Categorie archief: samen op weg

Samen op Weg – november 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Vrijheid! Daar wil ik het nu eens over hebben, na het lezen van 2 artikels in de krant.

Eerst is er de stelling van een politica met het woord “vrijheid” in haar partij, die stelt dat het huwelijksquotiënt moet worden afgeschaft, omdat het vrouwen weghoudt van de werkvloer. (Voor wie het niet kent, het huwelijksquotiënt laat gezinnen met één inkomen, of een laag tweede inkomen, toe een deel van het inkomen van de meerverdiener aan te geven aan de belastingen als inkomen van de andere). Ze werd door andere partijen snel teruggefloten, niet in het minst omdat vrouwen (en ook mannen!) die voor het gezin thuis blijven, alles behalve “niets” doen, maar gewoon (en onbetaald) niet buitenhuis werken. Vrijheid is voor mij in deze kunnen kiezen wie gedeeltelijk of helemaal of niet, thuisblijft voor de kinderen. Het huwelijksquotiënt is daar een aanzet voor.

Als er onder mijn lezers aan politiek doen, spreek haar aan a.u.b.!

Het tweede artikel is van de trotse moeder van Leonardo, een kindje met het syndroom van Down. Ik citeer enkele zinnen. “Er is een tweede deel aan het verhaal. Leonardo is gevoelig, intelligent, attent voor hoe wij ons voelen, vrolijk en ongelooflijk lief. Zijn wilskracht is voorbeeldig. In een maatschappij die altijd harder en complexer wordt, is hij een brok zachte eenvoud. […] Wij zien hoe zij de wereld ook mooier maken.” En verder: “Prenatale diagnose moet de mensen in staat stellen om te kiezen. Maar is de échte vrije keuze er nog wel? Als je vandaag een kind op de wereld zet dat het downsyndroom heeft, moet je je verdedigen.” De laatste zin is prachtig: “Als ik een van de laatste kinderen met down op de wereld gezet heb, ben ik blij dat er nog net niet genoeg druk was om het niet meer aan te durven”.

Het hele artikel is echt de moeite waard.

Ook Br. René Stockman wijdde een artikel over kinderen met Down (“Down goes further down.” Ook hij verwijst naar het artikel van de moeder van Leonardo. Beide artikels heb ik intussen op mijn blog geplaatst. (alain2015.wordpress.com)

 

In het boek Deuteronomium staat er ook iets over vrijheid, kiezen, leven en dood:

“Leven en dood houd ik u voor, zegen en vloek. Kies dan het leven, dan zult gij met uw nakomelingen het leven bezitten, door de Heer uw God te beminnen, naar Hem te luisteren en aan Hem gehecht te blijven”.

God laat ons vrij! Maar de keuze is zo belangrijk: het leven of de dood. Heel merkwaardig is dat een gemaakte keuze ons juist vrijer maakt. Paradoxaal misschien, maar eens de keuze gemaakt is, kunnen we vooruit, door alles in het werk te stellen om die keuze waar te maken. Als we niet kunnen kiezen, blijven we over en weer gaan tussen de twee mogelijkheden, en dat verlamt ons. Dat is zoals de ezel die honger en dorst heeft, maar zijn eten staat links, en het drinken wat verder, rechts. Hij kan niet beslissen waarmee te beginnen, en sterft uiteindelijk van ontbering.

Als we kiezen voor God, voor het leven, dan wordt het heel wat klaarder welke verdere keuzen we te maken hebben, en dat is juist de vrijheid van de kinderen Gods. Dat geeft energie, hoor. We hebben het jaren geleden mogen horen op de gezinsdag met Ria Grommen. Ik kan verwijzen naar het boek: “Moe van het moeten kiezen”? Op zoek naar een spiritualiteit van de zelfbeschikking: Over de mentale kies-pijn van de moderne mens. We leven in een tijd die enorme kansen en keuzes biedt: alles kan, alles mag. En toch zijn nooit eerder zoveel mensen depressief geweest.

Paus Franciscus zegt het volgende over zichzelf: “Ik ben vrij. Dat wil niet zeggen dat ik doe wat ik wil, neen. Maar ik voel mij niet opgesloten, in een kooi. In een kooi, hier in het Vaticaan, ja, maar niet spiritueel. Mij, er is niets dat mij bang maakt.” (vertaald uit: “Paus Franciscus, ontmoetingen met Dominique Wolton.”)

Kiezen is verliezen, maar wie kiest voor het leven, verliest dus de dood!

Paradoxaal genoeg is Jezus juist de andere weg opgegaan. Hij, het Leven zelf, is mens geworden, tot de dood op het kruis. Door Zijn verrijzenis heeft Hij de dood overwonnen, om ons het volle leven te geven. Wij mogen met Hem mee verrijzen. Dat kan ook nu al, door in donkere dagen op te kijken naar het kruis, en Hem te danken voor Zijn Liefde. Het is door het kruis dat Hij ons redt. Lof aan U, Heer Jezus!

Kies voor God, kies voor het leven, dan kunnen we met alle zussen en broers van Maria-Kefas u zeggen: “U hebt goed gekozen!”

Alain

 

Advertenties

Een brok zachte eenvoud

Onze zoon Leonardo is nu twee jaar. Hij heeft het syndroom van Down. Ik schrijf dit stukje met tegenzin, want ik wil onze zoon niet opvoeren om mijn punt te maken. Maar zolang hij niet voor zichzelf kan spreken, voel ik de verantwoordelijkheid het voor hem te doen.

Toen we ontdekten dat onze zoon down zou hebben, stortte onze wereld in. Ik weet niet of het anders kan, er is een rouwperiode waarin je afscheid neemt van alles wat je verwachtte van het leven, van dit ene kind. Tegelijkertijd werden we geconfronteerd met iets fundamenteels: wie zegt dat het volgende kind wél ons perfecte plaatje invult?

Iedereen is vrij een keuze te maken, maar net dat komt onder druk te staan. Want er is een tweede deel aan het verhaal. Leonardo is gevoelig, intelligent, attent voor hoe wij ons voelen, vrolijk en ongelooflijk lief. Hij zal wat later stappen en praten dan andere kinderen, maar zijn wilskracht om ergens te raken of te tonen wat hij wil, is voorbeeldig.

In een maatschappij die altijd harder en complexer wordt, is hij een brok zachte eenvoud. Door de omstandigheden ken ik ondertussen veel andere ouders met kinderen met down. Dat ik nooit iemand van hen hoorde zeggen dat ze hun kind liever niet gehad hadden, wat betekent dat? Dat wij collectief in een naïeve wereld gekatapulteerd werden vanaf de geboorte van onze kinderen? Of dat wij recht van spreken hebben, omdat we met onze kinderen samenleven en zien hoe zij de wereld ook mooier maken?

Vandaag hoor je zoveel mensen die de mond vol hebben van keuzevrijheid. Prenatale diagnose moet de mensen in staat stellen om te kiezen of ze bij slecht nieuws de zwangerschap voortzetten of niet. Maar is de échte vrije keuze er nog wel? Als je vandaag een kind op de wereld zet dat het downsyndroom heeft, moet je je verdedigen. Binnenkort is onze zoon misschien de laatste generatie met down (DS 2 november). En dat is jammer. Ik ben bang van een maatschappij waar er alleen nog een schijn van keuzevrijheid is. Waar de drang naar perfectie mensen die op papier voldeden, alsnog doet kraken. Hoe weerbaar zijn we nog als we alle defecten eruit filteren, voordat onze kinderen de kans krijgen om geboren te worden en zichzelf te bewijzen? Zijn de echte naïevelingen niet eerder de mensen die geloven dat de mens maakbaar is?

We hebben het vaak over sociale media die een ideaalbeeld ophangen van mensen die achter hun schermpjes niet altijd gelukkig zijn. Tegelijk maken we geen plaats voor wie ogenschijnlijk zwakker is. Als ik een van de laatste kinderen met down op de wereld gezet heb, ben ik blij dat er nog net niet genoeg druk was om het niet meer aan te durven.

Bron: De Standaard

Artikel van Br. R. Stckman – over Down

Down goes further down.

 

“Er worden almaar minder kinderen met het syndroom van Down geboren in Vlaanderen.  In 2016 waren het er 31, een vermindering met 30 procent”.  We konden het lezen in één van de Vlaamse kranten begin november.  Even verder lezen we: “Het syndroom van Down wordt in theorie vastgesteld bij 1 op de 800 zwangerschappen.  Als geen daarvan zou worden afgebroken, zou dat leiden tot een 80-tal kinderen met Down in Vlaanderen”.

Dit zijn de cijfers en deze zijn duidelijk, want in dezelfde tekst wordt nog eens aangegeven dat het dank zij het aanbieden van prenatale screening via de Nip-test het nu eenvoudig is geworden om de trisomie 21 zoals het syndroom van Down meer wetenschappelijk wordt genoemd vroegtijdig op te sporen.  De tekst besluit met een hoopvolle verwachting: “Ik schat dat er over een paar jaar in Vlaanderen minder dan tien kinderen met het syndroom van Down zullen worden geboren”.

 

Enige weken geleden zat ik met een aantal bezoekers in een restaurant in Rome.  Naast ons was de tafel gedekt voor een familie met vier kinderen.  Twee ervan zaten gekluisterd aan hun telefoon, opgesloten in hun virtuele wereld en in contact met hun ontelbare vrienden via facebook.  De twee anderen zorgden voor vreugde aan tafel en herhaaldelijk verlieten ze hun plaats om hun ouders te omhelzen en met kussen te overladen.  Wat was nu zo speciaal aan dit gezin?  De twee levendige kinderen hadden beiden het syndroom van Down en  hadden in hun eenvoudige spontaneïteit nog niet verleerd ten volle van dit familiegebeuren te genieten en er zelf met hun opgewektheid een positieve bijdrage aan te leveren.

 

Deze ouders hadden dus bewust gekozen om deze kinderen te ontvangen als hun kinderen en hen niet vroegtijdig te laten verwijderen als onvolmaakte en dus ongewenste vruchten van hun zwangerschap.   Wellicht was het ook voor hen een shock geweest bij een eventuele zwangerschapstest te vernemen dat hun te verwachten kind niet volledig normaal was, dat het een chromosomale afwijking had dat het zijn verder leven zou meedragen en ook bepalen.  En ze hadden dit wellicht twee maal moeten vernemen, alsof de kwade hand ermee te maken had.  Wellicht had de gynaecoloog hen ook aangeraden, bijna routinematig, dat het toch wel aangewezen was in dat geval een medische abortus te laten uitvoeren.  De shock bij het vernemen van het verdict werd nog eens aangescherpt door de zwaarte van de twijfel die hun nu om het hart sloeg.  Ze moesten een keuze maken in een omgeving die het normaal vond dat men in dit geval zou kiezen voor een abortus en waar men later misschien wel met een scheef oog zou worden bekeken waarom men een dergelijk kind op de wereld had gezet.  Hun legitieme positieve keuze voor het leven die getuigde van een grote edelmoedigheid zou door de omgeving, ook hun onmiddellijke omgeving, wel eens anders kunnen worden geïnterpreteerd en uitvloeien in een verdoken beschuldiging dat ze om egoïstische redenen deze “ongelukkige” kinderen niet vanuit een gevoel van barmhartigheid vroegtijdig uit het leven hadden “gered” en hen niet als dat “ongelukkig” kind te laten leven.

 

Terugkijkend naar de tafel naast ons vroegen we ons af wie hier de ongelukkige kinderen waren?  Alvast niet de twee die opnieuw schaterend hun plaats verlieten om voor de zoveelste maal hun vreugde met hun ouders te delen.  Ondertussen hadden de twee andere kinderen ook hun telefoon aan de kant gelegd en deelden nu, als het ware geïnfecteerd door de vreugde van hun twee broertjes, in de blijheid van het samenzijn als een gezin.

 

Onze maatschappij moet af van het vervaardigen van de stereotypen die vaststellen wanneer een kind als een geslaagd specimen kan worden getaxeerd.  Het weegt zwaar op ouders die duidelijk kiezen om op een positieve wijze een kind met een beperking te aanvaarden en ook met liefde op te voeden.  Zij getuigen allen dat het moment dat ze horen dat hun kind een afwijking vertoont, zwaar is, een ware shock kan teweegbrengen en hen doet vragen waarom dat nu juist hen moet overkomen.  Wanneer ze dan alleen maar stemmen horen die hen aanmoedigen om maar vlug de zwangerschap af te breken om erger te voorkomen en zelfs op onbegrip stoten wanneer ze er toch voor kiezen om het kind geboren te laten worden en vanuit medische hoek moeten horen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de gevolgen van hun keuze, weegt de zwaarte van het moment nog eens extra.  Onder de mom van keuzevrijheid waar vandaag zo graag mee gezwaaid wordt, worden ze als het ware gedwongen om mee te heulen met de massa die collectief verklaart dat een kind met het syndroom van Down en zovele andere afwijkingen een onvolkomen leven is en dat het een weldaad is, een teken van vooruitgang, deze kinderen niet te laten geboren worden.  Of zoals een vermaarde professor het ooit uitdrukte dat het een weldaad zou zijn voor de gemeenschap om het syndroom van Down zoals de mazelen en de pokken volledig de wereld uit te roeien.  Onze huidige maatschappij treft daarom collectieve schuld door deze ouders voor een quasi ondraaglijk dilemma te plaatsen en hen te marginaliseren wanneer ze tegenstroom toch voor het leven van hun kind kiezen.

Op dat moment zou het voor hen heilvol zijn dat ze ouders mochten ontmoeten die vanuit hun ervaring getuigen wat het is te leven met een kind met een beperking.  Dat de eerste shock inderdaad normaal is en ook de twijfel.  Maar dat ze daarna mogen ervaren wat een kind met een beperking ook aan positiefs in het leven kan brengen.  We zien het met eigen ogen bij onze geburen in het restaurant in Rome.  Neen, we mogen het niet verbloemen door alleen het positieve te benadrukken, want er zal ook leed aanwezig blijven bij het hebben van een kind met een beperking.  Maar is leed afwezig bij een kind dat zogezegd geen beperking heeft, en is het bij hen alleen maar rozengeur en maneschijn?  Ik heb reeds verschillende malen mogen aanhoren van ouders met een kind met het syndroom van Down hoeveel liefde en genegenheid ze mochten ervaren van dit kind en heel wat minder van hun andere kinderen die zogezegd als normalen door het leven mogen gaan.  Maar ook zijzelf ondergaan een metamorfose doorheen hun zorg voor hun kind met een beperking.  Ze leren met grotere tederheid met het zwakke leven omgaan, het echt te koesteren, en in de leerschool van deze zorg worden hun de zachte waarden die in de huidige maatschappij zo sterk verdrongen worden, op een heel ervaringsgerichte wijze aangebracht.  Een moeder getuigt in een ander artikel dat in een maatschappij die altijd harder en complexer wordt, dit kind een brok zachte eenvoud bracht.

“Een brok zachte eenvoud”, het werd de titel van het artikel en drukt m.i. zeer goed uit wat deze kinderen met een beperking aan ons allen te leren hebben.  Wanneer we naar een maatschappij evolueren waarin deze kinderen en andere met een beperking niet meer aanwezig zijn en er alleen nog plaats is voor de zogenaamde sterken en geslaagden in het leven, zal er iets heel fundamenteels verloren gaan in de maatschappij, namelijk de zorg voor het broze, het zwakke en hun woordeloze uitnodiging om een brok zachte eenvoud in ons leven te laten groeien.  Ik kan het niet laten om de laatste zin van de moeder in het artikel te herhalen: “Als ik een van de laatste kinderen met down op de wereld gezet heb, ben ik blij dat er nog net niet genoeg druk was om het niet meer aan te durven”.

 

Br. René Stockman

Samen op weg augustus 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Binnenkort, na de vakantie, begint een nieuw school- of werkjaar. Toen ik als kind tijdens de vakantie de grote reclame zag: “Terug naar school!” vond ik dat niet kunnen, en nu begin ik zelf blijkbaar. Maar kijk, gebruik de laatste dagen van de vakantie heel bewust, en wat volgt, is dan voor daarna, voor “straks”!

Tijdens dit komend jaar, nodigt de gemeenschap iedereen uit op twee bijzondere “activiteiten”, namelijk aanbidding en een Zacheüs-traject. Ik wil dit even toelichten.

  • De aanbidding.

Elke week, op donderdagavond, van 19u tot 20u, zal er vanaf september aanbidding zijn in de bronkapel van het Clemenshof, achter het Sint-Pietersstation, op de vroegere site van de Voskenslaan. Maar wat is aanbidding nu eigenlijk.

Aanbidding steunt op geloof. Geloven dat de Heer Jezus in de geconsacreerde hostie aanwezig is, dat het Zijn Lichaam is, dat we Hem dus zien, op de manier die Hij heeft voorzien. Na de broodvermenigvuldiging, op het topmoment van Zijn populariteit, heeft Hij gezegd: “Ik ben het brood des levens, wie Mijn vlees eet, zal niet sterven.” Velen vielen Hem dan af, want dit konden ze niet geloven, en nog minder begrijpen. “Willen jullie ook gaan?” vroeg Jezus aan de twaalf. En Petrus, die het ook nog niet kon begrijpen, antwoordt: “Heer, naar wie zouden wij gaan, Gij hebt woorden van eeuwig leven.” Petrus gelooft dus wat Jezus zegt.

In onze heilgeschiedenis, heeft Jezus eigenlijk alles gedaan, en “Zonder Mij kunt gij niets!” Het enige dat ons gevraagd wordt, is te geloven in Hem, die de Vader heeft gezonden. Het is geen moeilijke opdracht, het is zoals bij het zwemmen, ge moet gewoon in het water springen.

Eens we dit geloven, dat Jezus aanwezig is in het heilig sacrament, dan wordt aanbidding fantastisch. In het oude testament, is het enkel Mozes die de Heer ziet van aangezicht tot aangezicht, nu mag elke gelovige, in de aanbidding in aanwezigheid van het Heilig sacrament, de Heer zien van aangezicht tot aangezicht, weliswaar in geloof, want God zien zoals Hij is, kunnen we enkel na Zijn wederkomst.

Het is niet iets speciaals van de vernieuwing, of de gemeenschap. Op zondag, in het Gloria, zegt iedereen, “Wij aanbidden U”. Door het ook echt, concreet te doen, ook al begrijp je het niet, ook al twijfel je nog, zoals de apostelen, net voor de Hemelvaart, stel je een daad van vertrouwen. Omdat Gij het zegt, Heer! Door het regelmatig te doen, groei je in de intimiteit met de Heer. Laat u verrassen!

Het volgend lied beschrijft de aanbidding heel goed:

“Wij aanbidden, U Heer Jezus, in dit Heilig Sacrament.

Dankbaar gedenkend, heel Uw leven, hoe tot het einde Gij Uzelf schenkt.

Uw Liefde, Jezus, willen wij eren, want in Uw gave, geeft God Zijn hart.

Laat dan ons bidden U welgevallen, print UW gezindheid, diep in ons hart.”

  • Het Zacheüs-traject.

Na de toespraak van Petrus op Pinksteren, vroegen de mensen: “Wat moeten we doen?” Deze vraag stelt de christen zich heel zijn leven. We zijn in de wereld, maar niet van de wereld, en dat is niet simpel. Ook de wetgeleerden vroegen aan Jezus welk het belangrijkste gebod was. En Jezus antwoordt: “Ge zult de Heer uw God beminnen met heel uw hart, heel uw verstand en met al uw krachten, en uw naaste als uzelf.”

Wel, de aanbidding ging over het eerste deel, en Zacheüs over het tweede. Daarover heeft de Kerk de sociale leer ontwikkeld, en de bedoeling van het Zacheüs-traject is om dit op een pragmatische wijze, samen met anderen, bij te brengen. Het is reeds de derde keer dat Maria-Kefas dit traject organiseert, en daarom kan je op de website ook getuigenissen lezen van mensen die het al volgden.

“Kom en zie!” op de infoavond, dinsdag 10 oktober om 19.30u, eveneens in het Clemenshof. Wie weet, is het iets voor u.

Juist voor Zijn terugkeer naar de Vader zei Jezus: “Ik ben met u, alle dagen, tot het einde der tijden.” Met u, dat is een meervoud, dat zijn wij allen. Als we in aanbidding zijn, met velen, is Hij onder ons, als er twee of meer in Zijn naam samen zijn, is Hij midden onder ons, en als wij voor de naaste zorgen, als de barmhartige Samaritaan, dan ook is Hij met ons, in ons en in de naaste!

Aanbidding en Zacheüs, wij hopen u komend jaar vaak te zien, met de gemeenschap van A tot Z!

Alain

 

Samen op weg Mei 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Ongeveer wekelijks plaats ik op mijn blog een stukje vertaling van het boek van Olivier Belleil over de huwelijksrelatie: een liturgie van de liefde. Het vervolg van dit blaadje komt uit die vertaling om jullie aan te zetten dit verhaal op de blog te volgen. Het is namelijk zo mooi, diep, realistisch en met veel humor.

Woorden die neerhalen, woorden die kwetsen, het is zo snel gebeurd. Hier gaat het dan over woorden die leven geven!

 

De woorden die leven geven

In het Evangelie wordt Jezus “de bruidegom” genoemd (Joh. 3, 29). Zonder ophouden verkondigt  Hij zijn liefde voor degene die hem omringen, met woord en daad. Deze boodschap van liefde grijpt aan en verandert het leven.

Wat de mensen die Hem benaderen het meest treft, zijn Zijn woorden die leven geven:

Zelfs als zijn boodschap veeleisend wordt en oproept tot diepe bekering, voelen we aan dat het steeds  met de intentie is om  leven te geven,  om te doen groeien. Het is niet verwonderlijk dat de heilige Johannes hem de naam geeft: “Het Woord van Leven” (1 Joh. 1, 1), het Woord dat Leven geeft.

Zo nodigt de heilige Petrus de christenen uit hun meester na te volgen: Zegent, want daartoe zijn jullie geroepen” (1 P. 3, 9) Dat heeft veel implicaties in het huwelijksleven.

“Eveneens gij, mannen, toont in het huwelijk begrip voor uw vrouwen; bewijst nu eer die het zwakkere geslacht toekomt…”

Hoe nu de partner “eren”, “zegenen” in de communicatie? Heel eenvoudig, door te doen als God! God zegt ons dat we waarde hebben in zijn ogen. Hij “waardeert” ons.

“Zo is het woord beter dan de gift. Zeker, is een woord niet meer waard dan een rijk geschenk? Maar de liefdevolle mens verenigt de twee.” (Si. 18, 16b-17)

“Appels van goud, op een zilveren schaal, zo is een passend woord.” (Spr. 25, 11)

God zegt ons dat we belangrijk zijn voor Hem. Hij “herkent” ons. Hij zegt ons dat we gaven hebben, talenten. Hij “waardeert” ons. Wij hebben het allemaal ervaren: woorden kunnen ons opbouwen of afbreken, ons bemoedigen of ontmoedigen, ons kwetsen of genezen.

“Een milde tong is een levensboom, een kwade tong breekt het hart.”

Hoe meer we van iemand houden (man of vrouw, ouder, kind, vriend, verantwoordelijke), hoe meer we hem waarderen en des te meer zal een woord van hem of haar invloed hebben op ons. Een slecht woord van een onbekende zal weinig impact hebben, maar een kwetsend woord van een geliefd iemand zal ons lange tijd verstoren.

Welwillende woorden van de partner  dringen heel diep tot ons door.  Ze hebben een duurzame invloed. Vanwaar hun doeltreffendheid? Omdat ze aan een diep verlangen in ons beantwoorden: erkend worden, gewaardeerd en bemind worden. God vleit ons niet om ons in te palmen. Hij waardeert ons. Dat geeft ons een formidabele affectieve zekerheid. We kunnen het leven aan, want we weten ons bemind.

Het dagelijkse leven geeft ons duizend en één gelegenheden de andere deze zegeningswoorden te zeggen die leven geven. Het hangt van ons af of we onze dagen zonnig maken met waarderende woorden voor de geliefde.

De woorden van God zijn heel eenvoudig en ze werken in op ons:

“Heb vertrouwen, wees niet bang…”

“Ge hebt waarde in mijn ogen, Ik heb je lief.”

“Houd moed…”

Zo gaat het ook voor ons. Laten we niet zoeken naar ingewikkelde woorden of sterk bewerkte retorische formuleringen Laten we eenvoudig blijven!

Voor het geval sommigen angstig zouden zijn om welwillende woorden te moeten zoeken, hier volgen er een aantal:

o “Je nieuw kleedje is zo mooi. Je straalt!” Hierbij nog een paar varianten voor heren zonder veel verbeelding: “Je bent zo mooi als een topmodel! (vermijd namen, dat kan twijfels wekken) of “Je bent zo mooi als een aanhangwagen…” (volgens de soorten interesse).

o “Dank je om aan de fietsen van de kinderen gedacht te hebben. Ze zijn super blij.”

o Maak je geen zorgen om de krassen op de auto. Het is niet erg… “ (Op dit niveau, benadert men de heiligheid.)

o “Je bent zo geduldig met mijn ouders. Ik zag dat hun opmerkingen over politiek (godsdienst – Europa – de kinderen) je ergerden, maar je bent heel rustig gebleven. Bedankt. Dat heeft me geraakt…”

De geestelijke meesters prijzen de schietgebeden aan, d.w.z. zeer korte gebeden die de gelovige kan zeggen doorheen de dag, terwijl hij zijn activiteiten gewoon voortzet. Schietgebeden of een “roep van het hart” zoals “Heer, kom mij te hulp”, “Dank U, Heer voor deze ontmoeting”, “Heer, verlicht mij voor deze beslissing”, “Wat zijn Uw werken mooi!”

Onze korte waarderende woorden zijn als deze schietgebeden. Ze houden ons in de intimiteit van de liefde, in het hart van het dagelijkse leven. Deze woorden geven ons de aanloop voor onze missie. Ze moedigen ons aan om alle moeilijkheden van het leven aan te pakken. En vooral, ze geven ons iets fundamenteels: de zekerheid gewaardeerd te worden door de geliefde, dat geeft een wonderbare kracht, een gevoel van innerlijke zekerheid.

Deze liefdeswoorden vormen een mooie liturgie van het woord om een echt goede huwelijksrelatie te hebben. De liefdevolle en tedere woorden die de seksuele relatie onmiddellijk voorafgaan zullen des te echter zijn.

Om meer te lezen, kan u naar de blog: https://alain2015.wordpress.com/

En probeer u in te schrijven op de blog, dan wordt u verwittigd, telkens als er iets gepubliceerd wordt.

 

Veel leesgenot, en afspraak in Spa, van 30 juni tot 2 juli, zoals vorig jaar, een buitengewone tijd op een buitengewone plaats met gewone mensen!

 

Alain

 

 

Samen op weg – februari 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Op 6 februari, dag waarop ik aan dit schrijven begin, vieren we Sint Amandus, die in onze streken, België, Nederland en Noord-Frankrijk het Blijde Nieuws verkondigde. Omdat de gemeenschap haar beginjaren en een groot deel van haar bestaan in Sint-Amandsberg huisde, en nu nog haar officieel adres heeft, wil ik het even over hem hebben. Zijn volledig verhaal vind je natuurlijk op het internet.

Wat belangrijk is, is dat hij eerst 10 tot 15 jaren als kluizenaar op een eiland (Yeu) leefde in gebed en vasten. Daarna kreeg hij in Rome de opdracht om als bisschop missionerend rond te trekken. Op drie jaren na, gedurende dewelke hij in Maastricht verbleef, heeft hij dat rondtrekkend missiewerk gedaan gedurende veertig jaar. Hij stichtte verschillende kerken en kloosters, vooreerst in Gent, het werden de Sint-Pietersabdij en de Sint-Baafsabdij, maar ook in Doornik, Nijvel en Elnone. Dit laatste heet nu Saint-Amand-les-Eaux, waar hij ook gestorven is.

Omdat wij geloven in de gemeenschap van de heiligen, en wij heiligen onderweg zijn, wel nog onafgewerkt, mogen wij zeker op hem beroep doen, voor de drie engagementen die we in de gemeenschap hebben, en ook graag met jullie delen, nl. van aanbidding, mededogen en evangelisatie.

Aanbidding: de H. Amandus was niet alleen die eerste jaren uitsluitend in gebed, maar bleef tijdens zijn missiewerk voortdurend innig verbonden met God. Daaruit haalde hij zachtheid en doorzettingsvermogen, want hij ondervond veel tegenstand. Op zijn voorspraak mogen we rekenen om te volharden in ons persoonlijk en gezinsgebed.  Hoe meer we ons zo verbinden met Christus, en hoe meer Hij ons de genade geeft om mensen (en kinderen) die Hem niet kennen  of zelfs weigeren, naar Hem te leiden.

Mededogen: door de kracht van zijn vasten en ontberingen. Weldra komt de vasten. Het zou goed zijn nu eens na te denken en een beslissing te nemen, om onze vasten in het teken te plaatsen van mededogen en delen met de vluchtelingen. We kunnen 40 dagen soberder leven, en delen wat we uitsparen. Vraag ook aan je kinderen wat zij willen doen. Je zal versteld staan hoe creatief ze zijn, en hoeveel je van hen kan leren. (Ik verwijs graag naar het artikel: “Kinderen zijn vredebouwers” van de Brusselse Yolande Iliano, in Tertio van 25 januari, voor wie dit kan lezen.)

Evangelisatie: dat was zijn hoofdtaak, zijn “corebusiness”, en dat is ook de opdracht van elke christen, zeker van de leken op hun werk, thuis, … Misschien kan dit je helpen:  “Hij is patroonheilige van heel Vlaanderen, maar ook van plaatsen als Beernem, Denderleeuw, Hooglede, Roeselare, Wingene en Sint-Amands. Amandus is ook de schutspatroon voor wijnhandelaren, bierbrouwers, apothekers, herbergiers en kruideniers. Amandus wordt aangeroepen tegen reuma, verlamming, jicht, koorts, stuipen, huidaandoeningen, epilepsie en dierziekten.”

Wij vragen ons vaak af, waar moeten we getuigen, en hoe? Wel, vermits Sint Amandus de patroonheilige is van heel Vlaanderen, mogen we overal op zijn steun rekenen, en je kan tijdens een gesprek, gemakkelijk naar hem verwijzen, de meesten kennen hem hier toch. Als mensen spreken over hun gezondheid, heb je ook al veel kapstokken (zie hoger!) om uw gebed te beloven, samen met Sint Amandus, en zo naar de Heer te verwijzen, en te getuigen van uw geloof.

Na vasten en kruis, is er Pasen en feest vieren. Dit kan bv. ook met een leuke fietstocht, voor het hele gezin: van Doornik naar Saint-Amand-les-Eaux in Frankrijk, langs de Schelde, en na de grens, langs de Scarpe, een goede 20 km heen (en evenveel terug) op een mooie lentedag, in een stuk streek van Sint Amandus. (Je kan dit ook rond Sint-Amands met Schelde en Durme). En vergeet ook onze lentewandeling niet, op 19 maart, “save the date”!

Een goede vasten, en een zalig Pasen, en tot binnenkort, dat wensen u alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap,

 

Alain

Samen op Weg november 2016

Beste vrienden van Samen op Weg,

Het jaar van de barmhartigheid is juist afgesloten, op zondag 20 november werden als laatste ook de heilige deuren van de Sint-Pietersbasiliek gesloten. Ik ga ervan uit dat u, lezer van dit blaadje, niet uit de lucht valt en oeps, het gevoel “net gemist” hebt.

Maar zelfs dan heb ik goed nieuws: Gods oneindige barmhartigheid laat zich niet opsluiten in de tijd, en duurt tot op wat Jezus “de jongste dag” heeft genoemd aan de heilige zuster Faustina.

Het jaar van de barmhartigheid is vooral voor ons mensen bedoeld om extra aandacht te hebben voor de Goddelijke Barmhartigheid, want Jezus smeekt ons als het ware beroep te doen op Zijn Barmhartigheid.

Maar waarom worden die deuren dan gesloten?

Wel, omdat al diegene die door die deuren zijn gegaan en gebruik maakten van de bijzondere genaden van dit jaar, nu gezonden worden naar de wereld; naar de anderen, van wie ze de naasten moeten worden, zoals Jezus het verwoordde in de parabel van de barmhartige Samaritaan.

Het is volledig in de traditie van de Kerk. Jezus daalde weer af van de berg Tabor, gezonden naar Jeruzalem. Na Pinksteren werden de apostelen gezonden over heel de toen bekende wereld. Paus Franciscus vraagt ons met zijn kernachtig “Avanti” om naar buiten te treden, en het goede nieuws ook buiten de kerken te verkondigen en voor te leven.

De deuren werden gesloten, omdat wij nu de barmhartigheid die wij hebben ervaren zouden uitdragen.

De advent staat voor de deur (tiens, weeral een deur?) en dat is een tijd om in het gezin ons voor te bereiden op de Komst van Jezus, met Kerstmis. Het is een mooie tijd om dit jaar barmhartigheid te oefenen met onze kinderen. Wij met hen, zij onderling, en vanaf de puberteit, zij met ons, ouders!

Ik wil graag enkele tips met jullie delen die we met de gemeenschap net kregen van Broeder Rene Stockman, generaal overste van de Broeders van Liefde, tijdens onze jaarlijkse retraite.

Eerst en vooral, wees barmhartig met jezelf! Niet zo vanzelfsprekend hoor! Het betekent aanvaarden wie je bent, ook met je kleine kanten, en jawel, ook je goede kanten kunnen zien. Wat je misdaan hebt, kan God je vergeven, en dan is het verleden voor Hem voorbij! Wat goed is, kan je ontwikkelen. Durf jezelf in de spiegel zien, en lach met jezelf van tijd tot tijd. Humor is een goede medicijn, zonder bijsluiter… Hou van je naaste als van jezelf. Logisch dus dat je met jezelf begint, hé. Moet je niet eerst God beminnen? Inderdaad, je hebt gelijk. Hem bemin je ook door Hem toe te laten Zijn barmhartigheid overvloedig in je hart uit te storten, dat zal je dan toelaten het door te storten, naar jezelf, en de anderen.

Barmhartig omgaan met anderen, daarvoor kan je je laten inspireren door de 14 werken van barmhartigheid, er zijn namelijk ook 7 geestelijke werken van barmhartigheid. We hebben ze op de jongste gezinsdag in de namiddag meegegeven! Wel boeiend om in het gezin te beleven: de onwetenden onderrichten, twijfelenden goede raad geven, de bedroefden troosten, de broederlijke vermaning, lastigen geduldig verdragen, vergeving vragen en geven, en als afsluiter, omdat we toch onder de maat blijven, bidden voor elkaar.

Jezus zei het volgende aan zuster Faustina over de werken van barmhartigheid: “Mijn dochter, Ik heb liefdesgaven nodig. Schrijf dit voor de vele zielen die er zich zorgen over maken dat zij niet over de materiële middelen beschikken om daden van barmhartigheid te kunnen stellen. Hoeveel verdienstelijker is de geestelijke barmhartigheid die noch toestemming, noch voorraadschuren behoeft. Zij ligt binnen het bereik van iedere ziel. Als een ziel niet op de een of andere manier barmhartigheid beoefent, zal zij op de dag van het oordeel Mijn barmhartigheid niet verkrijgen. O, als de zielen wisten hoe ze schatten voor zichzelf kunnen verzamelen, zouden zij niet veroordeeld worden, want ze zouden Mijn veroordeling met hun barmhartigheid voorkomen.” … “Er zijn drie manieren: door de daad, door een woord, door gebed”.

Wat mij vooral trof in de retraite is dat wij met ons gebed voor anderen participeren aan Gods Barmhartigheid.

Een mooie inspanning is dan het gezinsgebed tijdens de advent opnieuw beoefenen, om samen, als man en vrouw, en met de kinderen, de komst van Jezus voor te bereiden, en Hem bij Zijn komst de liefdesgaven aan te bieden, die Hij nodig heeft!

Een goede advent, en een zalige Kersttijd, dat wensen u alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap,

 

Alain