niet op het altaar gegooid, maar met eerbied geplaatst. Ze worden niet in plastieken kommen aangeboden, maar in “gewijde vazen” van goud of zilver.

OFFERTORIUM – VOORBEREIDING VAN DE VROUW

In de seksuele relatie zijn de echtgenoten tegelijk offergave, gever en ontvanger. Wat betekent dat concreet? Ze worden uitgenodigd om vrijgevig te zijn in de gave van zichzelf, dankbaar in het onthalen van de gave van de geliefde, en attent vol aan de schoonheid van het geschenk dat ze aan de andere geven.

“Weet ge dan niet dat uw lichaam tempel is van de Heilige Geest, die in u is en die ge van God ontvangen hebt? En dat ge uzelf niet toebehoort? […] Verheerlijk dus God in uw lichaam.” (1 Kor. 6, 19-20)

De kadertekst op het einde van het hoofdstuk is een korte uitleg van de filosofe Aline Lizotte. Het onderlijnt nog het belang van het lichaam in de liefdesdaad.

Het is daarom dat de christelijke echtgenoten, bewust van de waardigheid van het menselijk lichaam, geroepen worden om voor de echtelijke daad, “de gaven voor te bereiden”: zich parfumeren, zich scheren, zich mooi maken … zijn eenvoudige gestes om een mooi geschenk te worden. De verleidingsmiddelen zijn vaak verdacht, want ze worden soms gebruikt voor verdachte doeleinden: “het versieren”, enz. Nochtans zijn ze in het huwelijk perfect op hun plaats en zelfs wenselijk. De verleiding die het verliefde gevoel opwekt en de geliefde charmeert maakt deel uit van de echtelijke liefde.

“Je hebt me van mijn zinnen beroofd, mijn zuster, mijn bruid, je hebt me van mijn zinnen beroofd met één blik van je ogen, met één kraal van je snoer!” (Hooglied 4, 9)

Een tienermeisje dat zich wou vergewissen van de liefde tussen haar ouders, vroeg eens uitdagend aan haar moeder: “Jij schminkt en parfumeert je voor je naar je werk vertrekt  , maar doe je dit ook wel eens voor papa?”

De betrokken moeder gaf aan mij toe dat die vraag voor haar een soort weldoende elektroshock was! Militairen weten heel goed dat terrein veroveren niet het moeilijkste is, maar het duurzaam bestendig te behouden, dat is een andere zaak . Zo gaat het ook in de “strategie” van de menselijke liefde.

Eén zaak is het hart van de andere “veroveren” (in legertaal) …, een ander is het kunnen behouden. Zowel in het echtelijk als in het geestelijk leven is de vijand vaak het verflauwen, het laten lopen, de routine die de gevoelens afstompen en verveling brengen. Vandaar de verleiding om “elders te gaan zien”, “andere ervaringen” op te doen, zowel in het geestelijke als in het affectieve. De oplossing bestaat erin tijd te nemen om zijn liefde nieuw leven in te blazen, om terug te keren naar het begin. Dat is de rol van een retraite in het geestelijk leven. In het affectieve leven, heeft het koppel zo’n “retraite” nodig, die de momenten van intimiteit zijn. Een gratis tijd beleven, enkel voor het koppel. Soms is dat niet eens ingewikkeld: een avondje uit op restaurant of de cinema, een namiddagwandeling, een interessante plaats bezoeken,… Die momenten samen zijn belangrijk, want ze richten zich op het belangrijkste: het koppel.

OFFERTORIUM – VOORBEREIDING VAN DE MAN

In het boek Openbaring spreekt de Heer sommige christelijke gemeenschappen aan, en verwijt hun het afkoelen van hun vurigheid: “Ik heb tegen u dat ge uw eerste liefde hebt opgegeven. Komaan! Bekeer u, gedraag u weer zoals vroeger.” (Openb. 2, 4)

De echtelijke gemeenschap kan zich blootstellen aan dezelfde verwijten. De oplossing wordt ons gegeven: “Gedraag u weer zoals vroeger”, terugkeren naar de oorsprong van uw liefde. Goed beleefde seksuele relaties kunnen ook die functie hebben van kwaliteitsmomenten die het koppel herbronnen en de vreugde van de liefde hernieuwen.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (begin hoofdstuk 4)

DE VOORBEREIDING VAN DE GAVEN

De Gave van God komt op het moment van de consecratie en wordt door de gelovigen onthaald in de communie. Het topmoment van de liturgische viering wordt voorafgegaan door “de voorbereiding van de gaven” ook offergang genoemd.

De pedagogie van de Kerk is dezelfde: er moet tijd genomen worden om zich voor te bereiden voor een sterk belevingsmoment. Het Paasfeest wordt voorbereid door de Vasten, Kerstmis door de Advent, het huwelijk door de verloving enz. Op zon- en feestdagen worden die voorbereidingsmomenten nog benadrukt door de gaven in processie aan te bieden. Ik heb de diepe betekenis van deze rite beter begrepen tijdens een Afrikaanse misviering. Van achteraan de kerk kwamen gelovigen in processie zingend en dansend naar voor. Het was een mooie processie, vreugdevol en tevens waardig. De vrouwen, gekleed in kleurrijke gewaden, brachten plechtig de offergaven, in de huwelijkse symboliek van

de mis: “Bruiloftsfeest van het Lam”. De Kerk-bruid heeft zich opgemaakt voor de liefdesafspraak met de Geliefde Christus.

“en ik zag de heilige stad… ze maakte zich mooi, als een jonge bruid, opgesmukt voor haar bruidegom.” (Openb. 21, 2)

De priester die Christus vertegenwoordigt, stond in het koor, ontving het brood en de wijn, en bracht het dan dansend naar het altaar.

“De Heer uw God staat midden onder u […]

Hij jubelt van vreugde voor u,

Hij zal u vernieuwen door zijn liefde;

Hij zal dansen voor u met vreugdekreten,

Zoals op de feestdagen van weleer.” (Sef. 3, 17-18)

De symboliek van de Congolese ritus draagt een lichtende boodschap mee. De liturgische actoren (Leken en priesters) hebben verschillende functies, die nodig zijn om de ontmoeting in het huwelijk te betekenen.

Eens aan het altaar, zegt de voorganger: “Gij zijt gezegend, God van het heelal, gij die ons het brood geeft, vrucht van de aarde en van het werk van de mensen; wij bieden het u aan: het zal het brood van leven worden.”

De gaven worden uitgewisseld in een sfeer van dankzegging (het zegeningsgebed): God geeft Zijn schepping aan de mensen opdat zij zouden leven. De mens offert aan God de vruchten van zijn arbeid. De Eucharistie, het hoogtepunt van gebed en christelijk leven, toont zich als de ontmoeting van twee gaven: God en de mens geven zich aan elkaar.

  1. De zelfgave is bouwsteen van de liefde

Het uitwisselen van geschenken is een constante  die men in alle culturen terugvindt. Wanneer twee mensen een verbintenis aangaan in het huwelijk, horen daar steeds geschenken bij. Het zit in onze natuur: wij houden van geschenken! Zie maar hoe kinderen met ongeduld wachten op de cadeaus met Kerstmis.

Ze vergeten zou een drama zijn. Geldt dit  enkel voor kinderen? Neen, natuurlijk niet! Om u te overtuigen stel ik aan de heren volgende experiment voor : vergeet eens de verjaardag van uw echtgenote te vieren. Ge zult geen verduidelijking nodig hebben om het cultureel antropologisch belang van geschenken  vast te stellen! In onze echtpaar relatie mogen we de taal van  de geschenken niet vergeten. Niets is beter om de vlam van de liefde nieuw leven in te blazen.

  1. Geven is een liefdesverklaring

Wanneer we een tastbaar geschenk geven (aan de echtgenoot, het kind, de vriend) , geven we ook  een liefdesboodschap. Liefhebben, is het welzijn van de andere willen; en zo verduidelijkt het geschenk de intentie om plezier te doen. Het is zeggen: “Ik dacht aan jou; je bent belangrijk voor mij, ik ben blij je vreugde te geven.” Daarom juist leren we onze kinderen “echte geschenken” te geven. We maken  geen gebruik van de verjaardag van een vriendje om zich te ontdoen van speelgoed dat niet meer gebruikt wordt. Dat is de zin van het geven bederven.

We maken ook geen gebruik van het feest van de andere om zichzelf een geschenk te geven. Wanneer  de vrouw niet van voetbal houdt, is het niet zo smaakvol  om haar een verzamelwerk van de mooiste goals van de Rode Duivels cadeau te doen!

De gave van het voorwerp verwijst naar de zelfgave. Het voorwerp is symbool van de persoon. Jongeren voelen dit spontaan aan, wanneer ze,  op het einde van de zomer, als het afscheid van de vakantieliefdes nadert, voorwerpen gaan  uitwisselen (T-shirt, sjaal, CD…) Het voorwerp wordt gedenkteken van de relatie; het zegt: “Je zal aan mij denken als je het ziet.” Ouders verstaan moeilijk hoe hun tiener uren op zijn kamer verblijft, in een zoete melancholie, de ogen gericht op het geschenk van de geliefde. Met een groot gebrek aan romantisme, oordelen de ouders dat dit het “terug naar school” niet bevordert.

De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (einde hoofdstuk 3)

  1. Beminnen is luisteren.

Soms gaan we na de mis wat beschaamd buiten, omdat we de schriftteksten die gelezen werden niet meer weten. We hebben niets onthouden, want we hebben slecht geluisterd. Of liever, we luisterden naar onze zorgen, onze bezigheden, onze problemen die opgelost moeten worden. We kunnen niet tezelfdertijd naar onszelf luisteren en uit onszelf treden om naar de andere te luisteren… Juist daarom waarschijnlijk roept de diaken, in de oosterse liturgie het volk op: “Wijsheid, wees aandachtig!”

Priester Jacques Marin schreef een heel mooi boekje voor de koppels: “Aimer c’est pardonner” (Liefhebben is vergeven) (Edition des Béatitudes 1990).Hij zegt mij ook dat hij heel gemakkelijk een ander boekje zou kunnen schrijven: “Aimer, c’est écouter” (Liefhebben is luisteren). De echte dialoog bestaat er niet alleen in zijn ideeën en gevoelens te delen, maar ook naar de andere te luisteren. We kennen die karikaturen waar de vrouw in het lang en in het breed haar dag vertelt aan haar man, die intussen de krant leest of TV kijkt. Om de dertig seconden geeft hij dan een goedkeurend gemompel om de indruk te wekken dat hij het gesprek volgt…

Luisteren vraagt aandacht voor de andere, voor wat die zegt, en voelt.

De mannen mogen op dit gebied soms een inspanning doen. De vrouw spreekt vooral om een binding te maken met haar toehoorder. Haar woord staat in dienst van de relatie. De man drukt zich eerst en vooral uit om een informatie te geven; zijn gevoelens en emoties uitspreken is voor hem niet vanzelfsprekend. Het is nodig dat hij zich herinnert dat in het verhaal van de Schepping, het eerste menselijke woord werd uitgesproken door de man Adam voor Eva.

De verwondering voor de vrouw, gave van God aan de man, drukt zich uit in een roep van bewondering: ”Eindelijk, been van mijn gebeente, en vlees van mijn vlees!” (Gen 2, 23) Het is de vrouw die het spreken van de man tot stand brengt!

De vreugde van de mens Adam openbaart zich voor haar die zowel op hem gelijkt, deel van hemzelf, “been van mijn gebeente”, als verschilt. Zonder haar, verduurt Adam de eenzaamheid, hij ervaart een gemis dat hem belet zichzelf te vervullen. Dit oorspronkelijk woord van de man, geeft geen informatie, maar drukt een diep gevoel uit.

De Bijbelse uitdrukking: “Ze worden één vlees” (Gen 2, 24) benoemt de herstelling van de eenheid van het menselijk wezen. De totaliteit van de mens, man en vrouw, wordt teruggevonden in de vereniging van de verschillen. Een verliefde dialoog bereidt deze vereniging van de lichamen, want het is reeds de plaats van de eenheid, door het woord, van de verschillen tussen man en vrouw.

In dit domein van de communicatie, moeten we rekening houden met de psychologische verschillen tussen man en vrouw.

De echtgenoot die een sterk seksueel verlangen voelt naar zijn vrouw, houdt ervan dat zijn verlangen snel bevredigd wordt. Deze seksuele nood, die diep in zijn mannelijke psychologie is ingeschreven, toont zich vaak als een “schreeuw van het lichaam”. Zo zou een man sneller gaan over de liturgie van het woord om zonder dralen te komen tot de volledige eenheid van de lichamen…

Zij, de vrouw, houdt veel van de liturgie van het Woord! Zij wil dat belangrijk moment niet verprutsen. Het geeft haar de kans, haar gevoelens uit te drukken en haar emoties te tonen, ze weet zich beluisterd, onthaald. Zij is gelukkig haar man te horen spreken over zichzelf. Zij waardeert die momenten van intimiteit, waar haar geliefde zich durft geven, door zijn hart te openen, en niet zijn ideeën, maar zijn diepere gevoelens te delen. Voor de vrouw richt het seksueel verlangen zich eerder op het domein van de affectiviteit, d.w.z. de gevoelens en de emoties. Als ze zich door haar echtgenoot begrepen weet, zal ze naar een grotere eenheid met hem verlangen door zich fysiek met hem te verenigen, en zo “één lichaam” te worden. Maar deze eenheid zal niet gewenst zijn als ze niet voorafgegaan is door een gevoel van affectieve nabijheid.

Met veel nuance en delicatesse drukt een huwelijksconsulent het zo uit: “De man is als een “benzinemotor” – hij start onmiddellijk… de vrouw eerder een “dieselmotor”, zij heeft voorverwarming nodig”. Met deze poëtische perceptie begrijpen we beter de schoonheid van de verschillen’

EENHEID VAN DE GEESTEN EN EENHEID VAN DE LICHAMEN

In dit hoofdstuk, gewijd aan de dialoog met God en de echtgenoot of echtgenote, kunnen we het koppelgebed niet achterwege laten. Dit is een uitgelezen plaats van de dialoog van het koppel met zijn Heer. Dit gebed dat de koppels samen bidden geeft het koppel een diepe geestelijke eenheid. Deze eenheid van de geesten bevloeit de eenheid van de lichamen heel positief. Er is in de Bijbel een heel mooi koppelgebed, dat van Tobias en van Sara, die zich samen tot God richten, vooraleer zich te verenigen op hun huwelijksnacht.

“Tobias kwam van het bed overeind en zei: “Sta op, zuster, laten we bidden dat de Heer zich over ons ontferme.” En Tobias bad; “Gezegend zijt Gij, God van onze vaderen, en gezegend is uw heilige en heerlijke naam door de eeuwen heen. Mogen de hemelen en alle schepselen U prijzen. Gij hebt Adam gemaakt, en hem Eva, zijn vrouw tot hulp en stut gegeven. Uit hen is het menselijk geslacht voortgekomen. Gij hebt gezegd: Het is niet goed dat de mens alleen is, laten we een hulp voor hem maken die bij hem past. Welnu Heer, als mijn zuster hier tot mij neem, ga ik geen ongeoorloofde verbinding aan, maar ben ik trouw aan uw wet. Betoon mij uw barmhartigheid en laat mij aan haar zijde oud worden.” En Sara zei: “Amen” Daarop brachten zij samen de nacht door.” (Tobit 8, 4b-8)