Maandelijks archief: oktober 2014

Brief aan jonge koppels, nr. 2

Beste vrienden,
Bij het vorig schrijven sprak ik over een diep verlangen dat in ons leeft om er iets van te maken, om een bestemming te vinden. Toen wij huwden, was dit verlangen: elkaar gelukkig proberen maken, een groot gezin hebben en een open thuis zijn. We hebben dit besproken tijdens de vele wandelingen die we deden in de natuur.
Vol goede moed begin je er dan aan, en voor je het weet (bij manier van spreken) heb je twee schatten van kinderen, en kijk, op een moment komt er vermoeidheid, door slapeloze nachten, door een kind dat ziek is. De papa blijft lange dagen weg, door het werk in Brussel en de files. Er is al eens ruzie, en plots lijkt de droom: gelukkig, groot gezin en open huis, ver weg. Net op zo’n moment kwam er een eerste parel. Vrienden spraken ons van een boek, waarin “de plicht om te gaan zitten” werd voorgesteld. Het komt erop neer dat ge u niet laat leven, en je dromen opbergen vanwege de drukte, de realiteit, maar dat je halt roept, samen gaat zitten en vaststelt waar je staat ten opzichte van de oorspronkelijke droom.
In het bootje is dat de sextant, het toestel dat bepaalt waar je bent, op of uit de koers. Het komt erop aan, dit toestel regelmatig te gebruiken, zodat je niet te ver uit koers geraakt en de correctie niet te moeilijk wordt. Je kan het best wel leuk maken door elke week een momentje uit te trekken, om bv. samen vanop een bank naar de ondergaande zon te kijken, en dan uit te wisselen.
Uiteindelijk komt het erop neer dat je samen regelmatig tijd neemt voor elkaar, niet alleen om de sextant boven te halen, maar ook weer om samen van elkaar te genieten en dingen doen die je graag doet, een wandeling in de natuur, een film bekijken, kortom elkaar momenten van geluk gunnen. Zo komen we terug in de buurt van ons oorspronkelijk verlangen. Dit verlangen was er ook niet zomaar, per toeval, maar Iemand heeft dat in ons hart gelegd, juist om ons op koers te houden, ons gelukkig te maken, en je kan dit gerust een roeping noemen, maar dat heb ik pas veel later geweten.
Tot een volgend schrijven,

Alain

Advertenties

Eerste brief aan jonge koppels

Beste vrienden,

Misschien kent u mij niet eens, en toch durf ik vrienden schrijven, want al wie in het huwelijksbootje stapt en dit avontuur durft aan te gaan, noem ik mijn vrienden.

Weldra ben ik 40 jaar gehuwd, en dan spreekt men al van een ervaringsdeskundige. Wel, als ik een ervaring met jullie mag delen, dan is het juist mijn onkunde, mijn onwetendheid van het begin, gelukkig gepaard met een stevige verliefdheid en jeugdige overmoed om met dat bootje, en vooral mijn vrouw erbij, van wal te steken, voor altijd, in goede en kwade dagen, in voorspoedige wind, en regelmatige stormen of erger nog, windstilte.

En als ik nu, 40 jaar later, een gelukkige echtgenoot ben, dan heb ik dat te danken, uiteraard aan mijn vrouw, maar ook aan heel wat vrienden, kennissen, zelfs onbekenden, die ons in dit leven geholpen hebben, met een uitspraak, een raadgeving, een tekst, een boek, weekends voor echtparen, getuigenissen, steun, gebed, vriendschap, …

Om koppels in hun relatie te helpen, bestaan er heel wat boeken, van pausen, van priesters, van psychologen, van gehuwden. Het is dus niet mijn bedoeling, om er eentje aan toe te voegen, vooral omdat ik geen deskundige ben in theologie, psychologie, therapie en dergelijke. Maar dank zij die vrienden, heb ik toch enkele parels gevonden, en dat is wat ik met jullie wil delen.

Ik blijf graag bij het beeld van het huwelijksbootje, want als je met twee aan het huwelijksavontuur begint, dan verlaten jullie de gekende oever van het leven bij je ouders, om van wal te steken, het onbekende tegemoet. Jullie weten niet precies waar jullie zullen uitkomen, net zoals Christoffel Columbus, maar er is een diep verlangen om er iets van te maken, om te ontdekken wat uw bestemming is, en jullie varen niet blind. Jullie hebben een kompas, kaarten, een zeil of een motor, en communicatiemogelijkheden met andere bootjes.

Wij zijn ook nog onderweg in zo’n bootje, en wij willen nu regelmatig boodschappen uitzenden om ervaringen te delen met de bootjes rondom ons. Dat is de bedoeling van de brieven aan jonge, maar ook minder jonge koppels.

Tot een volgend schrijven,

Alain