Maandelijks archief: februari 2015

Samen op Weg Februari 2015

Beste vrienden van Samen op Weg,

In de visie van “samen op weg gaan” is het goed dat we altijd weten waar we naartoe gaan, en ook weten vanwaar we komen. De afgelegde weg heeft al een pak ervaring meegegeven om onze weg goed en zinvol te vervolgen. En op die weg zijn er hier en daar rustpunten. In elk liturgisch jaar voorziet de Kerk een vastentijd.
Deze vastentijd is niet zomaar een tijd van ontzeggingen, om ons weerbaarder te maken, om ons vrij te maken van het materiële, maar vooral een tijd van bezinning. En het is zeker zo dat door onthechting van eten, drinken, consumeren, er tijd, maar ook helderheid van geest komt in dienst van die bezinning.
In Lucas 14, 25-30, 33 spreekt Jezus ons aan als we met Hem samen op weg willen gaan, en zie, het gaat over onthechting en bezinning!
“Toen talloze mensen met Hem meetrokken, keerde Hij zich om en zei tot hen: ‘Als iemand naar Mij toekomt, die zijn vader en moeder, zijn vrouw en kinderen, zijn broers en zusters, ja, zelfs zijn eigen leven niet haat, kan hij mijn leerling niet zijn. Als iemand zijn kruis niet draagt en Mij volgt, kan hij mijn leerling niet zijn.
Als iemand van u een toren wil bouwen, zal hij er dan niet eerst voor gaan zitten om een begroting te maken of hij wel genoeg bezit om hem te voltooien? Anders zou het hem kunnen overkomen, als hij de fundering heeft gelegd en niet in staat is het werk tot een einde te brengen, dat allen die het zien hem gaan bespotten en zeggen: Die man begon te bouwen maar hij was niet in staat het einde te halen. […] Zo kan niemand van u mijn leerling zijn, als hij zich niet losmaakt van al wat hij bezit.’”

Eigenlijk wou ik over het bouwen van de toren schrijven, het eerste deel over de onthechting komt hard over, en ik moest er even bij gaan zitten, en kijk, dat is nu net de bedoeling!
Jezus belooft ons eeuwig leven, en dus willen we Hem volgen, van Hem leren, zijn leerling zijn. Ons probleem is dat op die weg ook het kruis staat. Als Belgen houden we niet van de klassieke omleidingen, maar hier proberen we zelf om het kruis heen te gaan, maar het lukt niet. Het telt niet, zegt Jezus, als je mijn kruis niet draagt, kan je mijn leerling niet zijn. (Ik denk dat Hij het zo duidelijk stelt omdat Hij ook ons, Belgen, mee wil hebben)
OK dan. Maar hoe zit het met dat haten? Hoe krijg je dit nu aan gezinnen verkocht?
Gelukkig is het eerste en voornaamste gebod: “Hou van God de Heer, met heel je hart, heel je ziel, en heel je verstand, en hou van de naaste als van jezelf “ Je mag dus van jezelf houden, en van je naaste, je moet dat zelfs doen.
Jezus geeft ook die laatste zin: het losmaken van wat je bezit, en dat verduidelijkt het wat voor mij. Je moet je soms kunnen afkeren, losmaken van het liefste wat je hebt, om Jezus te kunnen volgen. Het haten vervang ik door: op de tweede plaats zetten, het is wat verteerbaarder?
Ik denk dat de tekst van Lukas een goede tekst is om tijdens de vasten mee te nemen, om ons te bezinnen op de weg die we gaan: is het zoals de Heer het wil?
Ik wil hiervoor enkele aanzetten geven, in alle bescheidenheid. Gaan jullie ook maar wat zitten.
Jezelf op de tweede plaats zetten (haten voor de asceten onder jullie).
Ik ben nu gepensioneerd, en dan denk ik vaak aan wat ik de volgende dag of dagen ga doen. Eens ik dan beslist heb, wil ik er voor gaan. Het zit dan in mijn hoofd. Als iemand (mijn vrouw, een kind, een vriend, een buur…) mij iets vraagt om te doen, dan heb ik het heel moeilijk om daarop in te gaan, en ik denk, hopelijk niet hardop: “dat is nu echt het moment niet”! Wel, je laten storen, zoals die barmhartige Samaritaan, dat is al een eerste vastenpunt om te overwegen!
Een mooi voorbeeld is ook: Een echtgenote, die de nood aanvoelde om met haar man te spreken over belangrijke dingen, werd geraakt door het feit dat hij zich die avond beschikbaar stelde. Nog des te meer, wanneer ze ’s anderendaags op het werk vernam dat er die avond een belangrijke voetbalmatch op TV werd uitgezonden. Ze kon de prijs van dit offer naar waarde schatten, wetende hoe haar man gepassioneerd door voetbal.

Je geliefde man of vrouw op de tweede plaats zetten, en natuurlijk in deze niet jezelf op de eerste, hé! Ik bedoel hier niet het professionele leven, waar je niet echt te kiezen hebt, behalve als je er te ver in opgaat, maar wel bv. vrijwilligerswerk, waardoor je toch tijd geeft die je niet aan je gezin kan geven. Het is wel goed om dit samen te bespreken. Zo waren Martine en ik het eens dat ik bij daklozen vrijwilligerswerk zou doen. Bleek dan dat ze daar vooral nood hadden aan de acute nachtopvang, zodat ik een nacht per week uit huis zou slapen. Dat heb ik toch maar eerst weer aan haar voorgelegd. En toen dachten we aan Jezus die zegt: “Wie huis, vrouw, kinderen … verlaat,…”. Ik kan wel getuigen dat dit werk mij vreugde en vrede geeft, dat onze relatie dan toch weer ten goede komt. “Mijn last is licht, en mijn juk is zacht.”. Als we Jezus volgen, gaan kruis en vreugde altijd samen. Wij worden er beter van, Hij wil ons geluk, niet ons ongeluk.

Naar het koppel toe denk ik dat het ook goed is je te bezinnen over de tijd die je geeft aan de andere, aan de kinderen ook. In de vasten rustiger leven, voorrang geven aan wat echt belangrijk is: je relatie, de opvoeding, de koppeltijd, de gezinsavond. Tijd aan God ook, in je gebedshoekje.
En de andere op de eerste plaats zetten: de toren die je bouwt, laat het een stapeltje zijn van lieve attenties voor je echtgenote (of echtgenoot), heel eenvoudige dingen: een werkje dat zij misschien niet zo graag doet, een bloemetje, een SMS-je… Dan ga je echt kunnen zeggen: “ik ben stapel op jou!”

Ook Jezus heeft zich vernederd, zie de brief aan de Filippenzen: “Hij heeft zich niet willen vastklampen aan zijn gelijkheid met God, Hij heeft zichzelf vernederd, en het bestaan van een slaaf op zich genomen, tot in de dood, de dood op het kruis.” Het is een grote daad van Liefde, dat op een antwoord vraagt. Ons antwoord daarop, onze daad van liefde naar Hem, is gebruik maken van de genaden van het Kruis. Namelijk onszelf durven onder ogen zien, en onze zonden in de Biecht gaan belijden, om dan Zijn vergeving te ontvangen. Dan opnieuw ervaren we vreugde en vrede, die van Hem komt. Nog eens: “Mijn last is licht, en mijn juk is zacht.”

Ik wil eindigen met het verhaal van de toren, als ze niet af geraakt. Dan lachen de mensen met ons. Wel ja, als we zeggen dat we christenen zijn, maar we tonen die vreugde niet, dan zijn we onaf, en dan lachen ze. Maar als we vreugde uitstralen, dan trekt het aan, en kunnen we getuigen, al kan dit met vervolgingen zijn, maar met ons lacht men dan niet meer.

Halfweg de vasten hoop ik jullie talrijk te ontmoeten op de gezinsdag, op 8 maart op de gebruikelijke plaats, met als thema: 1+1=3!

Samen met alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap wens ik u allen een heel zinvolle vasten, en dan, na het kruis, een vreugdevolle Pasen.

Alain

Advertenties

Brieven aan jonge koppels nr. 9

Beste vrienden,
In vorige brief spraken we over de positieve, de liefdevolle blik. Deze voedt onze liefde voor de andere. Iets anders nu is onze liefde aan de andere zeggen, door tekens te geven, die de andere duidelijk maken dat we hem (of haar) graag zien.
Het schijnt dat er mannen zijn, die op de trouwdag hun liefde aan hun bruidje beloven, in goede en kwade dagen, en het zijn trouwe mannen, ze menen het, voor altijd, en ze gaan ervan uit dat hun vrouwtje dat voor goed heeft gehoord. Ze vinden het absoluut niet nodig om dat nog te herhalen. Wat gezegd is, is gezegd.
OKÉ, dit is een karikatuur, zo’n man heb ik nog niet vaak ontmoet, denk ik, maar onze vrouwen hebben veel meer nood aan uitingen van liefde, dan manlief meestal vermoedt.
Daarom wil ik het in deze brief hebben over de kleine attenties. Dit woord heeft een dubbele betekenis: eerst gaat het over aandacht. Je hebt aandacht voor je geliefde, je luistert naar hem of haar, en als je iets verneemt dat de andere plezier kan doen, dan prent je dat in je geheugen. Dat kan een voorwerp zijn, handig om te knutselen, te koken, te gebruiken, of een sieraad, of een kledingstuk, of wat tijd voor een gesprekje, een wandeling, een tripje, hulp bij het huishouden, enz.
Het eerste woord: klein, is belangrijk. Het is namelijk zo dat je het zeer regelmatig moet kunnen doen, ik denk zelfs dat je elke dag een attentie mag hebben voor die persoon dat je het meest bemint hier op aarde! Vandaag dit, morgen dat, en zo weet de geliefde elke dag opnieuw hoe veel je van hem of haar houdt!
Vrouwen zijn hier heel gevoelig voor en het is een heel krachtig instrument dat je aan boord moet hebben!
Ik wil hierbij enkele tips geven om aan te geven hoe het kan, maar het zijn vooral de attenties die je zelf in jouw koppel uitvindt en doet, die het verschil maken in jullie relatie.
Zo weet ik dat Martine (mijn echtgenote) veel boodschappen met de fiets doet, hier in Gent is dat de beste oplossing, maar dat ze een hekel heeft aan het oppompen van haar banden. Ik test regelmatig eens de banden van de fiets, en zo nodig, pomp ik die weer bij. Gegarandeerd denkt ze aan mij tijdens de hele rit (na de pompbeurt).
Onze vuilnisbak is zo’n kanjer van 200 liter op wielen. Deze dan op straat zetten op de juiste data, is iets dat ik ook al deed voor ik naar mijn werk vertrok. Ze kon daar op rekenen, en ze getuigt daar soms van, hoeveel dit haar helpt, ook omdat ze weet dat ik dan aan haar heb gedacht. Geen romantische job, maar een teken van attentie.
Als ik nog werkte, maakte Martine meestal mijn brooddoos gereed, en er was dikwijls een kleine attentie bij: een cha-cha (ben ik verzot op), een praline of een kort liefdesbriefje.
Telkens zijn dat boodschapjes dat we elkaar graag zien, maar ze hebben ook de eigenschap die liefde nog te versterken. En als we dan eens elkaar zeggen: “Ik hou van je”, dan klinkt dat echt.
Ook hier wil ik zeggen: ga ervoor, GO!

Alain