Categorie archief: samen op weg

Samen op weg augustus 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Binnenkort, na de vakantie, begint een nieuw school- of werkjaar. Toen ik als kind tijdens de vakantie de grote reclame zag: “Terug naar school!” vond ik dat niet kunnen, en nu begin ik zelf blijkbaar. Maar kijk, gebruik de laatste dagen van de vakantie heel bewust, en wat volgt, is dan voor daarna, voor “straks”!

Tijdens dit komend jaar, nodigt de gemeenschap iedereen uit op twee bijzondere “activiteiten”, namelijk aanbidding en een Zacheüs-traject. Ik wil dit even toelichten.

  • De aanbidding.

Elke week, op donderdagavond, van 19u tot 20u, zal er vanaf september aanbidding zijn in de bronkapel van het Clemenshof, achter het Sint-Pietersstation, op de vroegere site van de Voskenslaan. Maar wat is aanbidding nu eigenlijk.

Aanbidding steunt op geloof. Geloven dat de Heer Jezus in de geconsacreerde hostie aanwezig is, dat het Zijn Lichaam is, dat we Hem dus zien, op de manier die Hij heeft voorzien. Na de broodvermenigvuldiging, op het topmoment van Zijn populariteit, heeft Hij gezegd: “Ik ben het brood des levens, wie Mijn vlees eet, zal niet sterven.” Velen vielen Hem dan af, want dit konden ze niet geloven, en nog minder begrijpen. “Willen jullie ook gaan?” vroeg Jezus aan de twaalf. En Petrus, die het ook nog niet kon begrijpen, antwoordt: “Heer, naar wie zouden wij gaan, Gij hebt woorden van eeuwig leven.” Petrus gelooft dus wat Jezus zegt.

In onze heilgeschiedenis, heeft Jezus eigenlijk alles gedaan, en “Zonder Mij kunt gij niets!” Het enige dat ons gevraagd wordt, is te geloven in Hem, die de Vader heeft gezonden. Het is geen moeilijke opdracht, het is zoals bij het zwemmen, ge moet gewoon in het water springen.

Eens we dit geloven, dat Jezus aanwezig is in het heilig sacrament, dan wordt aanbidding fantastisch. In het oude testament, is het enkel Mozes die de Heer ziet van aangezicht tot aangezicht, nu mag elke gelovige, in de aanbidding in aanwezigheid van het Heilig sacrament, de Heer zien van aangezicht tot aangezicht, weliswaar in geloof, want God zien zoals Hij is, kunnen we enkel na Zijn wederkomst.

Het is niet iets speciaals van de vernieuwing, of de gemeenschap. Op zondag, in het Gloria, zegt iedereen, “Wij aanbidden U”. Door het ook echt, concreet te doen, ook al begrijp je het niet, ook al twijfel je nog, zoals de apostelen, net voor de Hemelvaart, stel je een daad van vertrouwen. Omdat Gij het zegt, Heer! Door het regelmatig te doen, groei je in de intimiteit met de Heer. Laat u verrassen!

Het volgend lied beschrijft de aanbidding heel goed:

“Wij aanbidden, U Heer Jezus, in dit Heilig Sacrament.

Dankbaar gedenkend, heel Uw leven, hoe tot het einde Gij Uzelf schenkt.

Uw Liefde, Jezus, willen wij eren, want in Uw gave, geeft God Zijn hart.

Laat dan ons bidden U welgevallen, print UW gezindheid, diep in ons hart.”

  • Het Zacheüs-traject.

Na de toespraak van Petrus op Pinksteren, vroegen de mensen: “Wat moeten we doen?” Deze vraag stelt de christen zich heel zijn leven. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld, en dat is niet simpel. Ook de wetgeleerden vroegen aan Jezus welk het belangrijkste gebod was. En Jezus antwoordt: “Ge zult de Heer uw God beminnen met heel uw hart, heel uw verstand en met al uw krachten, en uw naaste als uzelf.”

Wel, de aanbidding ging over het eerste deel, en Zacheüs over het tweede. Daarover heeft de Kerk de sociale leer ontwikkeld, en de bedoeling van het Zacheüs-traject is om dit op een pragmatische wijze, samen met anderen, bij te brengen. Het is reeds de derde keer dat Maria-Kefas dit traject organiseert, en daarom kan je op de website ook getuigenissen lezen van mensen die het al volgden.

“Kom en zie!” op de infoavond, dinsdag 10 oktober om 19.30u, eveneens in het Clemenshof. Wie weet, is het iets voor u.

Juist voor Zijn terugkeer naar de Vader zei Jezus: “Ik ben met u, alle dagen, tot het einde der tijden.” Met u, dat is een meervoud, dat zijn wij allen. Als we in aanbidding zijn, met velen, is Hij onder ons, als er twee of meer in Zijn naam samen zijn, is Hij midden onder ons, en als wij voor de naaste zorgen, als de barmhartige Samaritaan, dan ook is Hij met ons, in ons en in de naaste!

Aanbidding en Zacheüs, wij hopen u komend jaar vaak te zien, met de gemeenschap van A tot Z!

Alain

 

Advertenties

Samen op weg Mei 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Ongeveer wekelijks plaats ik op mijn blog een stukje vertaling van het boek van Olivier Belleil over de huwelijksrelatie: een liturgie van de liefde. Het vervolg van dit blaadje komt uit die vertaling om jullie aan te zetten dit verhaal op de blog te volgen. Het is namelijk zo mooi, diep, realistisch en met veel humor.

Woorden die neerhalen, woorden die kwetsen, het is zo snel gebeurd. Hier gaat het dan over woorden die leven geven!

 

De woorden die leven geven

In het Evangelie wordt Jezus “de bruidegom” genoemd (Joh. 3, 29). Zonder ophouden verkondigt  Hij zijn liefde voor degene die hem omringen, met woord en daad. Deze boodschap van liefde grijpt aan en verandert het leven.

Wat de mensen die Hem benaderen het meest treft, zijn Zijn woorden die leven geven:

Zelfs als zijn boodschap veeleisend wordt en oproept tot diepe bekering, voelen we aan dat het steeds  met de intentie is om  leven te geven,  om te doen groeien. Het is niet verwonderlijk dat de heilige Johannes hem de naam geeft: “Het Woord van Leven” (1 Joh. 1, 1), het Woord dat Leven geeft.

Zo nodigt de heilige Petrus de christenen uit hun meester na te volgen: Zegent, want daartoe zijn jullie geroepen” (1 P. 3, 9) Dat heeft veel implicaties in het huwelijksleven.

“Eveneens gij, mannen, toont in het huwelijk begrip voor uw vrouwen; bewijst nu eer die het zwakkere geslacht toekomt…”

Hoe nu de partner “eren”, “zegenen” in de communicatie? Heel eenvoudig, door te doen als God! God zegt ons dat we waarde hebben in zijn ogen. Hij “waardeert” ons.

“Zo is het woord beter dan de gift. Zeker, is een woord niet meer waard dan een rijk geschenk? Maar de liefdevolle mens verenigt de twee.” (Si. 18, 16b-17)

“Appels van goud, op een zilveren schaal, zo is een passend woord.” (Spr. 25, 11)

God zegt ons dat we belangrijk zijn voor Hem. Hij “herkent” ons. Hij zegt ons dat we gaven hebben, talenten. Hij “waardeert” ons. Wij hebben het allemaal ervaren: woorden kunnen ons opbouwen of afbreken, ons bemoedigen of ontmoedigen, ons kwetsen of genezen.

“Een milde tong is een levensboom, een kwade tong breekt het hart.”

Hoe meer we van iemand houden (man of vrouw, ouder, kind, vriend, verantwoordelijke), hoe meer we hem waarderen en des te meer zal een woord van hem of haar invloed hebben op ons. Een slecht woord van een onbekende zal weinig impact hebben, maar een kwetsend woord van een geliefd iemand zal ons lange tijd verstoren.

Welwillende woorden van de partner  dringen heel diep tot ons door.  Ze hebben een duurzame invloed. Vanwaar hun doeltreffendheid? Omdat ze aan een diep verlangen in ons beantwoorden: erkend worden, gewaardeerd en bemind worden. God vleit ons niet om ons in te palmen. Hij waardeert ons. Dat geeft ons een formidabele affectieve zekerheid. We kunnen het leven aan, want we weten ons bemind.

Het dagelijkse leven geeft ons duizend en één gelegenheden de andere deze zegeningswoorden te zeggen die leven geven. Het hangt van ons af of we onze dagen zonnig maken met waarderende woorden voor de geliefde.

De woorden van God zijn heel eenvoudig en ze werken in op ons:

“Heb vertrouwen, wees niet bang…”

“Ge hebt waarde in mijn ogen, Ik heb je lief.”

“Houd moed…”

Zo gaat het ook voor ons. Laten we niet zoeken naar ingewikkelde woorden of sterk bewerkte retorische formuleringen Laten we eenvoudig blijven!

Voor het geval sommigen angstig zouden zijn om welwillende woorden te moeten zoeken, hier volgen er een aantal:

o “Je nieuw kleedje is zo mooi. Je straalt!” Hierbij nog een paar varianten voor heren zonder veel verbeelding: “Je bent zo mooi als een topmodel! (vermijd namen, dat kan twijfels wekken) of “Je bent zo mooi als een aanhangwagen…” (volgens de soorten interesse).

o “Dank je om aan de fietsen van de kinderen gedacht te hebben. Ze zijn super blij.”

o Maak je geen zorgen om de krassen op de auto. Het is niet erg… “ (Op dit niveau, benadert men de heiligheid.)

o “Je bent zo geduldig met mijn ouders. Ik zag dat hun opmerkingen over politiek (godsdienst – Europa – de kinderen) je ergerden, maar je bent heel rustig gebleven. Bedankt. Dat heeft me geraakt…”

De geestelijke meesters prijzen de schietgebeden aan, d.w.z. zeer korte gebeden die de gelovige kan zeggen doorheen de dag, terwijl hij zijn activiteiten gewoon voortzet. Schietgebeden of een “roep van het hart” zoals “Heer, kom mij te hulp”, “Dank U, Heer voor deze ontmoeting”, “Heer, verlicht mij voor deze beslissing”, “Wat zijn Uw werken mooi!”

Onze korte waarderende woorden zijn als deze schietgebeden. Ze houden ons in de intimiteit van de liefde, in het hart van het dagelijkse leven. Deze woorden geven ons de aanloop voor onze missie. Ze moedigen ons aan om alle moeilijkheden van het leven aan te pakken. En vooral, ze geven ons iets fundamenteels: de zekerheid gewaardeerd te worden door de geliefde, dat geeft een wonderbare kracht, een gevoel van innerlijke zekerheid.

Deze liefdeswoorden vormen een mooie liturgie van het woord om een echt goede huwelijksrelatie te hebben. De liefdevolle en tedere woorden die de seksuele relatie onmiddellijk voorafgaan zullen des te echter zijn.

Om meer te lezen, kan u naar de blog: https://alain2015.wordpress.com/

En probeer u in te schrijven op de blog, dan wordt u verwittigd, telkens als er iets gepubliceerd wordt.

 

Veel leesgenot, en afspraak in Spa, van 30 juni tot 2 juli, zoals vorig jaar, een buitengewone tijd op een buitengewone plaats met gewone mensen!

 

Alain

 

 

Samen op weg – februari 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Op 6 februari, dag waarop ik aan dit schrijven begin, vieren we Sint Amandus, die in onze streken, België, Nederland en Noord-Frankrijk het Blijde Nieuws verkondigde. Omdat de gemeenschap haar beginjaren en een groot deel van haar bestaan in Sint-Amandsberg huisde, en nu nog haar officieel adres heeft, wil ik het even over hem hebben. Zijn volledig verhaal vind je natuurlijk op het internet.

Wat belangrijk is, is dat hij eerst 10 tot 15 jaren als kluizenaar op een eiland (Yeu) leefde in gebed en vasten. Daarna kreeg hij in Rome de opdracht om als bisschop missionerend rond te trekken. Op drie jaren na, gedurende dewelke hij in Maastricht verbleef, heeft hij dat rondtrekkend missiewerk gedaan gedurende veertig jaar. Hij stichtte verschillende kerken en kloosters, vooreerst in Gent, het werden de Sint-Pietersabdij en de Sint-Baafsabdij, maar ook in Doornik, Nijvel en Elnone. Dit laatste heet nu Saint-Amand-les-Eaux, waar hij ook gestorven is.

Omdat wij geloven in de gemeenschap van de heiligen, en wij heiligen onderweg zijn, wel nog onafgewerkt, mogen wij zeker op hem beroep doen, voor de drie engagementen die we in de gemeenschap hebben, en ook graag met jullie delen, nl. van aanbidding, mededogen en evangelisatie.

Aanbidding: de H. Amandus was niet alleen die eerste jaren uitsluitend in gebed, maar bleef tijdens zijn missiewerk voortdurend innig verbonden met God. Daaruit haalde hij zachtheid en doorzettingsvermogen, want hij ondervond veel tegenstand. Op zijn voorspraak mogen we rekenen om te volharden in ons persoonlijk en gezinsgebed.  Hoe meer we ons zo verbinden met Christus, en hoe meer Hij ons de genade geeft om mensen (en kinderen) die Hem niet kennen  of zelfs weigeren, naar Hem te leiden.

Mededogen: door de kracht van zijn vasten en ontberingen. Weldra komt de vasten. Het zou goed zijn nu eens na te denken en een beslissing te nemen, om onze vasten in het teken te plaatsen van mededogen en delen met de vluchtelingen. We kunnen 40 dagen soberder leven, en delen wat we uitsparen. Vraag ook aan je kinderen wat zij willen doen. Je zal versteld staan hoe creatief ze zijn, en hoeveel je van hen kan leren. (Ik verwijs graag naar het artikel: “Kinderen zijn vredebouwers” van de Brusselse Yolande Iliano, in Tertio van 25 januari, voor wie dit kan lezen.)

Evangelisatie: dat was zijn hoofdtaak, zijn “corebusiness”, en dat is ook de opdracht van elke christen, zeker van de leken op hun werk, thuis, … Misschien kan dit je helpen:  “Hij is patroonheilige van heel Vlaanderen, maar ook van plaatsen als Beernem, Denderleeuw, Hooglede, Roeselare, Wingene en Sint-Amands. Amandus is ook de schutspatroon voor wijnhandelaren, bierbrouwers, apothekers, herbergiers en kruideniers. Amandus wordt aangeroepen tegen reuma, verlamming, jicht, koorts, stuipen, huidaandoeningen, epilepsie en dierziekten.”

Wij vragen ons vaak af, waar moeten we getuigen, en hoe? Wel, vermits Sint Amandus de patroonheilige is van heel Vlaanderen, mogen we overal op zijn steun rekenen, en je kan tijdens een gesprek, gemakkelijk naar hem verwijzen, de meesten kennen hem hier toch. Als mensen spreken over hun gezondheid, heb je ook al veel kapstokken (zie hoger!) om uw gebed te beloven, samen met Sint Amandus, en zo naar de Heer te verwijzen, en te getuigen van uw geloof.

Na vasten en kruis, is er Pasen en feest vieren. Dit kan bv. ook met een leuke fietstocht, voor het hele gezin: van Doornik naar Saint-Amand-les-Eaux in Frankrijk, langs de Schelde, en na de grens, langs de Scarpe, een goede 20 km heen (en evenveel terug) op een mooie lentedag, in een stuk streek van Sint Amandus. (Je kan dit ook rond Sint-Amands met Schelde en Durme). En vergeet ook onze lentewandeling niet, op 19 maart, “save the date”!

Een goede vasten, en een zalig Pasen, en tot binnenkort, dat wensen u alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap,

 

Alain

Samen op Weg november 2016

Beste vrienden van Samen op Weg,

Het jaar van de barmhartigheid is juist afgesloten, op zondag 20 november werden als laatste ook de heilige deuren van de Sint-Pietersbasiliek gesloten. Ik ga ervan uit dat u, lezer van dit blaadje, niet uit de lucht valt en oeps, het gevoel “net gemist” hebt.

Maar zelfs dan heb ik goed nieuws: Gods oneindige barmhartigheid laat zich niet opsluiten in de tijd, en duurt tot op wat Jezus “de jongste dag” heeft genoemd aan de heilige zuster Faustina.

Het jaar van de barmhartigheid is vooral voor ons mensen bedoeld om extra aandacht te hebben voor de Goddelijke Barmhartigheid, want Jezus smeekt ons als het ware beroep te doen op Zijn Barmhartigheid.

Maar waarom worden die deuren dan gesloten?

Wel, omdat al diegene die door die deuren zijn gegaan en gebruik maakten van de bijzondere genaden van dit jaar, nu gezonden worden naar de wereld; naar de anderen, van wie ze de naasten moeten worden, zoals Jezus het verwoordde in de parabel van de barmhartige Samaritaan.

Het is volledig in de traditie van de Kerk. Jezus daalde weer af van de berg Tabor, gezonden naar Jeruzalem. Na Pinksteren werden de apostelen gezonden over heel de toen bekende wereld. Paus Franciscus vraagt ons met zijn kernachtig “Avanti” om naar buiten te treden, en het goede nieuws ook buiten de kerken te verkondigen en voor te leven.

De deuren werden gesloten, omdat wij nu de barmhartigheid die wij hebben ervaren zouden uitdragen.

De advent staat voor de deur (tiens, weeral een deur?) en dat is een tijd om in het gezin ons voor te bereiden op de Komst van Jezus, met Kerstmis. Het is een mooie tijd om dit jaar barmhartigheid te oefenen met onze kinderen. Wij met hen, zij onderling, en vanaf de puberteit, zij met ons, ouders!

Ik wil graag enkele tips met jullie delen die we met de gemeenschap net kregen van Broeder Rene Stockman, generaal overste van de Broeders van Liefde, tijdens onze jaarlijkse retraite.

Eerst en vooral, wees barmhartig met jezelf! Niet zo vanzelfsprekend hoor! Het betekent aanvaarden wie je bent, ook met je kleine kanten, en jawel, ook je goede kanten kunnen zien. Wat je misdaan hebt, kan God je vergeven, en dan is het verleden voor Hem voorbij! Wat goed is, kan je ontwikkelen. Durf jezelf in de spiegel zien, en lach met jezelf van tijd tot tijd. Humor is een goede medicijn, zonder bijsluiter… Hou van je naaste als van jezelf. Logisch dus dat je met jezelf begint, hé. Moet je niet eerst God beminnen? Inderdaad, je hebt gelijk. Hem bemin je ook door Hem toe te laten Zijn barmhartigheid overvloedig in je hart uit te storten, dat zal je dan toelaten het door te storten, naar jezelf, en de anderen.

Barmhartig omgaan met anderen, daarvoor kan je je laten inspireren door de 14 werken van barmhartigheid, er zijn namelijk ook 7 geestelijke werken van barmhartigheid. We hebben ze op de jongste gezinsdag in de namiddag meegegeven! Wel boeiend om in het gezin te beleven: de onwetenden onderrichten, twijfelenden goede raad geven, de bedroefden troosten, de broederlijke vermaning, lastigen geduldig verdragen, vergeving vragen en geven, en als afsluiter, omdat we toch onder de maat blijven, bidden voor elkaar.

Jezus zei het volgende aan zuster Faustina over de werken van barmhartigheid: “Mijn dochter, Ik heb liefdesgaven nodig. Schrijf dit voor de vele zielen die er zich zorgen over maken dat zij niet over de materiële middelen beschikken om daden van barmhartigheid te kunnen stellen. Hoeveel verdienstelijker is de geestelijke barmhartigheid die noch toestemming, noch voorraadschuren behoeft. Zij ligt binnen het bereik van iedere ziel. Als een ziel niet op de een of andere manier barmhartigheid beoefent, zal zij op de dag van het oordeel Mijn barmhartigheid niet verkrijgen. O, als de zielen wisten hoe ze schatten voor zichzelf kunnen verzamelen, zouden zij niet veroordeeld worden, want ze zouden Mijn veroordeling met hun barmhartigheid voorkomen.” … “Er zijn drie manieren: door de daad, door een woord, door gebed”.

Wat mij vooral trof in de retraite is dat wij met ons gebed voor anderen participeren aan Gods Barmhartigheid.

Een mooie inspanning is dan het gezinsgebed tijdens de advent opnieuw beoefenen, om samen, als man en vrouw, en met de kinderen, de komst van Jezus voor te bereiden, en Hem bij Zijn komst de liefdesgaven aan te bieden, die Hij nodig heeft!

Een goede advent, en een zalige Kersttijd, dat wensen u alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap,

 

Alain

Samen op Weg augustus 2016 Speciaal: de weekends! Kom en zie!

Beste zussen en broers,

Beste vrienden Samen op Weg,

Het huwelijk is een roeping, het huwelijk is een avontuur, twee mensen kiezen om samen op weg te gaan, omdat ze van elkaar houden, ze willen elkaar gelukkig maken, ze willen zich geven aan elkaar, en samen nieuw leven scheppen. Ze willen een gezellig huis, waar het goed is om te leven, waar de kinderen kunnen opgroeien, en waar anderen gastvrij kunnen onthaald worden.

Het loopt echter niet van een leien dak! Er komen ontgoochelingen, we begrijpen elkaar niet altijd, we communiceren zo moeilijk, we voelen het anders aan. Mannen en vrouwen zijn toch niet zo gelijk als de wereld het zou willen. En in vele gevallen loopt het mis, in bijna de helft van de huwelijken. En zij die samenblijven, zijn zij dan zo gelukkig?

Waar wringt het schoentje? Die roeping, dat avontuur, is het utopisch? Ik durf getuigen: de roeping is echt, en een avontuur is het zeker. Maar wie op avontuur gaat moet dit degelijk voorbereiden, en de roeping van de liefde is aan die wet onderworpen: liefde is een werkwoord, liefhebben beslis je elke dag.

De wereld van vandaag zegt het zelf: het is nu levenslang leren, aan een diploma heb je niet meer genoeg. Wel, voor dit belangrijk gebeuren van het huwelijk bestaat er eigenlijk geen diploma, we hebben het nergens geleerd, in het beste geval hebben we een paar goede voorbeelden voor ogen, maar het blijft wel ons persoonlijk avontuur, hé!

Daarom is het goed om onderweg het huwelijksbootje een goede onderhoudsbeurt te geven, met hier en daar misschien enkele herstellingen.

Omdat wij ons goed bewust zijn van deze noodzaak, organiseren we met de Maria-Kefasgemeenschap een reeks van drie weekends voor echtparen, die deze echtparen een echte boost kunnen geven, om terug de juiste koers te varen, met de tanks vol vreugde en energie.

Martine en ikzelf hebben die weekends gevolgd na zeven jaar huwelijk, op een moment dat de gewoonte een grote plaats innam, en het smaakte helemaal niet meer naar avontuur, al besefte ik dit niet zo goed. Maar die weekends hebben ons leven veranderd en ook al zijn er beproevingen, wie heeft die niet,  sindsdien weten we ons gedragen, geroepen en weten we dat ons huwelijksbootje naar haar doel vaart.

Vele andere koppels die deze weekends volgden, kunnen ongeveer hetzelfde getuigen, en daarom nodigen we elk van jullie uit eens goed na te denken, of deze weekends niet ook voor jullie is. Het maakt niet uit of je pas getrouwd bent, of wat langer of al heel lang, het kan een nieuw begin zijn.

In elk weekend komen er enkele echtparen aan bod, die onderrichten geven gesteund op voorbeelden en getuigenissen. Naast die onderrichtingen, krijgen jullie tijd in jullie echtpaar, kontakten met anderen in deelgroepen en tijdens de maaltijd op zondag, en er zijn ook momenten van gebed en de eucharistievieringen. Uw kinderen worden opgevangen met een aangepast programma, voor elke leeftijd (tot 12 jaar).

In het eerste weekend gaan we dieper in op het huwelijkssacrament. We geven tips om aan uw relatie te werken, en ook aan de persoonlijke relatie met de Heer, die samen met jullie al zo lang op weg is.

Het tweede weekend gaat over de communicatie in het koppel, over de verschillen tussen man en vrouw en over de seksuele relatie.

Het derde weekend gaat over het gezin: de opvoeding van de kinderen, en tot slot de zending in de wereld.

Tijdens elk weekend wordt door elke deelnemer minstens één kleine beslissing genomen. Het is deze beslissing die het begin kan zijn van iets nieuws. Omdat het met anderen kan gedeeld worden in de deelgroepen, wordt het ook door die anderen gedragen. Daarom is het ook belangrijk om de drie weekends mee te maken, als een stukje van jullie levensweg.

 

Wil je elkaar een mooi geschenk geven, geef elkaar die tijd om deze weekends mee te maken, en geloof het, je mag er heel veel van verwachten.

In elk geval mag je die uitnodiging ook aan andere koppels doorgeven, of je de weekends nu volgt of niet, je kan hen zo een heel mooi geschenk geven!

Wij hopen dat we velen van jullie weldra mogen ontmoeten!

Alain

Samen op Weg Mei 2016

Beste vrienden Samen op Weg,

 

We hebben het feest van Pinksteren gevierd, en gaan nu verder met de gewone tijd door het jaar, zoals dat heet. Het kan de indruk geven, dat nu de Feesten voorbij zijn, we weer gewoon mogen gaan doen. De vraag is natuurlijk: wat is gewoon doen voor de christen.

Wat zegt Jezus hierover.

“Vuur ben Ik komen brengen op aarde, en hoe verlang Ik dat het reeds oplaait!” (Lucas 12, 49)

“Toch zeg Ik u de waarheid: het is goed voor u dat Ik heenga: want als Ik niet heenga, zal de Helper niet tot u komen.” (Joh 16, 7)

“Maar gij zult kracht ontvangen van de H. Geest die over u komt, om mijn getuigen te zijn … tot het uiteinde der aarde.” (Hand. 1, 8)

Wij mogen hieruit afleiden dat Jezus de wil van de Vader heeft volbracht, juist om dan de H. Geest te kunnen geven aan allen. En de bedoeling is blijkbaar om dan Zijn getuigen te zijn tot het uiteinde der aarde. Wel, dit is zeker geen job voor één dag en voor enkele vissers. Dit is de taak voor alle christenen, tot het einde der tijden als Jezus terugkomt.

Door het Doopsel hebben we de H. Geest ontvangen. Als we Hem, jaar na jaar, Pinksteren na Pinksteren, meer en meer plaats geven in ons hart en in ons leven, dan groeien we als christen. Voor God is dat gewoon een christen, denk ik en dus, OK, we doen gewoon!

Ik wil nog even stilstaan bij Pinksteren.

In het Oude Testament was Pinksteren eerst het feest van de oogst, later van Gods weldaden in de natuur, daarna Zijn weldaden voor Zijn volk Israël, en uiteindelijk de herdenking van het Verbond op de Sinaï en de gave van de Thora, de wet. Het is in de joodse traditie ook verbonden met Pasen, en gevierd, 50 dagen na Pasen.

Maar de profeten verwijten het volk dat ze niet gehoorzamen aan Gods wet. Ze voorspelden de tijd dat de wet niet meer uitwendig, op perkament of op de stenen, zal zijn, maar inwendig, in het hart van de mens gegrift. Dit is nu vervuld door de gave van de H. Geest: Hij woont nu sinds het doopsel in ons hart, Zijn wet is in ons hart gegrift. Aan ons dit nu tot zijn recht te laten komen. God doet het niet in onze plaats, Hij doet het met ons!

Als we ons dan, met Pinksteren meer bewust zijn  geworden van die aanwezigheid in ons, of andersom, misschien heeft God u even Zijn Aanwezigheid diep laten voelen, wij noemen dat een vernieuwde doorbraak van de H. Geest of een doop in de Geest, dan moeten wij dat vuur in ons brandend houden, het niet blussen.

Pater Cantalamessa heeft daar een mooi beeld voor gekregen, dat wij in onze gezinnen ook kunnen toepassen. Hij getuigt i.v.m. Gods Liefde in ons hart aan de hand van Jer. 4, 3-4: “Ontgin een nieuw land, zaai niet tussen de doornen, besnijd voor God uw hart.”

Eens in Israël zag P. Cantalamessa zo’n wild land, vol doornenstruiken. Hij zag hoe de landbouwers daar na het droge seizoen alles op een hoopje gooiden en in broussevuren gooiden, en hij begreep de woorden om het land van zijn hart onthalend te maken voor de broeders.

Zo mogen wij broussevuren maken van:

  • Het vergif van de veroordelingen, het oordelen van zussen en broers. Dat is net de balk in ons oog!
  • Het tweede vuur is voor de minachting van anderen, van zelfoverschatting, relativeren van onszelf is de sleutel.
  • Slechte woorden zijn een moordend gif: ze kunnen mensen in zichzelf opsluiten.

Daar moeten wij doorlopend aan werken, om ons hart vrij te houden voor God, die dan in ons kan beminnen! Wij kunnen dat zeker al beginnen in onze relatie, ons gezin, op ons werk of in onze buurt.

En zo, bij elke daad van liefde, bij elk moment, hoe kort ook, aan God gegeven, groeit in ons de aanwezigheid van de Drie-eenheid. Gods vrede komt in onze harten. Gods vreugde verandert ons bestaan want de aanwezigheid van God in ons straalt uit en is aantrekkelijk, zodat anderen naar deze aanwezigheid op zoek gaan.

Laten we dit gewoon worden! Dat wens ik u, voor deze tijd door het jaar, samen met alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap!

Ik nodig jullie ook uit om dit gewone leven met ons te delen en te vieren in Spa, van 1 tot 3 juli, een buitengewone tijd op een buitengewone plaats met gewone mensen!

 

Alain

Samen op Weg februari 2016

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

 

Een kind vraagt eens aan mama: “Mama, jullie zijn kinderen van opa en oma, en zij hadden ook een papa en een mama, maar hoe is dat dan begonnen?” Da mama antwoordt dat God de mens heeft geschapen, als Adam en Eva, en dat zij de eerste mensen en de eerste ouders waren. Zoals kinderen kunnen doen, gaat het ook naar papa met dezelfde vraag. En papa legt uit dat een apensoort rechtop is gaan lopen, en dat langzaamaan apen mensen werden.

Daarop gaat het kind terug naar mama, zo doen ze dat, hé, en zegt: “Mama, gij zegt dat God de mens heeft geschapen, en papa zegt dat we van de apen afstammen. Hoe kan dat nu? Daarop antwoordt de mama gevat: “Papa spreekt over zijn familie, ik over de mijne!”

 

Vooraleer ik verder ga, toch even zeggen, ik ben familie van die vrouw…

 

Het eerste boek van de Bijbel, het boek Genesis, is voor mij de grootste inspiratie om te begrijpen waarom God de mens heeft geschapen, en wat Zijn bedoeling is met de mens. De H. Johannes Paulus II werkte dat grondig uit in de theologie van het lichaam. Maar de Bijbel heeft hoegenaamd niet de intentie om het ontstaan van de mens wetenschappelijk te gaan ontleden en uitleggen.

Wij mogen de Bijbel echter niet onderschatten op dit gebied, zo staat in de Bijbel dat zon en maan door God geschapen zijn, en dat ze ooit zullen vergaan. Toen dit neergeschreven werd, was de gangbare wetenschap bij de meeste volkeren echter dat zon, maan en sterren onsterfelijke goden waren, denk maar aan Jupiter, Mars, enz. …

Hoe ze echter precies ontstaan zijn, en hoe ze rond elkaar bewegen, is niet fundamenteel voor de Bijbel, maar wel fundamenteel is wie wij mensen, voor God zijn.

Ik geloof in een God die zich openbaart, die de mens opzoekt, want in Zijn Liefde wil Hij zich geven aan Zijn kinderen, want zo noemt Hij ons.

Wij worden mensen naar Gods droom als we begrijpen dat ons geluk, onze roeping ligt in de gave, het zich geven aan de anderen, om lief te hebben, hoe pijnlijk dit ook kan zijn. “Geen groter liefde heeft hij die zijn leven geeft voor zijn vrienden.” (Jezus)

Eigenlijk worden we mens omdat we beeld van God zijn, en dus de adem, de geest van God in ons hebben. “Toen boetseerde Jahweh God de mens uit stof, van de aarde genomen, en Hij blies hem de levensadem in de neus: zo werd de mens een levend wezen.” (Gen 2, 7).

Dit is een manier om te zeggen dat we geest en lichaam zijn. Dat maakt ons verschillend en hoger dan de dieren. Dat ervaart Adam als hij in de schepping niemand vindt die bij hem past, want hij wil zich totaal geven. Dat kan pas als ook de vrouw er is. Adam roept het dan uit van vreugde, eindelijk kan hij zich geven.

Wij zijn geest én lichaam, dat is de identiteit van de mens, onze identiteit. Wij kunnen maar gelukkig zijn door onze identiteit ten volle te beleven. Met het lichaam kunnen we uitdrukking geven aan onze liefde voor de andere, en in het huwelijk aan onze liefde voor de echtgenote, met ons lichaam maken we het beeld van God zichtbaar: dit is enkel aan de mens gegeven. Met Gods geest die in ons woont, kunnen we beseffen dat we Zijn kinderen zijn, door naar Zijn Woord (Jezus) te luisteren die ons zegt dat we Abba, Vader mogen zeggen, en door de H. Geest zijn we ook in staat om dat echt te doen.

In het concrete leven kunnen het lichamelijke uitdrukken met de positieve blik, de kleine attenties, de verrassingen, elkaar verwennen, knuffelen…en het geestelijke met de vergiffenis, de bemoediging, de bewondering.

Dat die twee dimensies, geest en lichaam, zo belangrijk zijn, bewijst God zelf door als Zoon mens te worden, wij noemen dat de incarnatie, het Woord is vlees geworden.

 

God heeft ons geboetseerd, misschien zijn apen het prototype, en uiteindelijk wij het meesterwerk, tevens in verschillende kleuren, aangepast aan het klimaat. Wij mogen blij zijn dat geen ander dier model stond… De duizendpoot bv. We zeggen soms van handige mensen, dat ze duizendpoten zijn. Ik zie me al in de schoenwinkel…

Loof de Almachtige, Hij heeft ons geschapen als Zijn beeld, op Hem gelijkend, in geest en lichaam, en voor eeuwig, zonen en dochters. Ja, het is wonder, en ik geloof erin en in de verrijzenis van het lichaam.

Omdat we het voorlopig nog met een gewoon lichaam moeten doen, en onze geest niet altijd in harmonie is met Gods wil, hebben we barmhartigheid nodig van God en van mensen.

Kom dus talrijk naar de gezinsdag op zondag 6 maart 2016 met als thema: de Barmhartigheid!

 

 

Alain