Categorie archief: brieven

Brief aan jonge koppels nr. 10

Beste vrienden,
Onze liefde voeden met de positieve blik, onze liefde zeggen aan de andere, en tonen doorheen kleine attenties, dat moeten we echt leren doen, dag na dag. Maar het lukt ons niet altijd, erger nog, soms zeggen we zaken die kwetsen, of doen we iets zonder met de andere rekening te houden.
Het is zelfs zo dat de persoon van wie wij het meeste houden, ons het meest kan kwetsen. Want als een vreemde ons negeert of minacht of iets verwijt, dan kunnen we dat wel achter ons laten, want wat weet die over ons? Maar de geliefde die ons verwijt of kwetst, dat kan heel diep gaan.
Sommigen denken dit met de mantel van de liefde te kunnen bedekken, of dat de tijd het zal helen. Wel, dat is niet zo. Bij een volgend incident, kan de opgekropte woede plots weer naar boven komen, en de factuur daarvan wordt dubbel en dik gepresenteerd!
Er zijn mannen die veel belang hechten aan het uitzicht van hun auto, en ze dan wekelijks grondig wassen en zelfs blinkend oppoetsen. Elk vuiltje, elk krasje moet eruit. Wie, zoals ik, zijn auto slechts sporadisch wast, juist voor de keuring, of voor een feest, of omdat vrouwlief het vraagt, merkt na verloop van tijd dat bepaalde vlekken niet zomaar meer verdwijnen. Dat is hetzelfde voor onze relatie. De spatjes, de krassen, ze moeten weg, anders gaan ze meer en meer wegen en de vreugde sluipt geleidelijk weg.
Gelukkig is er een schitterend reinigingsmiddel en dat is de vergeving in het echtpaar. Als je in liefde tekort schiet, als je weet of ervaart dat je de andere pijn hebt gedaan, vraag hem of haar dan om vergeving. Dat is geen vernedering, integendeel, het is grootmoedig! Ik bedoel, het is een teken van moed en het maakt je groot in de liefde. Als je het echt meent, zal de andere je dat gaarne vergeven, en je relatie groeit zelfs, het is het enige wasmiddel dat nog beter maakt!
Het moet gemeend zijn, een vluchtig “sorry!”, soms zelfs op geërgerde toon zal het zeker niet maken. Maar een momentje de andere aankijken, eventueel zeggen waarover het gaat en dan vergiffenis vragen of gewoon, maar gemeend “sorry” zeggen, is een mooi voorbeeld van echte communicatie, gevolgd door een teder moment van verzoening.
Het is ook belangrijk je niet te vergoelijken, of zogenaamde verzachtende omstandigheden in te roepen, tot zelfs een andere gedeeltelijk de schuld te geven. Durf jezelf kwetsbaar op te stellen, vraag vergiffenis en je krijgt heel wat terug. Het is ook hierin dat je beeld wordt van God die de barmhartigheid zelf is. Voor christelijk gehuwde paren heeft deze houding van voortdurende verzoening een grote dimensie, want ze is goddelijk.
Een mooie praktijk is het om elke avond, bij het slapen gaan, eventjes je dag te overlopen, en dan vergiffenis te vragen voor wat minder was, en de andere nog eens te zeggen: “Ik hou van je”.
Ik weet uit ervaring dat de eerste stap naar vergiffenis vragen wat moeilijk is. Maar eens je het gedaan hebt, is de vreugde om de verzoening zó, dat het de volgende keren al heel wat gemakkelijker gaat. Het is daarom ook goed om het te oefenen voor kleinere zaken, als het dan werkelijk nodig wordt, zal het gemakkelijker zijn. Kortom: gewoon DOEN!

Alain

Advertenties

Brieven aan jonge koppels nr. 9

Beste vrienden,
In vorige brief spraken we over de positieve, de liefdevolle blik. Deze voedt onze liefde voor de andere. Iets anders nu is onze liefde aan de andere zeggen, door tekens te geven, die de andere duidelijk maken dat we hem (of haar) graag zien.
Het schijnt dat er mannen zijn, die op de trouwdag hun liefde aan hun bruidje beloven, in goede en kwade dagen, en het zijn trouwe mannen, ze menen het, voor altijd, en ze gaan ervan uit dat hun vrouwtje dat voor goed heeft gehoord. Ze vinden het absoluut niet nodig om dat nog te herhalen. Wat gezegd is, is gezegd.
OKÉ, dit is een karikatuur, zo’n man heb ik nog niet vaak ontmoet, denk ik, maar onze vrouwen hebben veel meer nood aan uitingen van liefde, dan manlief meestal vermoedt.
Daarom wil ik het in deze brief hebben over de kleine attenties. Dit woord heeft een dubbele betekenis: eerst gaat het over aandacht. Je hebt aandacht voor je geliefde, je luistert naar hem of haar, en als je iets verneemt dat de andere plezier kan doen, dan prent je dat in je geheugen. Dat kan een voorwerp zijn, handig om te knutselen, te koken, te gebruiken, of een sieraad, of een kledingstuk, of wat tijd voor een gesprekje, een wandeling, een tripje, hulp bij het huishouden, enz.
Het eerste woord: klein, is belangrijk. Het is namelijk zo dat je het zeer regelmatig moet kunnen doen, ik denk zelfs dat je elke dag een attentie mag hebben voor die persoon dat je het meest bemint hier op aarde! Vandaag dit, morgen dat, en zo weet de geliefde elke dag opnieuw hoe veel je van hem of haar houdt!
Vrouwen zijn hier heel gevoelig voor en het is een heel krachtig instrument dat je aan boord moet hebben!
Ik wil hierbij enkele tips geven om aan te geven hoe het kan, maar het zijn vooral de attenties die je zelf in jouw koppel uitvindt en doet, die het verschil maken in jullie relatie.
Zo weet ik dat Martine (mijn echtgenote) veel boodschappen met de fiets doet, hier in Gent is dat de beste oplossing, maar dat ze een hekel heeft aan het oppompen van haar banden. Ik test regelmatig eens de banden van de fiets, en zo nodig, pomp ik die weer bij. Gegarandeerd denkt ze aan mij tijdens de hele rit (na de pompbeurt).
Onze vuilnisbak is zo’n kanjer van 200 liter op wielen. Deze dan op straat zetten op de juiste data, is iets dat ik ook al deed voor ik naar mijn werk vertrok. Ze kon daar op rekenen, en ze getuigt daar soms van, hoeveel dit haar helpt, ook omdat ze weet dat ik dan aan haar heb gedacht. Geen romantische job, maar een teken van attentie.
Als ik nog werkte, maakte Martine meestal mijn brooddoos gereed, en er was dikwijls een kleine attentie bij: een cha-cha (ben ik verzot op), een praline of een kort liefdesbriefje.
Telkens zijn dat boodschapjes dat we elkaar graag zien, maar ze hebben ook de eigenschap die liefde nog te versterken. En als we dan eens elkaar zeggen: “Ik hou van je”, dan klinkt dat echt.
Ook hier wil ik zeggen: ga ervoor, GO!

Alain

Brieven aan jonge koppels nr. 8

Beste vrienden,
Liefde is blind.
Dat zeggen mensen als iemand verliefd wordt. Zij bedoelen daarmee dat niemand volmaakt is, maar dat de pas verliefde daar geen ogen en oren naar heeft! Hij ziet enkel veel goede dingen bij de andere, en is verbaasd of zelfs boos omdat vrienden en vooral zijn ouders daar blind voor zijn. Wie is nu blind?
“Zo grappig dat Jan is, hij brengt mij altijd aan het lachen.” “Mieke is zo mooi als ze lacht, en ze is beeldig in haar nieuw kleedje!” “Jan heeft me weer verrast met zo’n fijn cadeautje, zelf gemaakt dan nog!” “Mieke is zo slim, en organiseren dat ze kan, alles was weer tot in de puntjes geregeld.”
“Komaan Jan, kan je dan nooit eens ernstig zijn?” “Zeg Mieke, weeral een nieuw rokje, moet dat nu echt?” “Zeg, jan, waar blijf je altijd zo lang? Weeral aan het bricoleren, er zijn nog wat andere dingen te regelen hoor!” “Pfff, ze weet het weeral beter, en alles is zo maniakaal geregeld; onverwachte dingen, daar moet ik niet op rekenen.”
Kijk, kijk! Waar ze als verliefden allemaal oog voor hadden, is dat dan verdwenen, weg? Is de verliefdheid voorbij? Zijn ze nu inderdaad blind voor al die leuke dingen van weleer?
Welneen, het is niet gedaan, maar er moet een nieuwe stap gezet worden. Door de gewoonte is de blik wat afgestompt en focust nu plots op zaken die ons minder liggen, op gebreken die we vroeger niet (wilden) zien?
De stap die moet gezet worden, dat is een positieve bril opzetten, zelfs met verschillende focussen. De eerste focus is gewoon die van de verliefde, om de mooie dingen van het begin terug te zien, want ze zijn niet weg, maar je kijkt ernaast.
De tweede focus, is die van de liefde. De liefde die de ander ziet zoals hij is, met zijn talenten, zijn eigenaardigheden, zijn gebreken. En liefde neemt dan een beslissing: namelijk om van die andere te houden, zonder hem of haar te willen veranderen.
Dat is het verschil tussen verliefdheid en liefde. Verliefdheid is een gevoel, en dat is goed hoor, want het richt u naar een persoon om lief te hebben. En de liefde is een daad, een beslissing. Liefde is een werkwoord, om samen een heel mooi avontuur te beleven! In het beeld van het bootje is dat: niet meer met de stroming mee dobberen, maar roeien om je doel te bereiken.
Maar hoe doe je dat? Wel je beslist om dagelijks iets positiefs te zien in die andere, in wat hij of zij is, of zegt, of doet, voor jou of voor anderen. Het is een goede praktijk om ’s avonds je dag eens te overschouwen, en zo iets positiefs te vinden.
Misschien schijnt je dat onnatuurlijk? Welja, stroomopwaarts, dat gaat niet vanzelf, je moet er een inspanning voor doen, en volhouden. Maar het loont, en eens het gewoonte wordt, zal je zelfs regelmatig de verliefdheid weer ervaren, beloofd!
Zo hoor je eens een vriendin over haar man klagen die zijn kleren overal laat slingeren, en de vuile was zomaar op de grond ploft. En dan besef je plots hoe jouw lieveling dat heel gewoon altijd netjes deed. Nu pas zie je het, en het verwarmt je hart. Zeg het hem: dank je, schat, voor je orde.
Als man heb ik vaak ervaren hoe precies Martine weet wat ik graag lees of eet of doe, en zo heb ik beseft hoe goed ze kan luisteren.
Aan de slag dus, bekeer je blik, beslis nu dat je dit dagelijks doet. Als het eens moeilijk is, vraag dan aan God je hierin te helpen, dat is ook een genade die aan het huwelijkssacrament vasthangt. Je zal versteld staan hoeveel dit kan veranderen.
Misschien vind je dat je al een positieve blik hebt, en dat die niet moet veranderen. Schitterend, proficiat, doe zo voort.
Alain

Brieven aan jonge koppels nr. 7

Beste vrienden,
Vooraleer verder te gaan, wil ik de eerste zes brieven even resumeren.
In de eerste brief gaf ik het beeld van het huwelijksbootje, waarmee we allemaal op weg zijn, naar onze bestemming. Deze bestemming is nog vaag, maar het is ons geluk, en we hebben middelen aan boord om de koers te bepalen, en andere bootjes in de buurt. We zijn niet alleen.

In de tweede brief bleek dat het belangrijk is om regelmatig de tijd te nemen om te controleren of we nog wel goed varen, niet alleen de richting, de koers, maar ook het welzijn van de bemanning! Regelmatig samen tijd nemen voor elkaar is een bouwsteen van uw geluk.

In de derde brief beseffen we dat dit huwelijk een roeping is vanwege God. Jullie zijn geroepen om juist dank zij het huwelijk, door de dagelijkse trouw aan elkaar in de kleine, materiele dingen gelukkig, heilig te worden.

In de vierde brief zien we hoe God de mens schept, naar Zijn beeld en gelijkenis. De mens is eerst alleen, om te ervaren dat hij een persoon is, geschapen voor de gave, de zelfgave. Hij ervaart dit door de oorspronkelijke eenzaamheid, en er groeit een groot verlangen in hem om zich te kunnen geven, zoals God zich geeft, maar hij vindt even geen wezen dat bij hem past.

In de vijfde brief lezen we dat God de vrouw schept en dat de mens uitzinnig van vreugde is, want nu zal hij zich kunnen geven. De gave, de zelfgave maakt ons gelukkig, het is onze roeping. Daarom moet de JA ook totaal zijn, exclusief, in volle respect voor de andere.

In de zesde brief lezen we het belang van het lichaam. Onze wederzijdse liefde is spiritueel, jazeker, maar ook en vooral geïncarneerd, dus met ons lichaam. Ons lichaam definieert de persoon. Ons lichaam is mooi, maar onze blik moet sinds de erfzonde weer juist worden.

Tot hier waren we gekomen, en in de volgende brieven gaan we zoeken hoe we dit nu concreet maken.
Hoe werken we eraan, met tips van de Samen op Weg weekends, en wat kunnen we over onszelf leren om beter naar de andere te kunnen gaan.

Alain

Brief aan jonge koppels nr. 6

Beste vrienden,
Zij waren beiden naakt, de mens en zijn vrouw, maar zij voelden geen schaamte voor elkaar.
Zo eindigt het tweede scheppingsverhaal, bijna laconiek. Het staat er echter niet zo maar, het is vol betekenis.
Naakt zijn wil hier zeggen zoals ze zijn, transparant, rustig, vertrouwend op de liefdevolle blik van de andere. Blik op de persoon, zoals we al zagen in de vorige brief: fysisch, psychisch enz. … De man kijkt naar de vrouw, ziet hoe zij in haar lichaam onthalend is, zorgend, mooi. De vrouw ziet de man, gericht naar de gave, zijn kracht, beschermend. Zij weten dat ze zich aan elkaar kunnen geven, aanvullend, complementair, gelijkwaardig, en vooral, in de eenheid, de communie als beeld van God! Dat is voor hen de seksualiteit, en dus hebben ze geen schaamte voor elkaar.
Hun blik is naar God gericht en ze zien hoe mooi ze zijn als beeld van Hem. Maar dan komt de bekoring om te zijn als God, i.p.v. beeld van Hem, en zetten ze de stap naar de verboden vrucht. Ze willen niet afhangen van God, Zijn geschenk wordt afgewezen, en zij, en ook wij zijn het zicht verloren op dat beeld. We zien nog slechts de seksualiteit in het kader van de voortplanting, dus zoals de dieren, en we schamen ons.
Is dat niet erg? Waarvoor dienen al die mooie dingen over ons lichaam, als het toch verloren is?
Blijven we even bij het beeld van de pottenbakker, God die de mens boetseerde uit klei. De pot is gebroken, maar God neemt daar geen vrede mee. Hij bedenkt een herstelling die nog beter is, maar het zal wat tijd nemen. Zijn Zoon zal die herstelling op zich nemen.
Johannes Paulus zegt ook dat de kennis van de mens van het begin, inderdaad door de erfzonde is uitgewist, maar dat er heel diep in ons toch een verre echo is van onze oorspronkelijke schepping. Door Zijn dood en verrijzenis, heeft Jezus gezorgd dat wij de H. Geest kunnen ontvangen, en zo wordt ons lichaam, tempel van de H. Geest! Kijk, opnieuw krijgt ons lichaam een hogere waarde.
Bidden, dat is spreken met God, maar ook luisteren naar Hem, in de stilte luisteren naar de H. Geest die in ons hart woont, en die ons, Jezus heeft het ons belooft, alles zal meedelen wat we nodig hebben.
Onze lichamen zijn niet veranderd door de erfzonde, het is onze blik die vertroebeld is. Het komt er dus op aan onze blik naar onszelf, naar de andere te bekeren.
Misschien vinden we ons lichaam niet zo formidabel, in vergelijking met enkele filmsterren. Maar we moeten geen filmster zijn om beeld van God te zijn. Het is door de gave van onszelf dat we mooi worden. Wij doen dat met het lichaam zoals we het gekregen hebben. Dat aanvaarden, ook al hebben we een te grote neus, of flaporen, of … en God danken voor wie we zijn, is al een eerste bekering. We aanvaarden weer dat we door Hem zijn geschapen in plaats van zelf god te willen zijn.
Als echtpaar is het een levenswerk om elkaar zo te zien: transparant, rustig, vertrouwend op de blik van de andere. Het is vallen en opstaan, maar Jezus onze Redder, medepassagier in ons bootje, wil ons helpen.
We zullen verder zien hoe dit kan.
Alain

Brief aan jonge koppels nr. 5

Beste vrienden,
God sprak: “Het is niet goed dat de mens alleen blijft, laten we een hulp maken die bij hem past.”
“Toen liet Jahwe God de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl hij sliep nam Hij één van zijn ribben weg en zette er vlees voor in de plaats. Daarna vormde Jahwe God uit de rib die Hij bij de mens had weggenomen, de vrouw en bracht haar naar de mens.
We merken hier terloops even op dat als de vrouw niet aanwezig was bij de schepping van de mens, de mens ook niet het scheppen van de vrouw meemaakt. Man en vrouw hebben dus hun unieke eigen relatie met God, ze zijn ook hierin evenwaardig.
Toen sprak de mens: “Eindelijk been van mijn gebeente en vlees van mijn vlees! Mannin (ischa) zal ze heten, want uit een man (ish) is ze genomen.” Been van mijn been, vlees van mijn vlees drukt in het Hebreeuws uit dat het echt om hetzelfde gaat, en been staat ook voor het innerlijke. Eindelijk vind Adam het wezen dat bij hem past, en, zeer belangrijk, niet alleen spiritueel, maar ook in het vlees. De heilige Johannes Paulus II hamert hier voortdurend op, hoe belangrijk het lichaam van de mens is. En dat is inclusief het fysische, het psychische, het spirituele, het gaat over de hele mens.
Zo komt het dat een man zijn vader en moeder verlaat en zich zo aan zijn vrouw hecht dat zij volkomen één worden… Het is weer één vlees in de volle betekenis, zoals hierboven beschreven. Men zou kunnen afleiden of opwerpen dat het dan een soort koppel is, waar de eigen wil, de eigen persoon opgeofferd wordt aan het paar, dat er een fusie is tussen de twee. Dat is echter niet zo, niet voor niets heeft God Eva geschapen in afwezigheid van Adam. Maar het is wel zo, dat als ze één zijn, ze dan beeld zijn van de drie-ene God. Sta daar even bij stil, welke een verwachting God stelt in de mens! Beeld van de Schepper, beeld van de Liefde, beeld van de Eenheid …
Eén worden, veronderstelt dat je vader en moeder verlaat. Dat is niet alleen op een ander gaan wonen, al is dat het meest voor de hand liggend. Maar er is meer. Je kan heel goed op duizenden kilometers van je ouders wonen, maar toch zo gehecht zijn aan gewoontes en herinneringen van vroeger dat je papa en mama niet echt verlaten hebt. Neem nu de man, die regelmatig zijn echtgenote laat horen dat het eten van zijn moeder toch ongelooflijk lekker is. Of vrouwlief die haar papa toch zo ontzettend handig vindt. Ik neem aan dat je aanvoelt dat dit wel wat in de weg staat van het één worden. Het is maar een voorbeeld, hé; het kan echt wel zo zijn, maar met humor en liefde kom je ver. Ik weet in elk geval dat mijn eerste klussen thuis ver beneden het standaardniveau waren, maar de positieve instelling van Martine, heeft me aangemoedigd, en nu wil mijn kleinzoon enkel een bed door opa gemaakt.
Uw ja zij ja, uw neen zij neen, zegt Jezus. Uw JA op de huwelijksdag, is een ja om elke dag opnieuw weer uit te spreken, in de kleine dingen. Ja, aan het leven met je echtgenote, ja aan haar noden (en omgekeerd), ja aan een dienst die we kunnen leveren, ja aan een inspanning om hem of haar blij te maken, ja aan het gesprek dat gevraagd wordt, ja aan mooie dingen die de andere je geeft. ER zijn leuke ja’s, en er zijn de moeilijker, maar die je achteraf juist gelukkig maken. Dat allemaal heeft alles te maken met je vader en moeder verlaten en je zo aan de andere hechten dat je één vlees wordt. En het wordt ook veel gezonder om dan als koppel op bezoek te gaan bij jullie ouders, want ook zij zijn met hun bootje onderweg.
Elk bootje, vooral de bemanning, is icoon van God, dat is onze roeping.
Zij waren beiden naakt, de mens en zijn vrouw, maar zij voelden geen schaamte voor elkaar.

Daar gaan we in een volgend schrijven op in.
Alain

Brief aan jonge koppels nr. 4

Beste vrienden,
Wat is de mens toch, Heer, dat Gij zo naar hem omziet? Om dat te weten te komen, lezen we best de scheppingsverhalen. Het grootste deel van het scheppingsverhaal gebeurt schijnbaar heel simpel. Telkens spreekt God (God sprak), en telkens ontstaat precies wat God zegt.
Maar dan zal er iets heel belangrijks gebeuren, want voor de eerste keer staat er: “Nu gaan wij de mens maken, naar ons beeld, op ons gelijkend. … En God schiep de mens als Zijn beeld, als het beeld van God schiep Hij hem, man en vrouw schiep Hij hen”. Na het verrassend woordje “Nu”, alsof in verband met de mens het begrip tijd begint, staat er plots “wij”. Na het routine werk van de schepping van hemel en aarde, licht en donker, bomen en planten, dieren, gedierte en vissen, is er plots overleg tussen de Goddelijke personen, want een mens maken, dat betreft de Schepper, het Woord en de Geest. Vader, Zoon en H. Geest betrekken elkaar helemaal in dit gebeuren. Gelukkig maar, achteraf gezien!
Als beeld van Ons, op Ons gelijkend, dat is ongehoord, nog niet gezien, wat een bestemming voor de mens! Hier moeten we even bij verwijlen.
De mens is een hoger wezen, het hoogste zichtbare wezen, want we lezen: “Hij zal heersen over de vissen van de zee, over de vogels van de lucht, over de tamme dieren, over alle wilde beesten en over al het gedierte dat over de grond kruipt.”
In Genesis 2, het oudste scheppingsverhaal, boetseert God alle dieren en brengt ze voor de mens om te zien hoe hij ze noemen zou. Het benoemen van de dieren toont aan dat de mens hoger staat dan de dieren, en dat hij ze allemaal kent, anders kan hij ze geen naam geven. “De mens gaf dus namen aan al de tamme dieren, en aan al de vogels van de lucht en aan al de wilde beesten, maar een hulp die bij hem paste vond de mens niet.”
Die hulp, dat is geen hulp in het huishouden, en de mens weet dat zeer goed. De mens is beeld van God, die totale gave is, en de mens heeft geen wezen naast zich aan wie hij zich totaal kan geven, om zo beeld van God te zijn. Dit moment is door God gewild, het is de eenzaamheid van de oorsprong, het is om de mens te laten ontdekken dat hij een persoon is (een hoger wezen dus), die als roeping, bestemming heeft gave te zijn voor de andere.
Tot nog toe leren we uit deze tekst dat de mens een persoon is, een hoger wezen, geroepen om beeld van God te zijn. Dit realiseert de mens door gave te zijn. In een volgend schrijven ga ik dit hernemen in het specifieke geval van de gehuwden.
Alain