Categorie archief: Geen categorie

Samen op Weg november 2016

Beste vrienden van Samen op Weg,

Het jaar van de barmhartigheid is juist afgesloten, op zondag 20 november werden als laatste ook de heilige deuren van de Sint-Pietersbasiliek gesloten. Ik ga ervan uit dat u, lezer van dit blaadje, niet uit de lucht valt en oeps, het gevoel “net gemist” hebt.

Maar zelfs dan heb ik goed nieuws: Gods oneindige barmhartigheid laat zich niet opsluiten in de tijd, en duurt tot op wat Jezus “de jongste dag” heeft genoemd aan de heilige zuster Faustina.

Het jaar van de barmhartigheid is vooral voor ons mensen bedoeld om extra aandacht te hebben voor de Goddelijke Barmhartigheid, want Jezus smeekt ons als het ware beroep te doen op Zijn Barmhartigheid.

Maar waarom worden die deuren dan gesloten?

Wel, omdat al diegene die door die deuren zijn gegaan en gebruik maakten van de bijzondere genaden van dit jaar, nu gezonden worden naar de wereld; naar de anderen, van wie ze de naasten moeten worden, zoals Jezus het verwoordde in de parabel van de barmhartige Samaritaan.

Het is volledig in de traditie van de Kerk. Jezus daalde weer af van de berg Tabor, gezonden naar Jeruzalem. Na Pinksteren werden de apostelen gezonden over heel de toen bekende wereld. Paus Franciscus vraagt ons met zijn kernachtig “Avanti” om naar buiten te treden, en het goede nieuws ook buiten de kerken te verkondigen en voor te leven.

De deuren werden gesloten, omdat wij nu de barmhartigheid die wij hebben ervaren zouden uitdragen.

De advent staat voor de deur (tiens, weeral een deur?) en dat is een tijd om in het gezin ons voor te bereiden op de Komst van Jezus, met Kerstmis. Het is een mooie tijd om dit jaar barmhartigheid te oefenen met onze kinderen. Wij met hen, zij onderling, en vanaf de puberteit, zij met ons, ouders!

Ik wil graag enkele tips met jullie delen die we met de gemeenschap net kregen van Broeder Rene Stockman, generaal overste van de Broeders van Liefde, tijdens onze jaarlijkse retraite.

Eerst en vooral, wees barmhartig met jezelf! Niet zo vanzelfsprekend hoor! Het betekent aanvaarden wie je bent, ook met je kleine kanten, en jawel, ook je goede kanten kunnen zien. Wat je misdaan hebt, kan God je vergeven, en dan is het verleden voor Hem voorbij! Wat goed is, kan je ontwikkelen. Durf jezelf in de spiegel zien, en lach met jezelf van tijd tot tijd. Humor is een goede medicijn, zonder bijsluiter… Hou van je naaste als van jezelf. Logisch dus dat je met jezelf begint, hé. Moet je niet eerst God beminnen? Inderdaad, je hebt gelijk. Hem bemin je ook door Hem toe te laten Zijn barmhartigheid overvloedig in je hart uit te storten, dat zal je dan toelaten het door te storten, naar jezelf, en de anderen.

Barmhartig omgaan met anderen, daarvoor kan je je laten inspireren door de 14 werken van barmhartigheid, er zijn namelijk ook 7 geestelijke werken van barmhartigheid. We hebben ze op de jongste gezinsdag in de namiddag meegegeven! Wel boeiend om in het gezin te beleven: de onwetenden onderrichten, twijfelenden goede raad geven, de bedroefden troosten, de broederlijke vermaning, lastigen geduldig verdragen, vergeving vragen en geven, en als afsluiter, omdat we toch onder de maat blijven, bidden voor elkaar.

Jezus zei het volgende aan zuster Faustina over de werken van barmhartigheid: “Mijn dochter, Ik heb liefdesgaven nodig. Schrijf dit voor de vele zielen die er zich zorgen over maken dat zij niet over de materiële middelen beschikken om daden van barmhartigheid te kunnen stellen. Hoeveel verdienstelijker is de geestelijke barmhartigheid die noch toestemming, noch voorraadschuren behoeft. Zij ligt binnen het bereik van iedere ziel. Als een ziel niet op de een of andere manier barmhartigheid beoefent, zal zij op de dag van het oordeel Mijn barmhartigheid niet verkrijgen. O, als de zielen wisten hoe ze schatten voor zichzelf kunnen verzamelen, zouden zij niet veroordeeld worden, want ze zouden Mijn veroordeling met hun barmhartigheid voorkomen.” … “Er zijn drie manieren: door de daad, door een woord, door gebed”.

Wat mij vooral trof in de retraite is dat wij met ons gebed voor anderen participeren aan Gods Barmhartigheid.

Een mooie inspanning is dan het gezinsgebed tijdens de advent opnieuw beoefenen, om samen, als man en vrouw, en met de kinderen, de komst van Jezus voor te bereiden, en Hem bij Zijn komst de liefdesgaven aan te bieden, die Hij nodig heeft!

Een goede advent, en een zalige Kersttijd, dat wensen u alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap,

 

Alain

Advertenties

Samen op Weg augustus 2016 Speciaal: de weekends! Kom en zie!

Beste zussen en broers,

Beste vrienden Samen op Weg,

Het huwelijk is een roeping, het huwelijk is een avontuur, twee mensen kiezen om samen op weg te gaan, omdat ze van elkaar houden, ze willen elkaar gelukkig maken, ze willen zich geven aan elkaar, en samen nieuw leven scheppen. Ze willen een gezellig huis, waar het goed is om te leven, waar de kinderen kunnen opgroeien, en waar anderen gastvrij kunnen onthaald worden.

Het loopt echter niet van een leien dak! Er komen ontgoochelingen, we begrijpen elkaar niet altijd, we communiceren zo moeilijk, we voelen het anders aan. Mannen en vrouwen zijn toch niet zo gelijk als de wereld het zou willen. En in vele gevallen loopt het mis, in bijna de helft van de huwelijken. En zij die samenblijven, zijn zij dan zo gelukkig?

Waar wringt het schoentje? Die roeping, dat avontuur, is het utopisch? Ik durf getuigen: de roeping is echt, en een avontuur is het zeker. Maar wie op avontuur gaat moet dit degelijk voorbereiden, en de roeping van de liefde is aan die wet onderworpen: liefde is een werkwoord, liefhebben beslis je elke dag.

De wereld van vandaag zegt het zelf: het is nu levenslang leren, aan een diploma heb je niet meer genoeg. Wel, voor dit belangrijk gebeuren van het huwelijk bestaat er eigenlijk geen diploma, we hebben het nergens geleerd, in het beste geval hebben we een paar goede voorbeelden voor ogen, maar het blijft wel ons persoonlijk avontuur, hé!

Daarom is het goed om onderweg het huwelijksbootje een goede onderhoudsbeurt te geven, met hier en daar misschien enkele herstellingen.

Omdat wij ons goed bewust zijn van deze noodzaak, organiseren we met de Maria-Kefasgemeenschap een reeks van drie weekends voor echtparen, die deze echtparen een echte boost kunnen geven, om terug de juiste koers te varen, met de tanks vol vreugde en energie.

Martine en ikzelf hebben die weekends gevolgd na zeven jaar huwelijk, op een moment dat de gewoonte een grote plaats innam, en het smaakte helemaal niet meer naar avontuur, al besefte ik dit niet zo goed. Maar die weekends hebben ons leven veranderd en ook al zijn er beproevingen, wie heeft die niet,  sindsdien weten we ons gedragen, geroepen en weten we dat ons huwelijksbootje naar haar doel vaart.

Vele andere koppels die deze weekends volgden, kunnen ongeveer hetzelfde getuigen, en daarom nodigen we elk van jullie uit eens goed na te denken, of deze weekends niet ook voor jullie is. Het maakt niet uit of je pas getrouwd bent, of wat langer of al heel lang, het kan een nieuw begin zijn.

In elk weekend komen er enkele echtparen aan bod, die onderrichten geven gesteund op voorbeelden en getuigenissen. Naast die onderrichtingen, krijgen jullie tijd in jullie echtpaar, kontakten met anderen in deelgroepen en tijdens de maaltijd op zondag, en er zijn ook momenten van gebed en de eucharistievieringen. Uw kinderen worden opgevangen met een aangepast programma, voor elke leeftijd (tot 12 jaar).

In het eerste weekend gaan we dieper in op het huwelijkssacrament. We geven tips om aan uw relatie te werken, en ook aan de persoonlijke relatie met de Heer, die samen met jullie al zo lang op weg is.

Het tweede weekend gaat over de communicatie in het koppel, over de verschillen tussen man en vrouw en over de seksuele relatie.

Het derde weekend gaat over het gezin: de opvoeding van de kinderen, en tot slot de zending in de wereld.

Tijdens elk weekend wordt door elke deelnemer minstens één kleine beslissing genomen. Het is deze beslissing die het begin kan zijn van iets nieuws. Omdat het met anderen kan gedeeld worden in de deelgroepen, wordt het ook door die anderen gedragen. Daarom is het ook belangrijk om de drie weekends mee te maken, als een stukje van jullie levensweg.

 

Wil je elkaar een mooi geschenk geven, geef elkaar die tijd om deze weekends mee te maken, en geloof het, je mag er heel veel van verwachten.

In elk geval mag je die uitnodiging ook aan andere koppels doorgeven, of je de weekends nu volgt of niet, je kan hen zo een heel mooi geschenk geven!

Wij hopen dat we velen van jullie weldra mogen ontmoeten!

Alain

Samen op Weg November 2015

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

 

In het weekblad Tertio lees ik dat synode komt van syn-odos en dat het betekent “Samen op weg gaan”. Dat heeft me blij verrast en ook doen nadenken. Samen op weg gaan, is dat niet op elke schaal?

Van klein naar groot: een man en een vrouw die elkaar het ja-woord geven, het gezin, de familie, trouwe vrienden, verenigingen, een gemeenschap, een grotere kring rond een gemeenschap, en dan blijkbaar ook de kerk die op wereldschaal de weg op die manier wil bewandelen.

Meer nog, het initiatief, de uitvinder, dat is toch God zelf!

Er zijn twee aspecten, er is het samen zijn, en er is de beweging.

God, dat is de Vader, de Zoon en de H. Geest, de Drie-eenheid is het volmaakte samen zijn, maar er is ook een geweldige beweging, want de Geest van God zweefde over de wateren, dat staat in de tweede zin van de Bijbel!

God zoekt ook de vriendschap van de mens en houdt ervan met de eerste mens te wandelen in de tuin. God wil samen met de mens op weg gaan.

“Trek weg uit uw land…” zijn de eerste woorden van God aan Abraham. (Een predikant verwoordde het zo: ge wordt geen christen door in uw pantoffels te blijven.)

Als we met Mozes aan God vragen wie hij is, dan antwoordt Hij: “Ik ben die ben”, maar het wordt ook vertaald als: “Ik zal er zijn voor jou”. God wil samen met ons zijn en samen met ons op weg gaan.

Jezus zegt het ook: “Waar twee of meer in mijn naam samen zijn, daar ben Ik in uw midden.”

Dat geldt zeker al voor jullie huwelijksbootje! Maar het geldt voor elke gedoopte, de Geest woont in ons hart!

Ook de Kerk wil samen met ons op weg gaan, en gebruikt daarvoor de synode. Het is goed dat we ons daarvoor ook openstellen. En het woord dat het meest naar boven komt, is de barmhartigheid.

Op 8 december begint ook het Jaar van de barmhartigheid, dat is geen toeval, het is het werk van de H. Geest in onze Kerk.

Hoe kunnen wij dat nu in het kleine doen?

De advent komt eraan, een nieuw kerkelijk jaar, een nieuw begin.

Eerst persoonlijk: laten we ons laven aan de barmhartigheid van God. Hij verwacht ons in het sacrament van de verzoening om alle zonden en zwakheid uit te wissen en nieuwe kracht te geven, meer nog, leven van eeuwigheidswaarde.

In het koppel, spreek een moment af van kwali-tijd, waar je je relatie een nieuwe boost geeft, door elkaar te bemoedigen, te bevestigen, vergiffenis te vragen, een momentje samen te bidden, en vooral ook iets te doen dat jullie graag samen doen…

In het gezin, organiseer weer eens een gezinsavond met de kinderen, beter nog, waarom geen vier tijdens de advent, vertel hen de verhalen van Jezus, vertel hen ook over de vergiffenis, sorry zeggen, en verwacht het Kerstekind met hen, niet enkel als kindje Jezus, maar ook als de grote kindervriend.

Ruimer nog en algemener. In Tertio sprak Enzo Bianchi over barmhartigheid, voor christenen een werkwoord. We kunnen als gezin ook één van de werken van barmhartigheid overwegen, en effectief doen. Geven en vergeven, is ook barmhartigheid. De juiste attentie, het geschenkje dat de andere zo deugd doet, en vergiffenis schenken, zelfs nog voor de andere het vraagt, dat alles is naar Gods beeld en gelijkenis.

Vandaag de dag schijnt de wereld ons dorp te zijn, maar het is virtueel, het is niet tastbaar en we weten niet goed wat we kunnen doen. Onze naaste is niet fysisch onze naaste, maar virtueel, digitaal, veraf…

Jezus heeft ons niet via Facebook bezocht, hé, Hij is onder ons mens geworden, Hij heeft met ons mee gestapt op die weg, ook in het lijden. Hij heeft niet efkens gewuifd naar de kinderen, Hij heeft ze op zijn schoot genomen, ze omhelst.

Schrijf eens een echte, papieren brief, met omslag en postzegel, naar een eenzame, een zieke. Het zal elk van hen zo’n deugd doen, en ze zullen na de verrassing, die brief verscheidene malen herlezen, tonen aan huisgenoten. Onlangs heb ik zo’n brief nog eens naar Martine geschreven, en dan ervoor gezorgd enkele dagen niet zelf de brievenbus te ledigen. ’t Was leuk hoor.

Ga eens op bezoek, neem tijd voor de andere, dat is van eeuwigheidswaarde…

 

Kortom: “Wees barmhartig, zoals jullie Vader barmhartig is. Werp je niet op als rechter, dan wordt je niet berecht. Veroordeel niet, dan zal je niet veroordeeld worden. Spreek vrij, dan zal je vrijgesproken worden. Geef, dan zal je gegeven worden. Een mooie maat, stevig aangedrukt, goed geschud en overvol zal je in de schoot geworpen worden.” (Lukas 6, 36-38)

 

Samen met alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap wens ik u daarom allen een deugddoend Jaar van de Barmhartigheid.

 

Wij verwachten ook velen van u op de gezinsdag op zondag 6 maart 2016 met het thema, jawel, van de Barmhartigheid!

 

 

Alain