De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (einde hoofdstuk 3)

  1. Beminnen is luisteren.

Soms gaan we na de mis wat beschaamd buiten, omdat we de schriftteksten die gelezen werden niet meer weten. We hebben niets onthouden, want we hebben slecht geluisterd. Of liever, we luisterden naar onze zorgen, onze bezigheden, onze problemen die opgelost moeten worden. We kunnen niet tezelfdertijd naar onszelf luisteren en uit onszelf treden om naar de andere te luisteren… Juist daarom waarschijnlijk roept de diaken, in de oosterse liturgie het volk op: “Wijsheid, wees aandachtig!”

Priester Jacques Marin schreef een heel mooi boekje voor de koppels: “Aimer c’est pardonner” (Liefhebben is vergeven) (Edition des Béatitudes 1990).Hij zegt mij ook dat hij heel gemakkelijk een ander boekje zou kunnen schrijven: “Aimer, c’est écouter” (Liefhebben is luisteren). De echte dialoog bestaat er niet alleen in zijn ideeën en gevoelens te delen, maar ook naar de andere te luisteren. We kennen die karikaturen waar de vrouw in het lang en in het breed haar dag vertelt aan haar man, die intussen de krant leest of TV kijkt. Om de dertig seconden geeft hij dan een goedkeurend gemompel om de indruk te wekken dat hij het gesprek volgt…

Luisteren vraagt aandacht voor de andere, voor wat die zegt, en voelt.

De mannen mogen op dit gebied soms een inspanning doen. De vrouw spreekt vooral om een binding te maken met haar toehoorder. Haar woord staat in dienst van de relatie. De man drukt zich eerst en vooral uit om een informatie te geven; zijn gevoelens en emoties uitspreken is voor hem niet vanzelfsprekend. Het is nodig dat hij zich herinnert dat in het verhaal van de Schepping, het eerste menselijke woord werd uitgesproken door de man Adam voor Eva.

De verwondering voor de vrouw, gave van God aan de man, drukt zich uit in een roep van bewondering: ”Eindelijk, been van mijn gebeente, en vlees van mijn vlees!” (Gen 2, 23) Het is de vrouw die het spreken van de man tot stand brengt!

De vreugde van de mens Adam openbaart zich voor haar die zowel op hem gelijkt, deel van hemzelf, “been van mijn gebeente”, als verschilt. Zonder haar, verduurt Adam de eenzaamheid, hij ervaart een gemis dat hem belet zichzelf te vervullen. Dit oorspronkelijk woord van de man, geeft geen informatie, maar drukt een diep gevoel uit.

De Bijbelse uitdrukking: “Ze worden één vlees” (Gen 2, 24) benoemt de herstelling van de eenheid van het menselijk wezen. De totaliteit van de mens, man en vrouw, wordt teruggevonden in de vereniging van de verschillen. Een verliefde dialoog bereidt deze vereniging van de lichamen, want het is reeds de plaats van de eenheid, door het woord, van de verschillen tussen man en vrouw.

In dit domein van de communicatie, moeten we rekening houden met de psychologische verschillen tussen man en vrouw.

De echtgenoot die een sterk seksueel verlangen voelt naar zijn vrouw, houdt ervan dat zijn verlangen snel bevredigd wordt. Deze seksuele nood, die diep in zijn mannelijke psychologie is ingeschreven, toont zich vaak als een “schreeuw van het lichaam”. Zo zou een man sneller gaan over de liturgie van het woord om zonder dralen te komen tot de volledige eenheid van de lichamen…

Zij, de vrouw, houdt veel van de liturgie van het Woord! Zij wil dat belangrijk moment niet verprutsen. Het geeft haar de kans, haar gevoelens uit te drukken en haar emoties te tonen, ze weet zich beluisterd, onthaald. Zij is gelukkig haar man te horen spreken over zichzelf. Zij waardeert die momenten van intimiteit, waar haar geliefde zich durft geven, door zijn hart te openen, en niet zijn ideeën, maar zijn diepere gevoelens te delen. Voor de vrouw richt het seksueel verlangen zich eerder op het domein van de affectiviteit, d.w.z. de gevoelens en de emoties. Als ze zich door haar echtgenoot begrepen weet, zal ze naar een grotere eenheid met hem verlangen door zich fysiek met hem te verenigen, en zo “één lichaam” te worden. Maar deze eenheid zal niet gewenst zijn als ze niet voorafgegaan is door een gevoel van affectieve nabijheid.

Met veel nuance en delicatesse drukt een huwelijksconsulent het zo uit: “De man is als een “benzinemotor” – hij start onmiddellijk… de vrouw eerder een “dieselmotor”, zij heeft voorverwarming nodig”. Met deze poëtische perceptie begrijpen we beter de schoonheid van de verschillen’

EENHEID VAN DE GEESTEN EN EENHEID VAN DE LICHAMEN

In dit hoofdstuk, gewijd aan de dialoog met God en de echtgenoot of echtgenote, kunnen we het koppelgebed niet achterwege laten. Dit is een uitgelezen plaats van de dialoog van het koppel met zijn Heer. Dit gebed dat de koppels samen bidden geeft het koppel een diepe geestelijke eenheid. Deze eenheid van de geesten bevloeit de eenheid van de lichamen heel positief. Er is in de Bijbel een heel mooi koppelgebed, dat van Tobias en van Sara, die zich samen tot God richten, vooraleer zich te verenigen op hun huwelijksnacht.

“Tobias kwam van het bed overeind en zei: “Sta op, zuster, laten we bidden dat de Heer zich over ons ontferme.” En Tobias bad; “Gezegend zijt Gij, God van onze vaderen, en gezegend is uw heilige en heerlijke naam door de eeuwen heen. Mogen de hemelen en alle schepselen U prijzen. Gij hebt Adam gemaakt, en hem Eva, zijn vrouw tot hulp en stut gegeven. Uit hen is het menselijk geslacht voortgekomen. Gij hebt gezegd: Het is niet goed dat de mens alleen is, laten we een hulp voor hem maken die bij hem past. Welnu Heer, als mijn zuster hier tot mij neem, ga ik geen ongeoorloofde verbinding aan, maar ben ik trouw aan uw wet. Betoon mij uw barmhartigheid en laat mij aan haar zijde oud worden.” En Sara zei: “Amen” Daarop brachten zij samen de nacht door.” (Tobit 8, 4b-8)

 

Samen op weg Mei 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Ongeveer wekelijks plaats ik op mijn blog een stukje vertaling van het boek van Olivier Belleil over de huwelijksrelatie: een liturgie van de liefde. Het vervolg van dit blaadje komt uit die vertaling om jullie aan te zetten dit verhaal op de blog te volgen. Het is namelijk zo mooi, diep, realistisch en met veel humor.

Woorden die neerhalen, woorden die kwetsen, het is zo snel gebeurd. Hier gaat het dan over woorden die leven geven!

 

De woorden die leven geven

In het Evangelie wordt Jezus “de bruidegom” genoemd (Joh. 3, 29). Zonder ophouden verkondigt  Hij zijn liefde voor degene die hem omringen, met woord en daad. Deze boodschap van liefde grijpt aan en verandert het leven.

Wat de mensen die Hem benaderen het meest treft, zijn Zijn woorden die leven geven:

Zelfs als zijn boodschap veeleisend wordt en oproept tot diepe bekering, voelen we aan dat het steeds  met de intentie is om  leven te geven,  om te doen groeien. Het is niet verwonderlijk dat de heilige Johannes hem de naam geeft: “Het Woord van Leven” (1 Joh. 1, 1), het Woord dat Leven geeft.

Zo nodigt de heilige Petrus de christenen uit hun meester na te volgen: Zegent, want daartoe zijn jullie geroepen” (1 P. 3, 9) Dat heeft veel implicaties in het huwelijksleven.

“Eveneens gij, mannen, toont in het huwelijk begrip voor uw vrouwen; bewijst nu eer die het zwakkere geslacht toekomt…”

Hoe nu de partner “eren”, “zegenen” in de communicatie? Heel eenvoudig, door te doen als God! God zegt ons dat we waarde hebben in zijn ogen. Hij “waardeert” ons.

“Zo is het woord beter dan de gift. Zeker, is een woord niet meer waard dan een rijk geschenk? Maar de liefdevolle mens verenigt de twee.” (Si. 18, 16b-17)

“Appels van goud, op een zilveren schaal, zo is een passend woord.” (Spr. 25, 11)

God zegt ons dat we belangrijk zijn voor Hem. Hij “herkent” ons. Hij zegt ons dat we gaven hebben, talenten. Hij “waardeert” ons. Wij hebben het allemaal ervaren: woorden kunnen ons opbouwen of afbreken, ons bemoedigen of ontmoedigen, ons kwetsen of genezen.

“Een milde tong is een levensboom, een kwade tong breekt het hart.”

Hoe meer we van iemand houden (man of vrouw, ouder, kind, vriend, verantwoordelijke), hoe meer we hem waarderen en des te meer zal een woord van hem of haar invloed hebben op ons. Een slecht woord van een onbekende zal weinig impact hebben, maar een kwetsend woord van een geliefd iemand zal ons lange tijd verstoren.

Welwillende woorden van de partner  dringen heel diep tot ons door.  Ze hebben een duurzame invloed. Vanwaar hun doeltreffendheid? Omdat ze aan een diep verlangen in ons beantwoorden: erkend worden, gewaardeerd en bemind worden. God vleit ons niet om ons in te palmen. Hij waardeert ons. Dat geeft ons een formidabele affectieve zekerheid. We kunnen het leven aan, want we weten ons bemind.

Het dagelijkse leven geeft ons duizend en één gelegenheden de andere deze zegeningswoorden te zeggen die leven geven. Het hangt van ons af of we onze dagen zonnig maken met waarderende woorden voor de geliefde.

De woorden van God zijn heel eenvoudig en ze werken in op ons:

“Heb vertrouwen, wees niet bang…”

“Ge hebt waarde in mijn ogen, Ik heb je lief.”

“Houd moed…”

Zo gaat het ook voor ons. Laten we niet zoeken naar ingewikkelde woorden of sterk bewerkte retorische formuleringen Laten we eenvoudig blijven!

Voor het geval sommigen angstig zouden zijn om welwillende woorden te moeten zoeken, hier volgen er een aantal:

o “Je nieuw kleedje is zo mooi. Je straalt!” Hierbij nog een paar varianten voor heren zonder veel verbeelding: “Je bent zo mooi als een topmodel! (vermijd namen, dat kan twijfels wekken) of “Je bent zo mooi als een aanhangwagen…” (volgens de soorten interesse).

o “Dank je om aan de fietsen van de kinderen gedacht te hebben. Ze zijn super blij.”

o Maak je geen zorgen om de krassen op de auto. Het is niet erg… “ (Op dit niveau, benadert men de heiligheid.)

o “Je bent zo geduldig met mijn ouders. Ik zag dat hun opmerkingen over politiek (godsdienst – Europa – de kinderen) je ergerden, maar je bent heel rustig gebleven. Bedankt. Dat heeft me geraakt…”

De geestelijke meesters prijzen de schietgebeden aan, d.w.z. zeer korte gebeden die de gelovige kan zeggen doorheen de dag, terwijl hij zijn activiteiten gewoon voortzet. Schietgebeden of een “roep van het hart” zoals “Heer, kom mij te hulp”, “Dank U, Heer voor deze ontmoeting”, “Heer, verlicht mij voor deze beslissing”, “Wat zijn Uw werken mooi!”

Onze korte waarderende woorden zijn als deze schietgebeden. Ze houden ons in de intimiteit van de liefde, in het hart van het dagelijkse leven. Deze woorden geven ons de aanloop voor onze missie. Ze moedigen ons aan om alle moeilijkheden van het leven aan te pakken. En vooral, ze geven ons iets fundamenteels: de zekerheid gewaardeerd te worden door de geliefde, dat geeft een wonderbare kracht, een gevoel van innerlijke zekerheid.

Deze liefdeswoorden vormen een mooie liturgie van het woord om een echt goede huwelijksrelatie te hebben. De liefdevolle en tedere woorden die de seksuele relatie onmiddellijk voorafgaan zullen des te echter zijn.

Om meer te lezen, kan u naar de blog: https://alain2015.wordpress.com/

En probeer u in te schrijven op de blog, dan wordt u verwittigd, telkens als er iets gepubliceerd wordt.

 

Veel leesgenot, en afspraak in Spa, van 30 juni tot 2 juli, zoals vorig jaar, een buitengewone tijd op een buitengewone plaats met gewone mensen!

 

Alain

 

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

We weten het uit ervaring: er zijn mensen die zich aan de anderen geven; ze zijn vrijgevig en geven hun tijd, hun geld, hun competenties… maar ze kunnen niet ontvangen. Deze belemmering wijst vaak op een gebrek aan eenvoud of zelfs nederigheid. Ze kunnen niet echt liefhebben, omdat ze niet kunnen ontvangen.

En dan zijn er diegene die willen krijgen. Ze verwachten alles van de anderen, van de maatschappij, de Kerk, maar ze hebben moeite om zich te geven. Zij zijn egocentrisch, op zichzelf gekeerd. Zij zijn het die zeggen: “De staat moet maar… De Kerk moet maar… Ik heb recht op …”.

De ware liefde is tezelfdertijd gave van zichzelf en onthaal. In het spreken, is dit luisteren naar de andere en zich uitdrukken.

Ook daar kan het bij onze koppels onevenwichtig zijn:

o Eén van de echtgenoten praat veel, uit zichzelf voluit maar luistert niet echt naar het verhaal van de ander.

o Een ander luistert wel, maar zegt niets over zichzelf. Men weet niet wat hij denkt, voelt.

Wij kennen allen de uitdrukking: “een koppel dat goed overeenkomt”. Dat is juist want het betekent dat het koppel in harmonie is, elkaar kan beluisteren en zo letterlijk naar elkaar komt.

Soms moeten de mannen waakzaam zijn op één punt: zij drukken zich gemakkelijk uit om hun gedachten over te brengen in verband met de politiek of het internationaal gebeuren; Zij aarzelen niet om te vertellen wat ze doen (hun activiteiten), maar ze hebben het moeilijk om te zeggen wat ze ervaren op het gebied van gevoelens en emoties. Ze zijn “zwijgzaam” , wordt hier en daar gezegd, en dat kan hun echtgenote doen lijden.

Laten we met Gods hulp “die stomme geesten” uitdrijven, die de echtelijke eenheid kunnen verstoren.

We zwijgen vaak ook omdat we de gevoelige onderwerpen niet willen aansnijden, omdat deze vroeger reeds conflicten veroorzaakten binnen de relatie. Ze zijn als explosieven  die wanneer ze  ontploften de liefde  ernstige kwetsuren toebracht., Dus gaat men, om ruzies te vermijden, bepaalde thema’s zorgvuldig uit de weg.

Onthouden we dat zes voorname “plaatsen” oorzaken van spanning en wrijvingen binnen  het koppel kunnen zijn. Ze vragen  een  daadwerkelijke “ontmijningsdienst” om explosies te voorkomen

1 – De relaties met de schoonfamilie die op bepaalde momenten in het jaar voorkomen, bv. Bij de vakanties: “Moeten we weeral naar uw moeder gaan?”

2 – De investering in werk en ontspanning: “Ah, natuurlijk gaat uw jogging weeral voor…”

3 – De geldkwesties: Hoe spreken we over het gezinsbudget en de keuzes die gemaakt moeten worden: samen denken, alleen beslissen, een list om de andere te overtuigen? ”Denk je dat het echt nodig is om deze nieuwe laptop te kopen?”

4 – De opvoeding van de kinderen kan ook zeer rijke dialogen opleveren:

“Je bent veel te hard met hem, je maakt je altijd kwaad. Je bent te autoritair… zoals je vader…”

“Oh ja, maar jij laat alles toe! Als hij moeilijk doet en grillig, dat is omdat jij hem geen limieten stelt, enz.”

5 – De seksualiteit: spreken we er samen over, of is het onderwerp taboe, ongepast?

6 – Het geestelijk leven: Sommige koppels kunnen het over alles hebben… maar niet over het geestelijk leven.

Het geeft hen een ongemakkelijk gevoel. Alsof ze vrezen dat die onthulling van wat zich intiem in hen afspeelt niet begrepen zal worden door de andere. En men onthoudt zichzelf van wat mogelijks zou bijdragen  tot een diepere geestelijke eenheid.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Hoofdstuk III

LITURGIE VAN HET WOORD

Dat seminarie over het luisteren naar de andere… ik ben er ondersteboven van!!!

Als vrouw heb ik begrepen dat ik jou je diepste verlangens moet laten uitdrukken, je geheime gedachten. Ik weet dat je me zoveel te zeggen hebt en dat het je mannelijke schroom is die je de vrijheid niet geeft alles te zeggen dat je hart wil uitroepen!! Weet, ik ben daar voor je, om je te helpen, om je te onthalen…

“Laat me horen, je stem.” (Hooglied 2, 14)

De priester begint de viering niet onmiddellijk met: “Jezus nam het brood, zegende en brak het …” Het zou waarschijnlijk een belangrijke tijdswinst zijn voor de meest gehaaste parochianen, maar de Kerk stelt ons een andere pedagogie voor. De “tafel van de Eucharistie” wordt voorbereid door de “tafel van het Woord”. De liturgie van het Woord ontpopt  zich als een dialoog tussen God en de vergadering:

o De Heer richt zich tot zijn volk in de openbare verkondiging  van het Woord, met andere woorden de lezing van de Heilige Schriften.

o De Kerk neemt deel aan dit liefdesduet en antwoordt met de gezangen, de Psalmen en de gebeden van de priester.

Deze dialoog in de cultus is geen toeval; het is de liturgische uitdrukking van een andere dialoog, die tussen God en de gelovige. Want liefde is dialoog. God zelf is uitwisseling van liefde, doorlopende relatie van de Vader, de Zoon en de H. Geest. In de drie-ene God bestaat er een mysterieuze uitwisseling van liefde.

Het leven wordt gevierd in de liturgie. De liturgie viert het leven. Elk geestelijk leven is een dialoog van liefde, “een vriendschappelijke handel met God”, zegt de heilige Teresa van Avilla. Welnu de kwaliteit van de dialoog in het leven is te vinden en drukt zich uit in de viering van de Liefde, namelijk de Eucharistie.

Het Hooglied van de Liefde, een liefdesgedicht op het ritme van een voortdurende uitwisseling tussen de twee geliefden, is daar een voorbeeld van:

“Wat ben je mooi, mijn liefste, wat ben je mooi!

Je ogen zijn als tortels.”

Wat ben je schoon, mijn lief, en zo zoet!

Ons rustbed is het frisse groen.” (Hooglied 1, 15-16)

De dialoog is fundament van de relatie tussen God en de mens. Alle handleidingen voor gebed maken deze opmerking. De dialoog is ook fundament van de natuurlijke liefde tussen man en vrouw. De viering van de echtelijke liefde, de seksuele relatie, zal veel mooier zijn als ze voorbereid is, en voorafgegaan door een gemeenschapsleven dat dagelijks een grote plaats geeft aan de dialoog tussen de echtgenoten.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

slot van hoofdstuk 2

 

OM TE MEDITEREN…

Er wandelden eens twee vrienden in de woestijn. Op zeker moment kregen ze ruzie en de een beledigde de andere: “Stommeling, je bent dwaas!”

Deze, gekwetst, maar zonder iets te zeggen, schreef in het zand:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJ ONTGOOCHELD DOOR GEBREK AAN RESPECT;

Zij stappen verder en vinden een oase. Zij beslissen om bij een waterval te baden. Maar degene die beledigd was werd onwel en verdronk bijna. Zijn vriend redde hem van de verdrinking. Als hij hersteld was, graveerde hij op een steen:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN GERED;

Degene die zijn vriend eerst beledigde en dan redde vraagt hem: “Toen ik je kwetste, heb je in het zand geschreven, en nu schrijf je op de steen. Waarom?”

De andere vriend antwoordt:

“Als iemand ons kwetst, moeten we dat in het zand schrijven, waar de wind van de verzoening het kan uitwissen. Maar als iemand ons iets goeds doet, moeten we het in de steen kerven, waar geen elke wind het kan uitvegen.”

DE ECHTGENOTEN MOETEN HUN KWETSUREN, VEROORZAAKT DOOR HET HUWELIJKSLEVEN, SCHRIJVEN IN HET ZAND, EN HUN VREUGDEN IN DE STEEN.

MOGE HET ESSENTIELE BLIJVEN.

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Vervolg hoofdstuk 2

 

  1. Er zijn psychologische verschillen tussen man en vrouw. Daar geen rekening mee houden stelt een koppel bloot aan veel misverstanden. Priester Pascal Ide, die dit mysterie van de verschillen met humor duidt, vertelt de parabel van de “portefeuille” en de “handtas”.

De man zou eerder “portefeuille” zijn. Een portefeuille heeft verschillende compartimenten: één voor de identiteitskaart, één voor het rijbewijs, één voor de bankkaart, … De man heeft precies aparte vakjes nodig: voor de echtgenote, voor de kinderen, het werk, de ontspanning… Soms zijn deze vakjes zelfs afgesloten, en communiceren niet onderling: de man zegt weinig over zijn werk aan zijn vrouw, hij spreekt niet over de kinderen op het werk…

Het voordeel van deze psychologische structuur zit in het feit dat de domeinen redelijk afgelijnd zijn. Een probleem in één sector, hoeft geen weerslag te hebben in een andere. De vrouwen zijn vaak verbaasd over deze manier om het leven in te delen.

“Wanneer er een  probleem opduikt met één van hun kinderen, raakt hem dat precies niet, want hij kijkt naar die voetbalmatch, alsof er niets aan de hand is.” Dat kan haar ergeren: “Wat een ongevoelige man” of haar geruststellen: “Hij laat zich niet rap ontmoedigen”, naargelang… Het is een geluk voor de man in de zin dat zijn wereld niet volledig instort als er zich ergens een probleem voordoet. Maar het risico van deze benadering wordt duidelijk als ze door de zonde besmet wordt. Heel vaak worden deze tussenschotten betonnen muren, zonder enige onderlinge communicatie.  In extreme gevallen veroorzaakt dit situaties van een dubbel leven, van leugen: het vakje “echtgenote” is gescheiden van het vakje “maîtresse”; het vakje “werk” met oneerlijke praktijken is gescheiden van het vakje “geloof”

De vrouw vertoont eerder de psychologie van de “handtas”. In de handtas zit alles…: de autosleutels, een spiegeltje, foto’s van de kinderen, bonnetjes “die nog kunnen dienen”, enz. Er zijn niet veel tussenschotten.  Het vormt één geheel.

Dit geheel zijn zorgt ervoor dat wat beleefd wordt in één domein, communiceert met de andere. Positieve ervaringen in het sentimentele leven hebben een onmiddellijk waarneembaar effect in de andere sectoren. Op het werk weten de collega’s heel snel de schoolresultaten van de kinderen… Dat communiceert goed voor het beste… en het ergste.

Het is toch niet omdat je problemen hebt met Ginette (collega op het werk) dat we geen relatie kunnen hebben. Voor hem is er geen relatie tussen die zaken, in alle betekenissen van het woord hier!

Om het met een ander beeld te zeggen, de vrouw lijkt op die moderne appartementen waar alles verbonden is: keuken, salon, … als er in de keuken lekker gekookt wordt, ruik je dit doorheen heel het huis, iedereen geniet ervan. Is het aangebrand….

Terwijl de man lijkt op die oude huizen van vroeger, waar alles door een deur is gescheiden, van de kelder tot de zolder… Een lek in een aparte kamer wordt pas veel later gedetecteerd, maar de schade is des te groter!

Het koppel dat een harmonische seksuele relatie wil beleven zal dus aandacht moeten hebben voor deze belangrijke elementen:

o De seksuele ontmoeting heeft een “opening van de viering” nodig. Deze wordt beleefd in het zoeken naar verzoening, door een concrete vraag om vergeving in de momenten voor de seksuele eenheid. Hoeveel keren gebeurt het niet dat er in goede momenten van dialoog, waar oprecht over kwetsuren kan gesproken worden,  waar men elkaar begrijpt en in waarheid om vergeving vraagt, deze dialoog spontaan en als het ware natuurlijk verlengd wordt in het verlangen deze hervonden eenheid te bezegelen met de eenheid van de lichamen. Het zijn vaak de mooiste intieme momenten van het koppel.

o Als man, als vrouw, worden we uitgenodigd om rekening te houden met het reële psychologisch verschil van onze partner. Dit verschil kan ook te maken hebben met het bijzondere karakter van elke persoon, los van zijn seksuele identiteit. Door dit verschil met realisme en humor te onthalen, kunnen we een zekere afstand nemen van die gedragingen die ons verbazen.

o De verzoening in de mis eindigt op dit gebed dat ons zegt: “Moge de Almachtige God zich over ons ontfermen”. Het welwillend begrijpen van de psychologie van onze echtgeno(o)t(e)e, zal ons helpen voor hem/haar barmhartig te zijn.

Zoals de verzoening in het leven als broers en zussen essentieel was in de eerste christelijke gemeenschappen, zo blijft de verzoening ook essentieel voor de kleine echtelijke gemeenschappen, kernen van de huiskerk.

“Toon u integendeel goed en mededogend voor elkaar, u wederzijds vergeving schenkend, zoals God u heeft vergeven in Christus.” (Hand. 4, 32)

Door deze woorden van de apostel Paulus in praktijk te brengen, zal het koppel alle hindernissen wegnemen voor de eenheid van ziel en lichamen, met name: wrok, ingehouden woede, weigeringen om te vergeven…

De heiligheid van het koppel is geïncarneerd, is vlees geworden, en gaat doorheen heel concrete middelen die de eenheid openbaren van de mens, naar ziel en lichaam.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

… Vanuit dit klein voorbeeld, willen we twee lessen onthouden

  1. De echtelijke eenheid in de vorm van de seksuele relatie, was niet mogelijk omdat ze niet voorafgegaan was door een tijd van “boeteviering”, met andere woorden door een tijd van verzoening. Dit kan op verschillende manieren gebeuren: “Sorry, schat, ik heb mij ten onrechte opgewonden tegenover jou deze morgen” of een concreet gebaar zoals een bosje bloemen om vergeving te ontvangen.

De koppels die elkaar kunnen vergeven en oprecht kunnen terugkeren naar de andere, zullen mooiere seksuele relaties hebben. Volgend kader kan ons helpen de inhoud van onze verzoeningen beter te preciseren.

KILO PLUIMEN, KILO LOOD, DOOR CHRISTINE PONSARD

“Wat is het zwaarst: een kilo pluimen of een kilo lood?” Zonder aarzelen zeggen de meeste kinderen een kilo lood. Wij glimlachen daarom. Nochtans, overkomt het ons niet dat we dezelfde  fout maken?

Brengen we deze vraag over in het domein van de echtelijke liefde.

Wat is het ergste: een belangrijke ontrouw of veelvuldige mankementen aan de echtelijke trouw? Een spectaculaire ruzie of duizend speldenprikjes? Eigenlijk weten we heel goed dat herhaalde speldenprikken de liefde even veel schade kunnen toebrengen – zo niet nog meer – dan stormachtige ruzies. De kleine beledigingen zijn des te vernietigender omdat ze onbetekenend schijnen.: Men staat er niet bij stil en neemt  niet de moeite om ze elkaar te vergeven.

De liefde is als een groeiende boom: het zaadje dat op de huwelijksdag in de grond is gezaaid zal kiemen en groeien… op voorwaarde dat ze niet verstikt wordt. Als ze verpletterd wordt, door een kilo pluimen of een kilo lood, zal ze sterven. Vandaar deze aanbeveling van een grootmoeder aan haar kleinkinderen, wanneer deze op het  punt staan om te trouwen: “Ga nooit slapen, vooraleer elkaar de kwetsuren van de dag vergeven te hebben.”

Te weinig aandacht schenken aan de kleine kwetsuren kan begrepen worden als grootmoedigheid: ”Vermits we elkaar liefhebben, is dat niet zo belangrijk.” Maar het is juist andersom! Hoe meer je van de andere houdt, hoe meer een gebrek aan tact kwetsend is. Hoe meer je lief hebt, hoe kwetsbaarder  je bent voor een verkeerd woord. Dus hoe meer je van elkaar houdt, des te meer je vergiffenis kan uitwisselen.

Daarenboven, de weigering om opgelopen kwetsuren als zodanig te benoemen, kan een reële hoogmoed verbergen: “Ik ben niet zo lichtgeraakt. Ik sta daar boven.” Is dat zo zeker?

Opgelet voor het passief opstapelen!

Echtparen kunnen zo gedurende jaren, bewust of onbewust, grieven tegen elkaar opstapelen… tot op de dag dat er een crisis uitbreekt, die de gelegenheid geeft om de rekeningen te vereffenen. En dan komt het drama: de echtelijke liefde die eruitzag als een stevige muur, is overal gebarsten. Komt er een storm of  krijgt ze een stevige duw,  boem patat,  dan valt alles neer.

Hoe meer tijd er verstrijkt , hoe groter de schrik om de rekeningen te vereffenen.

Als we na vijftien of twintig jaar huwelijk, aanvoelen dat er tientallen kilo’s pluimen zijn die de echtelijke liefde verstikken, dan is het dus te dringender om zich eruit redden vooraleer de fatale drempel is  bereikt.

Het is nooit te laat om vergiffenis te vragen: de genade van het huwelijkssacrament is er net daarvoor. Maar het vraagt veel tact, en bijna zeker een geestelijke begeleiding om te onderscheiden welke kwetsuren openlijk kunnen aangekaart worden, en welke beter stilzwijgend vergeven worden.

De verzoening is een lange weg, geen snelle spons erover, en deze weg is des te ruwer, omdat hij oude sporen volgt, sedert lang ingedrukt in hart en geheugen.