Tagarchief: theologie van het lichaam

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

4. Een dialoog die kan teruggrijpen naar de rijkdom en de verscheidenheid van de taal van de liefde.

Grote kunstenaars zoals Michelangelo drukken zich op een geniale manier uit doorheen zeer verschillende kunstvormen: schilderen, beeldhouwen en zelfs architectuur. Een creatieve geest kan verschillende uitingsvormen gebruiken om te communiceren. Dat is wat God doet als Hij zich in de Bijbel uitdrukt. Hij gebruikt een grote diversiteit aan literaire genres: historische verhalen en wetteksten,

gedichten en spreuken, brieven en sprookjes,… de woordenschat van de liefde van God is zeer rijk. Hij omvat een grote waaier aan uitdrukkingsmiddelen.

Ook de Kerk toont een grote creativiteit om haar liefde tot God uit te drukken . De christelijke kunst getuigt daarvan doorheen de eeuwen in de verschillende culturen: de architectuur van de gotische kathedralen, de poëzie van de H. Johannes van het Kruis, theater van Claudel, schilderingen van Fra Angelico, de heilige muziek van Bach, de romans van Bernanos, enz.

Ook als koppel worden we uitgenodigd om gebruik te maken van een rijke woordenschat wanneer we delen met elkaar. Sociologen hebben studies gemaakt over het taalgebruik in achtergestelde buurten. Het schijnt dat mensen uit de vierde wereld maar over een beperkte waaier van woorden beschikken. Dat benadeelt de intellectuele reflectie van jongeren op school en marginaliseert hen in de sociale relaties.

Leraren stellen vast dat men moeilijk een klassiek theaterstuk kan bespreken enkel met de uitdrukkingen: “Het is reuze, zero of mega cool!” Hoe rijker de woordenschat, hoe beter men schakeringen en complexiteit van ideeën, gevoelens en emoties kan uitdrukken.

Het koppel dat enkel beschikt over de seksuele daad om de tederheid uit te drukken is een analfabeet van de liefde. Het lijkt een gitarist te zijn die slechts één snaar bespeelt. De seksuele omgang is slechts één taalvorm binnen de liefde. Het menselijk lichaam beschikt over een grote rijkdom en diversiteit om te communiceren: een tedere blik, of een vriendelijk woord kan ons diep raken.

De pedofiliezaken waarschuwen ons voor seksueel misbruik. Het is een verschrikkelijke perversie die iets dieps raakt: het vertrouwen in de andere en de eerbied voor het lichaam. De schandalen in dat domein zijn des te erger omdat ze wantrouwen wekken in normale affectieve gedragingen, want fysiek contact is belangrijk opdat een kind zich echt geliefd voelt. Het volstaat niet dat het enkel met het intellectueel besef leeft dat zijn ouders hem liefhebben “vermits ze zich uitsloven om hem op te voeden”. Het heeft een zuiver fysiek contact nodig: op, de knieën genomen worden, omhelst, geknuffeld worden, enz.

De opvoeding van weleer kon heel beschroomd zijn. In nogal wat sociale middens is men niet gewoon elkaar aan te raken. Het fysieke contact, zelfs tussen echtgenoten, kan, om culturele redenen, een gevoel veroorzaken van schaamte of onwennigheid.

We worden uitgenodigd om de talen van de menselijke liefde te leren: het gelaat strelen, een hand door de haren te brengen, omarmen… Al die tekenen van tederheid in het dagelijkse leven, soms terloops, zijn zo vele boodschappen van liefde die hart en lichaam ertoe neigen zich totaal te geven in de seksuele daad.

Advertenties

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (begin hoofdstuk 4)

DE VOORBEREIDING VAN DE GAVEN

De Gave van God komt op het moment van de consecratie en wordt door de gelovigen onthaald in de communie. Het topmoment van de liturgische viering wordt voorafgegaan door “de voorbereiding van de gaven” ook offergang genoemd.

De pedagogie van de Kerk is dezelfde: er moet tijd genomen worden om zich voor te bereiden voor een sterk belevingsmoment. Het Paasfeest wordt voorbereid door de Vasten, Kerstmis door de Advent, het huwelijk door de verloving enz. Op zon- en feestdagen worden die voorbereidingsmomenten nog benadrukt door de gaven in processie aan te bieden. Ik heb de diepe betekenis van deze rite beter begrepen tijdens een Afrikaanse misviering. Van achteraan de kerk kwamen gelovigen in processie zingend en dansend naar voor. Het was een mooie processie, vreugdevol en tevens waardig. De vrouwen, gekleed in kleurrijke gewaden, brachten plechtig de offergaven, in de huwelijkse symboliek van

de mis: “Bruiloftsfeest van het Lam”. De Kerk-bruid heeft zich opgemaakt voor de liefdesafspraak met de Geliefde Christus.

“en ik zag de heilige stad… ze maakte zich mooi, als een jonge bruid, opgesmukt voor haar bruidegom.” (Openb. 21, 2)

De priester die Christus vertegenwoordigt, stond in het koor, ontving het brood en de wijn, en bracht het dan dansend naar het altaar.

“De Heer uw God staat midden onder u […]

Hij jubelt van vreugde voor u,

Hij zal u vernieuwen door zijn liefde;

Hij zal dansen voor u met vreugdekreten,

Zoals op de feestdagen van weleer.” (Sef. 3, 17-18)

De symboliek van de Congolese ritus draagt een lichtende boodschap mee. De liturgische actoren (Leken en priesters) hebben verschillende functies, die nodig zijn om de ontmoeting in het huwelijk te betekenen.

Eens aan het altaar, zegt de voorganger: “Gij zijt gezegend, God van het heelal, gij die ons het brood geeft, vrucht van de aarde en van het werk van de mensen; wij bieden het u aan: het zal het brood van leven worden.”

De gaven worden uitgewisseld in een sfeer van dankzegging (het zegeningsgebed): God geeft Zijn schepping aan de mensen opdat zij zouden leven. De mens offert aan God de vruchten van zijn arbeid. De Eucharistie, het hoogtepunt van gebed en christelijk leven, toont zich als de ontmoeting van twee gaven: God en de mens geven zich aan elkaar.

  1. De zelfgave is bouwsteen van de liefde

Het uitwisselen van geschenken is een constante  die men in alle culturen terugvindt. Wanneer twee mensen een verbintenis aangaan in het huwelijk, horen daar steeds geschenken bij. Het zit in onze natuur: wij houden van geschenken! Zie maar hoe kinderen met ongeduld wachten op de cadeaus met Kerstmis.

Ze vergeten zou een drama zijn. Geldt dit  enkel voor kinderen? Neen, natuurlijk niet! Om u te overtuigen stel ik aan de heren volgende experiment voor : vergeet eens de verjaardag van uw echtgenote te vieren. Ge zult geen verduidelijking nodig hebben om het cultureel antropologisch belang van geschenken  vast te stellen! In onze echtpaar relatie mogen we de taal van  de geschenken niet vergeten. Niets is beter om de vlam van de liefde nieuw leven in te blazen.

  1. Geven is een liefdesverklaring

Wanneer we een tastbaar geschenk geven (aan de echtgenoot, het kind, de vriend) , geven we ook  een liefdesboodschap. Liefhebben, is het welzijn van de andere willen; en zo verduidelijkt het geschenk de intentie om plezier te doen. Het is zeggen: “Ik dacht aan jou; je bent belangrijk voor mij, ik ben blij je vreugde te geven.” Daarom juist leren we onze kinderen “echte geschenken” te geven. We maken  geen gebruik van de verjaardag van een vriendje om zich te ontdoen van speelgoed dat niet meer gebruikt wordt. Dat is de zin van het geven bederven.

We maken ook geen gebruik van het feest van de andere om zichzelf een geschenk te geven. Wanneer  de vrouw niet van voetbal houdt, is het niet zo smaakvol  om haar een verzamelwerk van de mooiste goals van de Rode Duivels cadeau te doen!

De gave van het voorwerp verwijst naar de zelfgave. Het voorwerp is symbool van de persoon. Jongeren voelen dit spontaan aan, wanneer ze,  op het einde van de zomer, als het afscheid van de vakantieliefdes nadert, voorwerpen gaan  uitwisselen (T-shirt, sjaal, CD…) Het voorwerp wordt gedenkteken van de relatie; het zegt: “Je zal aan mij denken als je het ziet.” Ouders verstaan moeilijk hoe hun tiener uren op zijn kamer verblijft, in een zoete melancholie, de ogen gericht op het geschenk van de geliefde. Met een groot gebrek aan romantisme, oordelen de ouders dat dit het “terug naar school” niet bevordert.

De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (einde hoofdstuk 3)

  1. Beminnen is luisteren.

Soms gaan we na de mis wat beschaamd buiten, omdat we de schriftteksten die gelezen werden niet meer weten. We hebben niets onthouden, want we hebben slecht geluisterd. Of liever, we luisterden naar onze zorgen, onze bezigheden, onze problemen die opgelost moeten worden. We kunnen niet tezelfdertijd naar onszelf luisteren en uit onszelf treden om naar de andere te luisteren… Juist daarom waarschijnlijk roept de diaken, in de oosterse liturgie het volk op: “Wijsheid, wees aandachtig!”

Priester Jacques Marin schreef een heel mooi boekje voor de koppels: “Aimer c’est pardonner” (Liefhebben is vergeven) (Edition des Béatitudes 1990).Hij zegt mij ook dat hij heel gemakkelijk een ander boekje zou kunnen schrijven: “Aimer, c’est écouter” (Liefhebben is luisteren). De echte dialoog bestaat er niet alleen in zijn ideeën en gevoelens te delen, maar ook naar de andere te luisteren. We kennen die karikaturen waar de vrouw in het lang en in het breed haar dag vertelt aan haar man, die intussen de krant leest of TV kijkt. Om de dertig seconden geeft hij dan een goedkeurend gemompel om de indruk te wekken dat hij het gesprek volgt…

Luisteren vraagt aandacht voor de andere, voor wat die zegt, en voelt.

De mannen mogen op dit gebied soms een inspanning doen. De vrouw spreekt vooral om een binding te maken met haar toehoorder. Haar woord staat in dienst van de relatie. De man drukt zich eerst en vooral uit om een informatie te geven; zijn gevoelens en emoties uitspreken is voor hem niet vanzelfsprekend. Het is nodig dat hij zich herinnert dat in het verhaal van de Schepping, het eerste menselijke woord werd uitgesproken door de man Adam voor Eva.

De verwondering voor de vrouw, gave van God aan de man, drukt zich uit in een roep van bewondering: ”Eindelijk, been van mijn gebeente, en vlees van mijn vlees!” (Gen 2, 23) Het is de vrouw die het spreken van de man tot stand brengt!

De vreugde van de mens Adam openbaart zich voor haar die zowel op hem gelijkt, deel van hemzelf, “been van mijn gebeente”, als verschilt. Zonder haar, verduurt Adam de eenzaamheid, hij ervaart een gemis dat hem belet zichzelf te vervullen. Dit oorspronkelijk woord van de man, geeft geen informatie, maar drukt een diep gevoel uit.

De Bijbelse uitdrukking: “Ze worden één vlees” (Gen 2, 24) benoemt de herstelling van de eenheid van het menselijk wezen. De totaliteit van de mens, man en vrouw, wordt teruggevonden in de vereniging van de verschillen. Een verliefde dialoog bereidt deze vereniging van de lichamen, want het is reeds de plaats van de eenheid, door het woord, van de verschillen tussen man en vrouw.

In dit domein van de communicatie, moeten we rekening houden met de psychologische verschillen tussen man en vrouw.

De echtgenoot die een sterk seksueel verlangen voelt naar zijn vrouw, houdt ervan dat zijn verlangen snel bevredigd wordt. Deze seksuele nood, die diep in zijn mannelijke psychologie is ingeschreven, toont zich vaak als een “schreeuw van het lichaam”. Zo zou een man sneller gaan over de liturgie van het woord om zonder dralen te komen tot de volledige eenheid van de lichamen…

Zij, de vrouw, houdt veel van de liturgie van het Woord! Zij wil dat belangrijk moment niet verprutsen. Het geeft haar de kans, haar gevoelens uit te drukken en haar emoties te tonen, ze weet zich beluisterd, onthaald. Zij is gelukkig haar man te horen spreken over zichzelf. Zij waardeert die momenten van intimiteit, waar haar geliefde zich durft geven, door zijn hart te openen, en niet zijn ideeën, maar zijn diepere gevoelens te delen. Voor de vrouw richt het seksueel verlangen zich eerder op het domein van de affectiviteit, d.w.z. de gevoelens en de emoties. Als ze zich door haar echtgenoot begrepen weet, zal ze naar een grotere eenheid met hem verlangen door zich fysiek met hem te verenigen, en zo “één lichaam” te worden. Maar deze eenheid zal niet gewenst zijn als ze niet voorafgegaan is door een gevoel van affectieve nabijheid.

Met veel nuance en delicatesse drukt een huwelijksconsulent het zo uit: “De man is als een “benzinemotor” – hij start onmiddellijk… de vrouw eerder een “dieselmotor”, zij heeft voorverwarming nodig”. Met deze poëtische perceptie begrijpen we beter de schoonheid van de verschillen’

EENHEID VAN DE GEESTEN EN EENHEID VAN DE LICHAMEN

In dit hoofdstuk, gewijd aan de dialoog met God en de echtgenoot of echtgenote, kunnen we het koppelgebed niet achterwege laten. Dit is een uitgelezen plaats van de dialoog van het koppel met zijn Heer. Dit gebed dat de koppels samen bidden geeft het koppel een diepe geestelijke eenheid. Deze eenheid van de geesten bevloeit de eenheid van de lichamen heel positief. Er is in de Bijbel een heel mooi koppelgebed, dat van Tobias en van Sara, die zich samen tot God richten, vooraleer zich te verenigen op hun huwelijksnacht.

“Tobias kwam van het bed overeind en zei: “Sta op, zuster, laten we bidden dat de Heer zich over ons ontferme.” En Tobias bad; “Gezegend zijt Gij, God van onze vaderen, en gezegend is uw heilige en heerlijke naam door de eeuwen heen. Mogen de hemelen en alle schepselen U prijzen. Gij hebt Adam gemaakt, en hem Eva, zijn vrouw tot hulp en stut gegeven. Uit hen is het menselijk geslacht voortgekomen. Gij hebt gezegd: Het is niet goed dat de mens alleen is, laten we een hulp voor hem maken die bij hem past. Welnu Heer, als mijn zuster hier tot mij neem, ga ik geen ongeoorloofde verbinding aan, maar ben ik trouw aan uw wet. Betoon mij uw barmhartigheid en laat mij aan haar zijde oud worden.” En Sara zei: “Amen” Daarop brachten zij samen de nacht door.” (Tobit 8, 4b-8)

 

Brief aan jonge koppels nr. 10

Beste vrienden,
Onze liefde voeden met de positieve blik, onze liefde zeggen aan de andere, en tonen doorheen kleine attenties, dat moeten we echt leren doen, dag na dag. Maar het lukt ons niet altijd, erger nog, soms zeggen we zaken die kwetsen, of doen we iets zonder met de andere rekening te houden.
Het is zelfs zo dat de persoon van wie wij het meeste houden, ons het meest kan kwetsen. Want als een vreemde ons negeert of minacht of iets verwijt, dan kunnen we dat wel achter ons laten, want wat weet die over ons? Maar de geliefde die ons verwijt of kwetst, dat kan heel diep gaan.
Sommigen denken dit met de mantel van de liefde te kunnen bedekken, of dat de tijd het zal helen. Wel, dat is niet zo. Bij een volgend incident, kan de opgekropte woede plots weer naar boven komen, en de factuur daarvan wordt dubbel en dik gepresenteerd!
Er zijn mannen die veel belang hechten aan het uitzicht van hun auto, en ze dan wekelijks grondig wassen en zelfs blinkend oppoetsen. Elk vuiltje, elk krasje moet eruit. Wie, zoals ik, zijn auto slechts sporadisch wast, juist voor de keuring, of voor een feest, of omdat vrouwlief het vraagt, merkt na verloop van tijd dat bepaalde vlekken niet zomaar meer verdwijnen. Dat is hetzelfde voor onze relatie. De spatjes, de krassen, ze moeten weg, anders gaan ze meer en meer wegen en de vreugde sluipt geleidelijk weg.
Gelukkig is er een schitterend reinigingsmiddel en dat is de vergeving in het echtpaar. Als je in liefde tekort schiet, als je weet of ervaart dat je de andere pijn hebt gedaan, vraag hem of haar dan om vergeving. Dat is geen vernedering, integendeel, het is grootmoedig! Ik bedoel, het is een teken van moed en het maakt je groot in de liefde. Als je het echt meent, zal de andere je dat gaarne vergeven, en je relatie groeit zelfs, het is het enige wasmiddel dat nog beter maakt!
Het moet gemeend zijn, een vluchtig “sorry!”, soms zelfs op geërgerde toon zal het zeker niet maken. Maar een momentje de andere aankijken, eventueel zeggen waarover het gaat en dan vergiffenis vragen of gewoon, maar gemeend “sorry” zeggen, is een mooi voorbeeld van echte communicatie, gevolgd door een teder moment van verzoening.
Het is ook belangrijk je niet te vergoelijken, of zogenaamde verzachtende omstandigheden in te roepen, tot zelfs een andere gedeeltelijk de schuld te geven. Durf jezelf kwetsbaar op te stellen, vraag vergiffenis en je krijgt heel wat terug. Het is ook hierin dat je beeld wordt van God die de barmhartigheid zelf is. Voor christelijk gehuwde paren heeft deze houding van voortdurende verzoening een grote dimensie, want ze is goddelijk.
Een mooie praktijk is het om elke avond, bij het slapen gaan, eventjes je dag te overlopen, en dan vergiffenis te vragen voor wat minder was, en de andere nog eens te zeggen: “Ik hou van je”.
Ik weet uit ervaring dat de eerste stap naar vergiffenis vragen wat moeilijk is. Maar eens je het gedaan hebt, is de vreugde om de verzoening zó, dat het de volgende keren al heel wat gemakkelijker gaat. Het is daarom ook goed om het te oefenen voor kleinere zaken, als het dan werkelijk nodig wordt, zal het gemakkelijker zijn. Kortom: gewoon DOEN!

Alain

Brieven aan jonge koppels nr. 9

Beste vrienden,
In vorige brief spraken we over de positieve, de liefdevolle blik. Deze voedt onze liefde voor de andere. Iets anders nu is onze liefde aan de andere zeggen, door tekens te geven, die de andere duidelijk maken dat we hem (of haar) graag zien.
Het schijnt dat er mannen zijn, die op de trouwdag hun liefde aan hun bruidje beloven, in goede en kwade dagen, en het zijn trouwe mannen, ze menen het, voor altijd, en ze gaan ervan uit dat hun vrouwtje dat voor goed heeft gehoord. Ze vinden het absoluut niet nodig om dat nog te herhalen. Wat gezegd is, is gezegd.
OKÉ, dit is een karikatuur, zo’n man heb ik nog niet vaak ontmoet, denk ik, maar onze vrouwen hebben veel meer nood aan uitingen van liefde, dan manlief meestal vermoedt.
Daarom wil ik het in deze brief hebben over de kleine attenties. Dit woord heeft een dubbele betekenis: eerst gaat het over aandacht. Je hebt aandacht voor je geliefde, je luistert naar hem of haar, en als je iets verneemt dat de andere plezier kan doen, dan prent je dat in je geheugen. Dat kan een voorwerp zijn, handig om te knutselen, te koken, te gebruiken, of een sieraad, of een kledingstuk, of wat tijd voor een gesprekje, een wandeling, een tripje, hulp bij het huishouden, enz.
Het eerste woord: klein, is belangrijk. Het is namelijk zo dat je het zeer regelmatig moet kunnen doen, ik denk zelfs dat je elke dag een attentie mag hebben voor die persoon dat je het meest bemint hier op aarde! Vandaag dit, morgen dat, en zo weet de geliefde elke dag opnieuw hoe veel je van hem of haar houdt!
Vrouwen zijn hier heel gevoelig voor en het is een heel krachtig instrument dat je aan boord moet hebben!
Ik wil hierbij enkele tips geven om aan te geven hoe het kan, maar het zijn vooral de attenties die je zelf in jouw koppel uitvindt en doet, die het verschil maken in jullie relatie.
Zo weet ik dat Martine (mijn echtgenote) veel boodschappen met de fiets doet, hier in Gent is dat de beste oplossing, maar dat ze een hekel heeft aan het oppompen van haar banden. Ik test regelmatig eens de banden van de fiets, en zo nodig, pomp ik die weer bij. Gegarandeerd denkt ze aan mij tijdens de hele rit (na de pompbeurt).
Onze vuilnisbak is zo’n kanjer van 200 liter op wielen. Deze dan op straat zetten op de juiste data, is iets dat ik ook al deed voor ik naar mijn werk vertrok. Ze kon daar op rekenen, en ze getuigt daar soms van, hoeveel dit haar helpt, ook omdat ze weet dat ik dan aan haar heb gedacht. Geen romantische job, maar een teken van attentie.
Als ik nog werkte, maakte Martine meestal mijn brooddoos gereed, en er was dikwijls een kleine attentie bij: een cha-cha (ben ik verzot op), een praline of een kort liefdesbriefje.
Telkens zijn dat boodschapjes dat we elkaar graag zien, maar ze hebben ook de eigenschap die liefde nog te versterken. En als we dan eens elkaar zeggen: “Ik hou van je”, dan klinkt dat echt.
Ook hier wil ik zeggen: ga ervoor, GO!

Alain

Brieven aan jonge koppels nr. 8

Beste vrienden,
Liefde is blind.
Dat zeggen mensen als iemand verliefd wordt. Zij bedoelen daarmee dat niemand volmaakt is, maar dat de pas verliefde daar geen ogen en oren naar heeft! Hij ziet enkel veel goede dingen bij de andere, en is verbaasd of zelfs boos omdat vrienden en vooral zijn ouders daar blind voor zijn. Wie is nu blind?
“Zo grappig dat Jan is, hij brengt mij altijd aan het lachen.” “Mieke is zo mooi als ze lacht, en ze is beeldig in haar nieuw kleedje!” “Jan heeft me weer verrast met zo’n fijn cadeautje, zelf gemaakt dan nog!” “Mieke is zo slim, en organiseren dat ze kan, alles was weer tot in de puntjes geregeld.”
“Komaan Jan, kan je dan nooit eens ernstig zijn?” “Zeg Mieke, weeral een nieuw rokje, moet dat nu echt?” “Zeg, jan, waar blijf je altijd zo lang? Weeral aan het bricoleren, er zijn nog wat andere dingen te regelen hoor!” “Pfff, ze weet het weeral beter, en alles is zo maniakaal geregeld; onverwachte dingen, daar moet ik niet op rekenen.”
Kijk, kijk! Waar ze als verliefden allemaal oog voor hadden, is dat dan verdwenen, weg? Is de verliefdheid voorbij? Zijn ze nu inderdaad blind voor al die leuke dingen van weleer?
Welneen, het is niet gedaan, maar er moet een nieuwe stap gezet worden. Door de gewoonte is de blik wat afgestompt en focust nu plots op zaken die ons minder liggen, op gebreken die we vroeger niet (wilden) zien?
De stap die moet gezet worden, dat is een positieve bril opzetten, zelfs met verschillende focussen. De eerste focus is gewoon die van de verliefde, om de mooie dingen van het begin terug te zien, want ze zijn niet weg, maar je kijkt ernaast.
De tweede focus, is die van de liefde. De liefde die de ander ziet zoals hij is, met zijn talenten, zijn eigenaardigheden, zijn gebreken. En liefde neemt dan een beslissing: namelijk om van die andere te houden, zonder hem of haar te willen veranderen.
Dat is het verschil tussen verliefdheid en liefde. Verliefdheid is een gevoel, en dat is goed hoor, want het richt u naar een persoon om lief te hebben. En de liefde is een daad, een beslissing. Liefde is een werkwoord, om samen een heel mooi avontuur te beleven! In het beeld van het bootje is dat: niet meer met de stroming mee dobberen, maar roeien om je doel te bereiken.
Maar hoe doe je dat? Wel je beslist om dagelijks iets positiefs te zien in die andere, in wat hij of zij is, of zegt, of doet, voor jou of voor anderen. Het is een goede praktijk om ’s avonds je dag eens te overschouwen, en zo iets positiefs te vinden.
Misschien schijnt je dat onnatuurlijk? Welja, stroomopwaarts, dat gaat niet vanzelf, je moet er een inspanning voor doen, en volhouden. Maar het loont, en eens het gewoonte wordt, zal je zelfs regelmatig de verliefdheid weer ervaren, beloofd!
Zo hoor je eens een vriendin over haar man klagen die zijn kleren overal laat slingeren, en de vuile was zomaar op de grond ploft. En dan besef je plots hoe jouw lieveling dat heel gewoon altijd netjes deed. Nu pas zie je het, en het verwarmt je hart. Zeg het hem: dank je, schat, voor je orde.
Als man heb ik vaak ervaren hoe precies Martine weet wat ik graag lees of eet of doe, en zo heb ik beseft hoe goed ze kan luisteren.
Aan de slag dus, bekeer je blik, beslis nu dat je dit dagelijks doet. Als het eens moeilijk is, vraag dan aan God je hierin te helpen, dat is ook een genade die aan het huwelijkssacrament vasthangt. Je zal versteld staan hoeveel dit kan veranderen.
Misschien vind je dat je al een positieve blik hebt, en dat die niet moet veranderen. Schitterend, proficiat, doe zo voort.
Alain

Brieven aan jonge koppels nr. 7

Beste vrienden,
Vooraleer verder te gaan, wil ik de eerste zes brieven even resumeren.
In de eerste brief gaf ik het beeld van het huwelijksbootje, waarmee we allemaal op weg zijn, naar onze bestemming. Deze bestemming is nog vaag, maar het is ons geluk, en we hebben middelen aan boord om de koers te bepalen, en andere bootjes in de buurt. We zijn niet alleen.

In de tweede brief bleek dat het belangrijk is om regelmatig de tijd te nemen om te controleren of we nog wel goed varen, niet alleen de richting, de koers, maar ook het welzijn van de bemanning! Regelmatig samen tijd nemen voor elkaar is een bouwsteen van uw geluk.

In de derde brief beseffen we dat dit huwelijk een roeping is vanwege God. Jullie zijn geroepen om juist dank zij het huwelijk, door de dagelijkse trouw aan elkaar in de kleine, materiele dingen gelukkig, heilig te worden.

In de vierde brief zien we hoe God de mens schept, naar Zijn beeld en gelijkenis. De mens is eerst alleen, om te ervaren dat hij een persoon is, geschapen voor de gave, de zelfgave. Hij ervaart dit door de oorspronkelijke eenzaamheid, en er groeit een groot verlangen in hem om zich te kunnen geven, zoals God zich geeft, maar hij vindt even geen wezen dat bij hem past.

In de vijfde brief lezen we dat God de vrouw schept en dat de mens uitzinnig van vreugde is, want nu zal hij zich kunnen geven. De gave, de zelfgave maakt ons gelukkig, het is onze roeping. Daarom moet de JA ook totaal zijn, exclusief, in volle respect voor de andere.

In de zesde brief lezen we het belang van het lichaam. Onze wederzijdse liefde is spiritueel, jazeker, maar ook en vooral geïncarneerd, dus met ons lichaam. Ons lichaam definieert de persoon. Ons lichaam is mooi, maar onze blik moet sinds de erfzonde weer juist worden.

Tot hier waren we gekomen, en in de volgende brieven gaan we zoeken hoe we dit nu concreet maken.
Hoe werken we eraan, met tips van de Samen op Weg weekends, en wat kunnen we over onszelf leren om beter naar de andere te kunnen gaan.

Alain