Tagarchief: huwelijk

De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (slot van hoofdstuk 4)

DE GAVE VAN DE ECHTGENOTEN DOOR ALINE LIZOTTE

“Het is met het oog op deze wederzijdse gave dat de Schepper de lichamen van man en vrouw geschapen heeft, zo echt menselijk en zo diep verschillend. Want het lichaam van elk van de echtgenoten drukt op zijn manier deze mogelijkheid tot de gave uit.

Door de uitwendigheid van zijn seksuele organen toont het lichaam van de man klaar en duidelijk dat zijn fysisch wezen gemaakt is om het lichaam van de vrouw te bewonen en zich daar goed te voelen tijdens hun wederzijdse extase.

Het lichaam van de vrouw, veel meer gemerkt door het inwendige, toont in zijn soepel en aanpasbaar zijn, juist die andere dimensie van de liefde: het onthaal.

Want de liefde heeft niet één realiteit, maar drie. Liefde is initiatief, onthaal en vruchtbaarheid. Dat drukt het lichaam uit in het licht van zijn echtelijke betekenis. In het profiel zelf van zijn fysische structuur is de man door God ontworpen om aan de vrouw vreugde en vruchtbaarheid te brengen. In haar lichamelijke structuur, is de vrouw gemaakt om deze vreugde en de vruchtbaarheid te onthalen en ze uit te stralen. […]

Het lichaam drukt de persoon uit.

Het is eerst dankzij het lichaam dat je aangetrokken werd, het is door het lichaam dat de andere bij u gekomen is. Uw lichaam was voor de andere de eerste getuige van uw persoon. […]

Uw lichaam is het zichtbaar teken geweest van een onzichtbaar mysterie, die van uw geleidelijke groei naar de communie van uw personen. […]

Dat heb je ervaren. Door in het lichaam van de andere, de gezellin of de gezel te herkennen, en later de verloofde en dan de echtgenote of de echtgenoot, werden uw blik, uw gevoeligheid en uw verstand geleidelijk gevormd om het onzichtbare te zien, de echte en diepe persoon van de andere. Naar die persoon gaat uw gave. Maar deze persoon onthult haar onzegbaar wezen door alles wat in haar is, haar eigen lichaam. Het is dat lichaam dat haar toelaat zich uit te drukken, te beminnen, zich te geven.

Hoezeer toch zijn uw twee lichamen waardig om respect en tederheid te ervaren, meer nog hoe heilig moeten uw lichamen zijn, toegewijd om teken te zijn van Gods mysterie! Ge kunt reeds vreugde of verdriet lezen in de blik van de andere. Ge hebt al geleerd om van het gelaat van de andere zijn geluk of angst te vatten! […]Een hoofd op uw schouder, handen die zich verstrengelen, lippen die zich verenigen, ge verstaat dit reeds als tekenen van een groeiende intimiteit van de liefde die streeft naar een volledige gave. […] Al die tekenen die ge leest in het lichaam van de andere zijn openbaringen van zijn persoon. Haar persoon is gelijk aan geen ander, want haar lichaam is gelijk aan geen ander. Het lichaam van de andere onthult het hele mysterie van haar persoon en leert de weg naar de eenheid met haar zijn. Daarom mag het eigen lichaam en dat van de andere nooit een voorwerp worden.

Teken van de persoon, het moet ontvangen en bemind worden voor het welzijn van de hele persoon.”

De gave van de echtgenoten – Edition du Serviteur 60138 Chiry-Ourscamp

Advertenties

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

4. Een dialoog die kan teruggrijpen naar de rijkdom en de verscheidenheid van de taal van de liefde.

Grote kunstenaars zoals Michelangelo drukken zich op een geniale manier uit doorheen zeer verschillende kunstvormen: schilderen, beeldhouwen en zelfs architectuur. Een creatieve geest kan verschillende uitingsvormen gebruiken om te communiceren. Dat is wat God doet als Hij zich in de Bijbel uitdrukt. Hij gebruikt een grote diversiteit aan literaire genres: historische verhalen en wetteksten,

gedichten en spreuken, brieven en sprookjes,… de woordenschat van de liefde van God is zeer rijk. Hij omvat een grote waaier aan uitdrukkingsmiddelen.

Ook de Kerk toont een grote creativiteit om haar liefde tot God uit te drukken . De christelijke kunst getuigt daarvan doorheen de eeuwen in de verschillende culturen: de architectuur van de gotische kathedralen, de poëzie van de H. Johannes van het Kruis, theater van Claudel, schilderingen van Fra Angelico, de heilige muziek van Bach, de romans van Bernanos, enz.

Ook als koppel worden we uitgenodigd om gebruik te maken van een rijke woordenschat wanneer we delen met elkaar. Sociologen hebben studies gemaakt over het taalgebruik in achtergestelde buurten. Het schijnt dat mensen uit de vierde wereld maar over een beperkte waaier van woorden beschikken. Dat benadeelt de intellectuele reflectie van jongeren op school en marginaliseert hen in de sociale relaties.

Leraren stellen vast dat men moeilijk een klassiek theaterstuk kan bespreken enkel met de uitdrukkingen: “Het is reuze, zero of mega cool!” Hoe rijker de woordenschat, hoe beter men schakeringen en complexiteit van ideeën, gevoelens en emoties kan uitdrukken.

Het koppel dat enkel beschikt over de seksuele daad om de tederheid uit te drukken is een analfabeet van de liefde. Het lijkt een gitarist te zijn die slechts één snaar bespeelt. De seksuele omgang is slechts één taalvorm binnen de liefde. Het menselijk lichaam beschikt over een grote rijkdom en diversiteit om te communiceren: een tedere blik, of een vriendelijk woord kan ons diep raken.

De pedofiliezaken waarschuwen ons voor seksueel misbruik. Het is een verschrikkelijke perversie die iets dieps raakt: het vertrouwen in de andere en de eerbied voor het lichaam. De schandalen in dat domein zijn des te erger omdat ze wantrouwen wekken in normale affectieve gedragingen, want fysiek contact is belangrijk opdat een kind zich echt geliefd voelt. Het volstaat niet dat het enkel met het intellectueel besef leeft dat zijn ouders hem liefhebben “vermits ze zich uitsloven om hem op te voeden”. Het heeft een zuiver fysiek contact nodig: op, de knieën genomen worden, omhelst, geknuffeld worden, enz.

De opvoeding van weleer kon heel beschroomd zijn. In nogal wat sociale middens is men niet gewoon elkaar aan te raken. Het fysieke contact, zelfs tussen echtgenoten, kan, om culturele redenen, een gevoel veroorzaken van schaamte of onwennigheid.

We worden uitgenodigd om de talen van de menselijke liefde te leren: het gelaat strelen, een hand door de haren te brengen, omarmen… Al die tekenen van tederheid in het dagelijkse leven, soms terloops, zijn zo vele boodschappen van liefde die hart en lichaam ertoe neigen zich totaal te geven in de seksuele daad.

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (begin hoofdstuk 4)

DE VOORBEREIDING VAN DE GAVEN

De Gave van God komt op het moment van de consecratie en wordt door de gelovigen onthaald in de communie. Het topmoment van de liturgische viering wordt voorafgegaan door “de voorbereiding van de gaven” ook offergang genoemd.

De pedagogie van de Kerk is dezelfde: er moet tijd genomen worden om zich voor te bereiden voor een sterk belevingsmoment. Het Paasfeest wordt voorbereid door de Vasten, Kerstmis door de Advent, het huwelijk door de verloving enz. Op zon- en feestdagen worden die voorbereidingsmomenten nog benadrukt door de gaven in processie aan te bieden. Ik heb de diepe betekenis van deze rite beter begrepen tijdens een Afrikaanse misviering. Van achteraan de kerk kwamen gelovigen in processie zingend en dansend naar voor. Het was een mooie processie, vreugdevol en tevens waardig. De vrouwen, gekleed in kleurrijke gewaden, brachten plechtig de offergaven, in de huwelijkse symboliek van

de mis: “Bruiloftsfeest van het Lam”. De Kerk-bruid heeft zich opgemaakt voor de liefdesafspraak met de Geliefde Christus.

“en ik zag de heilige stad… ze maakte zich mooi, als een jonge bruid, opgesmukt voor haar bruidegom.” (Openb. 21, 2)

De priester die Christus vertegenwoordigt, stond in het koor, ontving het brood en de wijn, en bracht het dan dansend naar het altaar.

“De Heer uw God staat midden onder u […]

Hij jubelt van vreugde voor u,

Hij zal u vernieuwen door zijn liefde;

Hij zal dansen voor u met vreugdekreten,

Zoals op de feestdagen van weleer.” (Sef. 3, 17-18)

De symboliek van de Congolese ritus draagt een lichtende boodschap mee. De liturgische actoren (Leken en priesters) hebben verschillende functies, die nodig zijn om de ontmoeting in het huwelijk te betekenen.

Eens aan het altaar, zegt de voorganger: “Gij zijt gezegend, God van het heelal, gij die ons het brood geeft, vrucht van de aarde en van het werk van de mensen; wij bieden het u aan: het zal het brood van leven worden.”

De gaven worden uitgewisseld in een sfeer van dankzegging (het zegeningsgebed): God geeft Zijn schepping aan de mensen opdat zij zouden leven. De mens offert aan God de vruchten van zijn arbeid. De Eucharistie, het hoogtepunt van gebed en christelijk leven, toont zich als de ontmoeting van twee gaven: God en de mens geven zich aan elkaar.

  1. De zelfgave is bouwsteen van de liefde

Het uitwisselen van geschenken is een constante  die men in alle culturen terugvindt. Wanneer twee mensen een verbintenis aangaan in het huwelijk, horen daar steeds geschenken bij. Het zit in onze natuur: wij houden van geschenken! Zie maar hoe kinderen met ongeduld wachten op de cadeaus met Kerstmis.

Ze vergeten zou een drama zijn. Geldt dit  enkel voor kinderen? Neen, natuurlijk niet! Om u te overtuigen stel ik aan de heren volgende experiment voor : vergeet eens de verjaardag van uw echtgenote te vieren. Ge zult geen verduidelijking nodig hebben om het cultureel antropologisch belang van geschenken  vast te stellen! In onze echtpaar relatie mogen we de taal van  de geschenken niet vergeten. Niets is beter om de vlam van de liefde nieuw leven in te blazen.

  1. Geven is een liefdesverklaring

Wanneer we een tastbaar geschenk geven (aan de echtgenoot, het kind, de vriend) , geven we ook  een liefdesboodschap. Liefhebben, is het welzijn van de andere willen; en zo verduidelijkt het geschenk de intentie om plezier te doen. Het is zeggen: “Ik dacht aan jou; je bent belangrijk voor mij, ik ben blij je vreugde te geven.” Daarom juist leren we onze kinderen “echte geschenken” te geven. We maken  geen gebruik van de verjaardag van een vriendje om zich te ontdoen van speelgoed dat niet meer gebruikt wordt. Dat is de zin van het geven bederven.

We maken ook geen gebruik van het feest van de andere om zichzelf een geschenk te geven. Wanneer  de vrouw niet van voetbal houdt, is het niet zo smaakvol  om haar een verzamelwerk van de mooiste goals van de Rode Duivels cadeau te doen!

De gave van het voorwerp verwijst naar de zelfgave. Het voorwerp is symbool van de persoon. Jongeren voelen dit spontaan aan, wanneer ze,  op het einde van de zomer, als het afscheid van de vakantieliefdes nadert, voorwerpen gaan  uitwisselen (T-shirt, sjaal, CD…) Het voorwerp wordt gedenkteken van de relatie; het zegt: “Je zal aan mij denken als je het ziet.” Ouders verstaan moeilijk hoe hun tiener uren op zijn kamer verblijft, in een zoete melancholie, de ogen gericht op het geschenk van de geliefde. Met een groot gebrek aan romantisme, oordelen de ouders dat dit het “terug naar school” niet bevordert.