De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

  1. Het geschenk onthalen, is de gever onthalen.

“Daarop antwoordde Laban en zijn familie: “Dit is een beschikking van Jahwe: wij kunnen er niets tegen inbrengen. Rebecca staat voor u gereed; neem haar met u mee, als vrouw voor de zoon van uw meester, zoals Jahwe beschikt heeft… Daarna haalde de dienaar zilveren en gouden sieraden en gewaden tevoorschijn en gaf ze aan Rebecca; ook aan haar broer en aan haar moeder overhandigde hij kostbare geschenken.”

Het aanvaarden van een geschenk schept een bijzondere relatie tussen de gever en de ontvanger. Een band ontstaat tussen de twee partijen. Degene die kiest om te krijgen, aanvaardt een band van afhankelijkheid. Zo kan het gebeuren dat iemand greep  wil krijgen op de  ander door middel van cadeaus. Deze praktijk is courant in politieke middens,  en bij ondernemingen om een contract te sluiten. Zelfs in de liefde om de ander te verplichten.

Dit legt uit waarom sommige sentimentele breuken gepaard gaan met het terugsturen of zelfs vernietigen van geschenken. Men drukt als het ware de breuk met de persoon uit. Deze symbolische “doding” van het geschenk geeft de gevraagde vrijheid terug.

Volgens de heilige Paulus wordt het leven van de leerling van Christus gekenmerkt door een offergave van liefde – de zelfgave- aan God.

“En nu broeders smeek ik u … wijdt uzelf aan Hem toe als een levende, heilige offergave die Hij kan aanvaarden. Dat is de geestelijke eredienst die u past.” (Rom. 12, 1)

In de misliturgie wenst de Kerk zorg te dragen voor de schoonheid en de waardigheid van het gevierde mysterie. Het brood en de wijn voor de eucharistie worden niet beschouwd als gewoon te consumeren voedingsmiddelen, maar als “oblaten”, offergaven. Ze worden niet op het altaar gegooid, maar met eerbied geplaatst. Ze worden niet in plastieken kommen aangeboden, maar in “gewijde vazen” van goud of zilver.

OFFERTORIUM – VOORBEREIDING VAN DE VROUW

In de seksuele relatie zijn de echtgenoten tegelijk offergave, gever en ontvanger. Wat betekent dat concreet? Ze worden uitgenodigd om vrijgevig te zijn in de gave van zichzelf, dankbaar in het onthalen van de gave van de geliefde, en attent vol aan de schoonheid van het geschenk dat ze aan de andere geven.

“Weet ge dan niet dat uw lichaam tempel is van de Heilige Geest, die in u is en die ge van God ontvangen hebt? En dat ge uzelf niet toebehoort? […] Verheerlijk dus God in uw lichaam.” (1 Kor. 6, 19-20)

De kadertekst op het einde van het hoofdstuk is een korte uitleg van de filosofe Aline Lizotte. Het onderlijnt nog het belang van het lichaam in de liefdesdaad.

Het is daarom dat de christelijke echtgenoten, bewust van de waardigheid van het menselijk lichaam, geroepen worden om voor de echtelijke daad, “de gaven voor te bereiden”: zich parfumeren, zich scheren, zich mooi maken … zijn eenvoudige gestes om een mooi geschenk te worden. De verleidingsmiddelen zijn vaak verdacht, want ze worden soms gebruikt voor verdachte doeleinden: “het versieren”, enz. Nochtans zijn ze in het huwelijk perfect op hun plaats en zelfs wenselijk. De verleiding die het verliefde gevoel opwekt en de geliefde charmeert maakt deel uit van de echtelijke liefde.

“Je hebt me van mijn zinnen beroofd, mijn zuster, mijn bruid, je hebt me van mijn zinnen beroofd met één blik van je ogen, met één kraal van je snoer!” (Hooglied 4, 9)

Een tienermeisje dat zich wou vergewissen van de liefde tussen haar ouders, vroeg eens uitdagend aan haar moeder: “Jij schminkt en parfumeert je voor je naar je werk vertrekt  , maar doe je dit ook wel eens voor papa?”

De betrokken moeder gaf aan mij toe dat die vraag voor haar een soort weldoende elektroshock was! Militairen weten heel goed dat terrein veroveren niet het moeilijkste is, maar het duurzaam bestendig te behouden, dat is een andere zaak . Zo gaat het ook in de “strategie” van de menselijke liefde.

Eén zaak is het hart van de andere “veroveren” (in legertaal) …, een ander is het kunnen behouden. Zowel in het echtelijk als in het geestelijk leven is de vijand vaak het verflauwen, het laten lopen, de routine die de gevoelens afstompen en verveling brengen. Vandaar de verleiding om “elders te gaan zien”, “andere ervaringen” op te doen, zowel in het geestelijke als in het affectieve. De oplossing bestaat erin tijd te nemen om zijn liefde nieuw leven in te blazen, om terug te keren naar het begin. Dat is de rol van een retraite in het geestelijk leven. In het affectieve leven, heeft het koppel zo’n “retraite” nodig, die de momenten van intimiteit zijn. Een gratis tijd beleven, enkel voor het koppel. Soms is dat niet eens ingewikkeld: een avondje uit op restaurant of de cinema, een namiddagwandeling, een interessante plaats bezoeken,… Die momenten samen zijn belangrijk, want ze richten zich op het belangrijkste: het koppel.

OFFERTORIUM – VOORBEREIDING VAN DE MAN

In het boek Openbaring spreekt de Heer sommige christelijke gemeenschappen aan, en verwijt hun het afkoelen van hun vurigheid: “Ik heb tegen u dat ge uw eerste liefde hebt opgegeven. Komaan! Bekeer u, gedraag u weer zoals vroeger.” (Openb. 2, 4)

De echtelijke gemeenschap kan zich blootstellen aan dezelfde verwijten. De oplossing wordt ons gegeven: “Gedraag u weer zoals vroeger”, terugkeren naar de oorsprong van uw liefde. Goed beleefde seksuele relaties kunnen ook die functie hebben van kwaliteitsmomenten die het koppel herbronnen en de vreugde van de liefde hernieuwen.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (begin hoofdstuk 4)

DE VOORBEREIDING VAN DE GAVEN

De Gave van God komt op het moment van de consecratie en wordt door de gelovigen onthaald in de communie. Het topmoment van de liturgische viering wordt voorafgegaan door “de voorbereiding van de gaven” ook offergang genoemd.

De pedagogie van de Kerk is dezelfde: er moet tijd genomen worden om zich voor te bereiden voor een sterk belevingsmoment. Het Paasfeest wordt voorbereid door de Vasten, Kerstmis door de Advent, het huwelijk door de verloving enz. Op zon- en feestdagen worden die voorbereidingsmomenten nog benadrukt door de gaven in processie aan te bieden. Ik heb de diepe betekenis van deze rite beter begrepen tijdens een Afrikaanse misviering. Van achteraan de kerk kwamen gelovigen in processie zingend en dansend naar voor. Het was een mooie processie, vreugdevol en tevens waardig. De vrouwen, gekleed in kleurrijke gewaden, brachten plechtig de offergaven, in de huwelijkse symboliek van

de mis: “Bruiloftsfeest van het Lam”. De Kerk-bruid heeft zich opgemaakt voor de liefdesafspraak met de Geliefde Christus.

“en ik zag de heilige stad… ze maakte zich mooi, als een jonge bruid, opgesmukt voor haar bruidegom.” (Openb. 21, 2)

De priester die Christus vertegenwoordigt, stond in het koor, ontving het brood en de wijn, en bracht het dan dansend naar het altaar.

“De Heer uw God staat midden onder u […]

Hij jubelt van vreugde voor u,

Hij zal u vernieuwen door zijn liefde;

Hij zal dansen voor u met vreugdekreten,

Zoals op de feestdagen van weleer.” (Sef. 3, 17-18)

De symboliek van de Congolese ritus draagt een lichtende boodschap mee. De liturgische actoren (Leken en priesters) hebben verschillende functies, die nodig zijn om de ontmoeting in het huwelijk te betekenen.

Eens aan het altaar, zegt de voorganger: “Gij zijt gezegend, God van het heelal, gij die ons het brood geeft, vrucht van de aarde en van het werk van de mensen; wij bieden het u aan: het zal het brood van leven worden.”

De gaven worden uitgewisseld in een sfeer van dankzegging (het zegeningsgebed): God geeft Zijn schepping aan de mensen opdat zij zouden leven. De mens offert aan God de vruchten van zijn arbeid. De Eucharistie, het hoogtepunt van gebed en christelijk leven, toont zich als de ontmoeting van twee gaven: God en de mens geven zich aan elkaar.

  1. De zelfgave is bouwsteen van de liefde

Het uitwisselen van geschenken is een constante  die men in alle culturen terugvindt. Wanneer twee mensen een verbintenis aangaan in het huwelijk, horen daar steeds geschenken bij. Het zit in onze natuur: wij houden van geschenken! Zie maar hoe kinderen met ongeduld wachten op de cadeaus met Kerstmis.

Ze vergeten zou een drama zijn. Geldt dit  enkel voor kinderen? Neen, natuurlijk niet! Om u te overtuigen stel ik aan de heren volgende experiment voor : vergeet eens de verjaardag van uw echtgenote te vieren. Ge zult geen verduidelijking nodig hebben om het cultureel antropologisch belang van geschenken  vast te stellen! In onze echtpaar relatie mogen we de taal van  de geschenken niet vergeten. Niets is beter om de vlam van de liefde nieuw leven in te blazen.

  1. Geven is een liefdesverklaring

Wanneer we een tastbaar geschenk geven (aan de echtgenoot, het kind, de vriend) , geven we ook  een liefdesboodschap. Liefhebben, is het welzijn van de andere willen; en zo verduidelijkt het geschenk de intentie om plezier te doen. Het is zeggen: “Ik dacht aan jou; je bent belangrijk voor mij, ik ben blij je vreugde te geven.” Daarom juist leren we onze kinderen “echte geschenken” te geven. We maken  geen gebruik van de verjaardag van een vriendje om zich te ontdoen van speelgoed dat niet meer gebruikt wordt. Dat is de zin van het geven bederven.

We maken ook geen gebruik van het feest van de andere om zichzelf een geschenk te geven. Wanneer  de vrouw niet van voetbal houdt, is het niet zo smaakvol  om haar een verzamelwerk van de mooiste goals van de Rode Duivels cadeau te doen!

De gave van het voorwerp verwijst naar de zelfgave. Het voorwerp is symbool van de persoon. Jongeren voelen dit spontaan aan, wanneer ze,  op het einde van de zomer, als het afscheid van de vakantieliefdes nadert, voorwerpen gaan  uitwisselen (T-shirt, sjaal, CD…) Het voorwerp wordt gedenkteken van de relatie; het zegt: “Je zal aan mij denken als je het ziet.” Ouders verstaan moeilijk hoe hun tiener uren op zijn kamer verblijft, in een zoete melancholie, de ogen gericht op het geschenk van de geliefde. Met een groot gebrek aan romantisme, oordelen de ouders dat dit het “terug naar school” niet bevordert.

De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (einde hoofdstuk 3)

  1. Beminnen is luisteren.

Soms gaan we na de mis wat beschaamd buiten, omdat we de schriftteksten die gelezen werden niet meer weten. We hebben niets onthouden, want we hebben slecht geluisterd. Of liever, we luisterden naar onze zorgen, onze bezigheden, onze problemen die opgelost moeten worden. We kunnen niet tezelfdertijd naar onszelf luisteren en uit onszelf treden om naar de andere te luisteren… Juist daarom waarschijnlijk roept de diaken, in de oosterse liturgie het volk op: “Wijsheid, wees aandachtig!”

Priester Jacques Marin schreef een heel mooi boekje voor de koppels: “Aimer c’est pardonner” (Liefhebben is vergeven) (Edition des Béatitudes 1990).Hij zegt mij ook dat hij heel gemakkelijk een ander boekje zou kunnen schrijven: “Aimer, c’est écouter” (Liefhebben is luisteren). De echte dialoog bestaat er niet alleen in zijn ideeën en gevoelens te delen, maar ook naar de andere te luisteren. We kennen die karikaturen waar de vrouw in het lang en in het breed haar dag vertelt aan haar man, die intussen de krant leest of TV kijkt. Om de dertig seconden geeft hij dan een goedkeurend gemompel om de indruk te wekken dat hij het gesprek volgt…

Luisteren vraagt aandacht voor de andere, voor wat die zegt, en voelt.

De mannen mogen op dit gebied soms een inspanning doen. De vrouw spreekt vooral om een binding te maken met haar toehoorder. Haar woord staat in dienst van de relatie. De man drukt zich eerst en vooral uit om een informatie te geven; zijn gevoelens en emoties uitspreken is voor hem niet vanzelfsprekend. Het is nodig dat hij zich herinnert dat in het verhaal van de Schepping, het eerste menselijke woord werd uitgesproken door de man Adam voor Eva.

De verwondering voor de vrouw, gave van God aan de man, drukt zich uit in een roep van bewondering: ”Eindelijk, been van mijn gebeente, en vlees van mijn vlees!” (Gen 2, 23) Het is de vrouw die het spreken van de man tot stand brengt!

De vreugde van de mens Adam openbaart zich voor haar die zowel op hem gelijkt, deel van hemzelf, “been van mijn gebeente”, als verschilt. Zonder haar, verduurt Adam de eenzaamheid, hij ervaart een gemis dat hem belet zichzelf te vervullen. Dit oorspronkelijk woord van de man, geeft geen informatie, maar drukt een diep gevoel uit.

De Bijbelse uitdrukking: “Ze worden één vlees” (Gen 2, 24) benoemt de herstelling van de eenheid van het menselijk wezen. De totaliteit van de mens, man en vrouw, wordt teruggevonden in de vereniging van de verschillen. Een verliefde dialoog bereidt deze vereniging van de lichamen, want het is reeds de plaats van de eenheid, door het woord, van de verschillen tussen man en vrouw.

In dit domein van de communicatie, moeten we rekening houden met de psychologische verschillen tussen man en vrouw.

De echtgenoot die een sterk seksueel verlangen voelt naar zijn vrouw, houdt ervan dat zijn verlangen snel bevredigd wordt. Deze seksuele nood, die diep in zijn mannelijke psychologie is ingeschreven, toont zich vaak als een “schreeuw van het lichaam”. Zo zou een man sneller gaan over de liturgie van het woord om zonder dralen te komen tot de volledige eenheid van de lichamen…

Zij, de vrouw, houdt veel van de liturgie van het Woord! Zij wil dat belangrijk moment niet verprutsen. Het geeft haar de kans, haar gevoelens uit te drukken en haar emoties te tonen, ze weet zich beluisterd, onthaald. Zij is gelukkig haar man te horen spreken over zichzelf. Zij waardeert die momenten van intimiteit, waar haar geliefde zich durft geven, door zijn hart te openen, en niet zijn ideeën, maar zijn diepere gevoelens te delen. Voor de vrouw richt het seksueel verlangen zich eerder op het domein van de affectiviteit, d.w.z. de gevoelens en de emoties. Als ze zich door haar echtgenoot begrepen weet, zal ze naar een grotere eenheid met hem verlangen door zich fysiek met hem te verenigen, en zo “één lichaam” te worden. Maar deze eenheid zal niet gewenst zijn als ze niet voorafgegaan is door een gevoel van affectieve nabijheid.

Met veel nuance en delicatesse drukt een huwelijksconsulent het zo uit: “De man is als een “benzinemotor” – hij start onmiddellijk… de vrouw eerder een “dieselmotor”, zij heeft voorverwarming nodig”. Met deze poëtische perceptie begrijpen we beter de schoonheid van de verschillen’

EENHEID VAN DE GEESTEN EN EENHEID VAN DE LICHAMEN

In dit hoofdstuk, gewijd aan de dialoog met God en de echtgenoot of echtgenote, kunnen we het koppelgebed niet achterwege laten. Dit is een uitgelezen plaats van de dialoog van het koppel met zijn Heer. Dit gebed dat de koppels samen bidden geeft het koppel een diepe geestelijke eenheid. Deze eenheid van de geesten bevloeit de eenheid van de lichamen heel positief. Er is in de Bijbel een heel mooi koppelgebed, dat van Tobias en van Sara, die zich samen tot God richten, vooraleer zich te verenigen op hun huwelijksnacht.

“Tobias kwam van het bed overeind en zei: “Sta op, zuster, laten we bidden dat de Heer zich over ons ontferme.” En Tobias bad; “Gezegend zijt Gij, God van onze vaderen, en gezegend is uw heilige en heerlijke naam door de eeuwen heen. Mogen de hemelen en alle schepselen U prijzen. Gij hebt Adam gemaakt, en hem Eva, zijn vrouw tot hulp en stut gegeven. Uit hen is het menselijk geslacht voortgekomen. Gij hebt gezegd: Het is niet goed dat de mens alleen is, laten we een hulp voor hem maken die bij hem past. Welnu Heer, als mijn zuster hier tot mij neem, ga ik geen ongeoorloofde verbinding aan, maar ben ik trouw aan uw wet. Betoon mij uw barmhartigheid en laat mij aan haar zijde oud worden.” En Sara zei: “Amen” Daarop brachten zij samen de nacht door.” (Tobit 8, 4b-8)

 

Samen op weg Mei 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Ongeveer wekelijks plaats ik op mijn blog een stukje vertaling van het boek van Olivier Belleil over de huwelijksrelatie: een liturgie van de liefde. Het vervolg van dit blaadje komt uit die vertaling om jullie aan te zetten dit verhaal op de blog te volgen. Het is namelijk zo mooi, diep, realistisch en met veel humor.

Woorden die neerhalen, woorden die kwetsen, het is zo snel gebeurd. Hier gaat het dan over woorden die leven geven!

 

De woorden die leven geven

In het Evangelie wordt Jezus “de bruidegom” genoemd (Joh. 3, 29). Zonder ophouden verkondigt  Hij zijn liefde voor degene die hem omringen, met woord en daad. Deze boodschap van liefde grijpt aan en verandert het leven.

Wat de mensen die Hem benaderen het meest treft, zijn Zijn woorden die leven geven:

Zelfs als zijn boodschap veeleisend wordt en oproept tot diepe bekering, voelen we aan dat het steeds  met de intentie is om  leven te geven,  om te doen groeien. Het is niet verwonderlijk dat de heilige Johannes hem de naam geeft: “Het Woord van Leven” (1 Joh. 1, 1), het Woord dat Leven geeft.

Zo nodigt de heilige Petrus de christenen uit hun meester na te volgen: Zegent, want daartoe zijn jullie geroepen” (1 P. 3, 9) Dat heeft veel implicaties in het huwelijksleven.

“Eveneens gij, mannen, toont in het huwelijk begrip voor uw vrouwen; bewijst nu eer die het zwakkere geslacht toekomt…”

Hoe nu de partner “eren”, “zegenen” in de communicatie? Heel eenvoudig, door te doen als God! God zegt ons dat we waarde hebben in zijn ogen. Hij “waardeert” ons.

“Zo is het woord beter dan de gift. Zeker, is een woord niet meer waard dan een rijk geschenk? Maar de liefdevolle mens verenigt de twee.” (Si. 18, 16b-17)

“Appels van goud, op een zilveren schaal, zo is een passend woord.” (Spr. 25, 11)

God zegt ons dat we belangrijk zijn voor Hem. Hij “herkent” ons. Hij zegt ons dat we gaven hebben, talenten. Hij “waardeert” ons. Wij hebben het allemaal ervaren: woorden kunnen ons opbouwen of afbreken, ons bemoedigen of ontmoedigen, ons kwetsen of genezen.

“Een milde tong is een levensboom, een kwade tong breekt het hart.”

Hoe meer we van iemand houden (man of vrouw, ouder, kind, vriend, verantwoordelijke), hoe meer we hem waarderen en des te meer zal een woord van hem of haar invloed hebben op ons. Een slecht woord van een onbekende zal weinig impact hebben, maar een kwetsend woord van een geliefd iemand zal ons lange tijd verstoren.

Welwillende woorden van de partner  dringen heel diep tot ons door.  Ze hebben een duurzame invloed. Vanwaar hun doeltreffendheid? Omdat ze aan een diep verlangen in ons beantwoorden: erkend worden, gewaardeerd en bemind worden. God vleit ons niet om ons in te palmen. Hij waardeert ons. Dat geeft ons een formidabele affectieve zekerheid. We kunnen het leven aan, want we weten ons bemind.

Het dagelijkse leven geeft ons duizend en één gelegenheden de andere deze zegeningswoorden te zeggen die leven geven. Het hangt van ons af of we onze dagen zonnig maken met waarderende woorden voor de geliefde.

De woorden van God zijn heel eenvoudig en ze werken in op ons:

“Heb vertrouwen, wees niet bang…”

“Ge hebt waarde in mijn ogen, Ik heb je lief.”

“Houd moed…”

Zo gaat het ook voor ons. Laten we niet zoeken naar ingewikkelde woorden of sterk bewerkte retorische formuleringen Laten we eenvoudig blijven!

Voor het geval sommigen angstig zouden zijn om welwillende woorden te moeten zoeken, hier volgen er een aantal:

o “Je nieuw kleedje is zo mooi. Je straalt!” Hierbij nog een paar varianten voor heren zonder veel verbeelding: “Je bent zo mooi als een topmodel! (vermijd namen, dat kan twijfels wekken) of “Je bent zo mooi als een aanhangwagen…” (volgens de soorten interesse).

o “Dank je om aan de fietsen van de kinderen gedacht te hebben. Ze zijn super blij.”

o Maak je geen zorgen om de krassen op de auto. Het is niet erg… “ (Op dit niveau, benadert men de heiligheid.)

o “Je bent zo geduldig met mijn ouders. Ik zag dat hun opmerkingen over politiek (godsdienst – Europa – de kinderen) je ergerden, maar je bent heel rustig gebleven. Bedankt. Dat heeft me geraakt…”

De geestelijke meesters prijzen de schietgebeden aan, d.w.z. zeer korte gebeden die de gelovige kan zeggen doorheen de dag, terwijl hij zijn activiteiten gewoon voortzet. Schietgebeden of een “roep van het hart” zoals “Heer, kom mij te hulp”, “Dank U, Heer voor deze ontmoeting”, “Heer, verlicht mij voor deze beslissing”, “Wat zijn Uw werken mooi!”

Onze korte waarderende woorden zijn als deze schietgebeden. Ze houden ons in de intimiteit van de liefde, in het hart van het dagelijkse leven. Deze woorden geven ons de aanloop voor onze missie. Ze moedigen ons aan om alle moeilijkheden van het leven aan te pakken. En vooral, ze geven ons iets fundamenteels: de zekerheid gewaardeerd te worden door de geliefde, dat geeft een wonderbare kracht, een gevoel van innerlijke zekerheid.

Deze liefdeswoorden vormen een mooie liturgie van het woord om een echt goede huwelijksrelatie te hebben. De liefdevolle en tedere woorden die de seksuele relatie onmiddellijk voorafgaan zullen des te echter zijn.

Om meer te lezen, kan u naar de blog: https://alain2015.wordpress.com/

En probeer u in te schrijven op de blog, dan wordt u verwittigd, telkens als er iets gepubliceerd wordt.

 

Veel leesgenot, en afspraak in Spa, van 30 juni tot 2 juli, zoals vorig jaar, een buitengewone tijd op een buitengewone plaats met gewone mensen!

 

Alain

 

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

We weten het uit ervaring: er zijn mensen die zich aan de anderen geven; ze zijn vrijgevig en geven hun tijd, hun geld, hun competenties… maar ze kunnen niet ontvangen. Deze belemmering wijst vaak op een gebrek aan eenvoud of zelfs nederigheid. Ze kunnen niet echt liefhebben, omdat ze niet kunnen ontvangen.

En dan zijn er diegene die willen krijgen. Ze verwachten alles van de anderen, van de maatschappij, de Kerk, maar ze hebben moeite om zich te geven. Zij zijn egocentrisch, op zichzelf gekeerd. Zij zijn het die zeggen: “De staat moet maar… De Kerk moet maar… Ik heb recht op …”.

De ware liefde is tezelfdertijd gave van zichzelf en onthaal. In het spreken, is dit luisteren naar de andere en zich uitdrukken.

Ook daar kan het bij onze koppels onevenwichtig zijn:

o Eén van de echtgenoten praat veel, uit zichzelf voluit maar luistert niet echt naar het verhaal van de ander.

o Een ander luistert wel, maar zegt niets over zichzelf. Men weet niet wat hij denkt, voelt.

Wij kennen allen de uitdrukking: “een koppel dat goed overeenkomt”. Dat is juist want het betekent dat het koppel in harmonie is, elkaar kan beluisteren en zo letterlijk naar elkaar komt.

Soms moeten de mannen waakzaam zijn op één punt: zij drukken zich gemakkelijk uit om hun gedachten over te brengen in verband met de politiek of het internationaal gebeuren; Zij aarzelen niet om te vertellen wat ze doen (hun activiteiten), maar ze hebben het moeilijk om te zeggen wat ze ervaren op het gebied van gevoelens en emoties. Ze zijn “zwijgzaam” , wordt hier en daar gezegd, en dat kan hun echtgenote doen lijden.

Laten we met Gods hulp “die stomme geesten” uitdrijven, die de echtelijke eenheid kunnen verstoren.

We zwijgen vaak ook omdat we de gevoelige onderwerpen niet willen aansnijden, omdat deze vroeger reeds conflicten veroorzaakten binnen de relatie. Ze zijn als explosieven  die wanneer ze  ontploften de liefde  ernstige kwetsuren toebracht., Dus gaat men, om ruzies te vermijden, bepaalde thema’s zorgvuldig uit de weg.

Onthouden we dat zes voorname “plaatsen” oorzaken van spanning en wrijvingen binnen  het koppel kunnen zijn. Ze vragen  een  daadwerkelijke “ontmijningsdienst” om explosies te voorkomen

1 – De relaties met de schoonfamilie die op bepaalde momenten in het jaar voorkomen, bv. Bij de vakanties: “Moeten we weeral naar uw moeder gaan?”

2 – De investering in werk en ontspanning: “Ah, natuurlijk gaat uw jogging weeral voor…”

3 – De geldkwesties: Hoe spreken we over het gezinsbudget en de keuzes die gemaakt moeten worden: samen denken, alleen beslissen, een list om de andere te overtuigen? ”Denk je dat het echt nodig is om deze nieuwe laptop te kopen?”

4 – De opvoeding van de kinderen kan ook zeer rijke dialogen opleveren:

“Je bent veel te hard met hem, je maakt je altijd kwaad. Je bent te autoritair… zoals je vader…”

“Oh ja, maar jij laat alles toe! Als hij moeilijk doet en grillig, dat is omdat jij hem geen limieten stelt, enz.”

5 – De seksualiteit: spreken we er samen over, of is het onderwerp taboe, ongepast?

6 – Het geestelijk leven: Sommige koppels kunnen het over alles hebben… maar niet over het geestelijk leven.

Het geeft hen een ongemakkelijk gevoel. Alsof ze vrezen dat die onthulling van wat zich intiem in hen afspeelt niet begrepen zal worden door de andere. En men onthoudt zichzelf van wat mogelijks zou bijdragen  tot een diepere geestelijke eenheid.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Hoofdstuk III

LITURGIE VAN HET WOORD

Dat seminarie over het luisteren naar de andere… ik ben er ondersteboven van!!!

Als vrouw heb ik begrepen dat ik jou je diepste verlangens moet laten uitdrukken, je geheime gedachten. Ik weet dat je me zoveel te zeggen hebt en dat het je mannelijke schroom is die je de vrijheid niet geeft alles te zeggen dat je hart wil uitroepen!! Weet, ik ben daar voor je, om je te helpen, om je te onthalen…

“Laat me horen, je stem.” (Hooglied 2, 14)

De priester begint de viering niet onmiddellijk met: “Jezus nam het brood, zegende en brak het …” Het zou waarschijnlijk een belangrijke tijdswinst zijn voor de meest gehaaste parochianen, maar de Kerk stelt ons een andere pedagogie voor. De “tafel van de Eucharistie” wordt voorbereid door de “tafel van het Woord”. De liturgie van het Woord ontpopt  zich als een dialoog tussen God en de vergadering:

o De Heer richt zich tot zijn volk in de openbare verkondiging  van het Woord, met andere woorden de lezing van de Heilige Schriften.

o De Kerk neemt deel aan dit liefdesduet en antwoordt met de gezangen, de Psalmen en de gebeden van de priester.

Deze dialoog in de cultus is geen toeval; het is de liturgische uitdrukking van een andere dialoog, die tussen God en de gelovige. Want liefde is dialoog. God zelf is uitwisseling van liefde, doorlopende relatie van de Vader, de Zoon en de H. Geest. In de drie-ene God bestaat er een mysterieuze uitwisseling van liefde.

Het leven wordt gevierd in de liturgie. De liturgie viert het leven. Elk geestelijk leven is een dialoog van liefde, “een vriendschappelijke handel met God”, zegt de heilige Teresa van Avilla. Welnu de kwaliteit van de dialoog in het leven is te vinden en drukt zich uit in de viering van de Liefde, namelijk de Eucharistie.

Het Hooglied van de Liefde, een liefdesgedicht op het ritme van een voortdurende uitwisseling tussen de twee geliefden, is daar een voorbeeld van:

“Wat ben je mooi, mijn liefste, wat ben je mooi!

Je ogen zijn als tortels.”

Wat ben je schoon, mijn lief, en zo zoet!

Ons rustbed is het frisse groen.” (Hooglied 1, 15-16)

De dialoog is fundament van de relatie tussen God en de mens. Alle handleidingen voor gebed maken deze opmerking. De dialoog is ook fundament van de natuurlijke liefde tussen man en vrouw. De viering van de echtelijke liefde, de seksuele relatie, zal veel mooier zijn als ze voorbereid is, en voorafgegaan door een gemeenschapsleven dat dagelijks een grote plaats geeft aan de dialoog tussen de echtgenoten.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

slot van hoofdstuk 2

 

OM TE MEDITEREN…

Er wandelden eens twee vrienden in de woestijn. Op zeker moment kregen ze ruzie en de een beledigde de andere: “Stommeling, je bent dwaas!”

Deze, gekwetst, maar zonder iets te zeggen, schreef in het zand:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJ ONTGOOCHELD DOOR GEBREK AAN RESPECT;

Zij stappen verder en vinden een oase. Zij beslissen om bij een waterval te baden. Maar degene die beledigd was werd onwel en verdronk bijna. Zijn vriend redde hem van de verdrinking. Als hij hersteld was, graveerde hij op een steen:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN GERED;

Degene die zijn vriend eerst beledigde en dan redde vraagt hem: “Toen ik je kwetste, heb je in het zand geschreven, en nu schrijf je op de steen. Waarom?”

De andere vriend antwoordt:

“Als iemand ons kwetst, moeten we dat in het zand schrijven, waar de wind van de verzoening het kan uitwissen. Maar als iemand ons iets goeds doet, moeten we het in de steen kerven, waar geen elke wind het kan uitvegen.”

DE ECHTGENOTEN MOETEN HUN KWETSUREN, VEROORZAAKT DOOR HET HUWELIJKSLEVEN, SCHRIJVEN IN HET ZAND, EN HUN VREUGDEN IN DE STEEN.

MOGE HET ESSENTIELE BLIJVEN.