Maandelijks archief: april 2017

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Hoofdstuk III

LITURGIE VAN HET WOORD

Dat seminarie over het luisteren naar de andere… ik ben er ondersteboven van!!!

Als vrouw heb ik begrepen dat ik jou je diepste verlangens moet laten uitdrukken, je geheime gedachten. Ik weet dat je me zoveel te zeggen hebt en dat het je mannelijke schroom is die je de vrijheid niet geeft alles te zeggen dat je hart wil uitroepen!! Weet, ik ben daar voor je, om je te helpen, om je te onthalen…

“Laat me horen, je stem.” (Hooglied 2, 14)

De priester begint de viering niet onmiddellijk met: “Jezus nam het brood, zegende en brak het …” Het zou waarschijnlijk een belangrijke tijdswinst zijn voor de meest gehaaste parochianen, maar de Kerk stelt ons een andere pedagogie voor. De “tafel van de Eucharistie” wordt voorbereid door de “tafel van het Woord”. De liturgie van het Woord ontpopt  zich als een dialoog tussen God en de vergadering:

o De Heer richt zich tot zijn volk in de openbare verkondiging  van het Woord, met andere woorden de lezing van de Heilige Schriften.

o De Kerk neemt deel aan dit liefdesduet en antwoordt met de gezangen, de Psalmen en de gebeden van de priester.

Deze dialoog in de cultus is geen toeval; het is de liturgische uitdrukking van een andere dialoog, die tussen God en de gelovige. Want liefde is dialoog. God zelf is uitwisseling van liefde, doorlopende relatie van de Vader, de Zoon en de H. Geest. In de drie-ene God bestaat er een mysterieuze uitwisseling van liefde.

Het leven wordt gevierd in de liturgie. De liturgie viert het leven. Elk geestelijk leven is een dialoog van liefde, “een vriendschappelijke handel met God”, zegt de heilige Teresa van Avilla. Welnu de kwaliteit van de dialoog in het leven is te vinden en drukt zich uit in de viering van de Liefde, namelijk de Eucharistie.

Het Hooglied van de Liefde, een liefdesgedicht op het ritme van een voortdurende uitwisseling tussen de twee geliefden, is daar een voorbeeld van:

“Wat ben je mooi, mijn liefste, wat ben je mooi!

Je ogen zijn als tortels.”

Wat ben je schoon, mijn lief, en zo zoet!

Ons rustbed is het frisse groen.” (Hooglied 1, 15-16)

De dialoog is fundament van de relatie tussen God en de mens. Alle handleidingen voor gebed maken deze opmerking. De dialoog is ook fundament van de natuurlijke liefde tussen man en vrouw. De viering van de echtelijke liefde, de seksuele relatie, zal veel mooier zijn als ze voorbereid is, en voorafgegaan door een gemeenschapsleven dat dagelijks een grote plaats geeft aan de dialoog tussen de echtgenoten.

Advertenties

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

slot van hoofdstuk 2

 

OM TE MEDITEREN…

Er wandelden eens twee vrienden in de woestijn. Op zeker moment kregen ze ruzie en de een beledigde de andere: “Stommeling, je bent dwaas!”

Deze, gekwetst, maar zonder iets te zeggen, schreef in het zand:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJ ONTGOOCHELD DOOR GEBREK AAN RESPECT;

Zij stappen verder en vinden een oase. Zij beslissen om bij een waterval te baden. Maar degene die beledigd was werd onwel en verdronk bijna. Zijn vriend redde hem van de verdrinking. Als hij hersteld was, graveerde hij op een steen:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN GERED;

Degene die zijn vriend eerst beledigde en dan redde vraagt hem: “Toen ik je kwetste, heb je in het zand geschreven, en nu schrijf je op de steen. Waarom?”

De andere vriend antwoordt:

“Als iemand ons kwetst, moeten we dat in het zand schrijven, waar de wind van de verzoening het kan uitwissen. Maar als iemand ons iets goeds doet, moeten we het in de steen kerven, waar geen elke wind het kan uitvegen.”

DE ECHTGENOTEN MOETEN HUN KWETSUREN, VEROORZAAKT DOOR HET HUWELIJKSLEVEN, SCHRIJVEN IN HET ZAND, EN HUN VREUGDEN IN DE STEEN.

MOGE HET ESSENTIELE BLIJVEN.

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Vervolg hoofdstuk 2

 

  1. Er zijn psychologische verschillen tussen man en vrouw. Daar geen rekening mee houden stelt een koppel bloot aan veel misverstanden. Priester Pascal Ide, die dit mysterie van de verschillen met humor duidt, vertelt de parabel van de “portefeuille” en de “handtas”.

De man zou eerder “portefeuille” zijn. Een portefeuille heeft verschillende compartimenten: één voor de identiteitskaart, één voor het rijbewijs, één voor de bankkaart, … De man heeft precies aparte vakjes nodig: voor de echtgenote, voor de kinderen, het werk, de ontspanning… Soms zijn deze vakjes zelfs afgesloten, en communiceren niet onderling: de man zegt weinig over zijn werk aan zijn vrouw, hij spreekt niet over de kinderen op het werk…

Het voordeel van deze psychologische structuur zit in het feit dat de domeinen redelijk afgelijnd zijn. Een probleem in één sector, hoeft geen weerslag te hebben in een andere. De vrouwen zijn vaak verbaasd over deze manier om het leven in te delen.

“Wanneer er een  probleem opduikt met één van hun kinderen, raakt hem dat precies niet, want hij kijkt naar die voetbalmatch, alsof er niets aan de hand is.” Dat kan haar ergeren: “Wat een ongevoelige man” of haar geruststellen: “Hij laat zich niet rap ontmoedigen”, naargelang… Het is een geluk voor de man in de zin dat zijn wereld niet volledig instort als er zich ergens een probleem voordoet. Maar het risico van deze benadering wordt duidelijk als ze door de zonde besmet wordt. Heel vaak worden deze tussenschotten betonnen muren, zonder enige onderlinge communicatie.  In extreme gevallen veroorzaakt dit situaties van een dubbel leven, van leugen: het vakje “echtgenote” is gescheiden van het vakje “maîtresse”; het vakje “werk” met oneerlijke praktijken is gescheiden van het vakje “geloof”

De vrouw vertoont eerder de psychologie van de “handtas”. In de handtas zit alles…: de autosleutels, een spiegeltje, foto’s van de kinderen, bonnetjes “die nog kunnen dienen”, enz. Er zijn niet veel tussenschotten.  Het vormt één geheel.

Dit geheel zijn zorgt ervoor dat wat beleefd wordt in één domein, communiceert met de andere. Positieve ervaringen in het sentimentele leven hebben een onmiddellijk waarneembaar effect in de andere sectoren. Op het werk weten de collega’s heel snel de schoolresultaten van de kinderen… Dat communiceert goed voor het beste… en het ergste.

Het is toch niet omdat je problemen hebt met Ginette (collega op het werk) dat we geen relatie kunnen hebben. Voor hem is er geen relatie tussen die zaken, in alle betekenissen van het woord hier!

Om het met een ander beeld te zeggen, de vrouw lijkt op die moderne appartementen waar alles verbonden is: keuken, salon, … als er in de keuken lekker gekookt wordt, ruik je dit doorheen heel het huis, iedereen geniet ervan. Is het aangebrand….

Terwijl de man lijkt op die oude huizen van vroeger, waar alles door een deur is gescheiden, van de kelder tot de zolder… Een lek in een aparte kamer wordt pas veel later gedetecteerd, maar de schade is des te groter!

Het koppel dat een harmonische seksuele relatie wil beleven zal dus aandacht moeten hebben voor deze belangrijke elementen:

o De seksuele ontmoeting heeft een “opening van de viering” nodig. Deze wordt beleefd in het zoeken naar verzoening, door een concrete vraag om vergeving in de momenten voor de seksuele eenheid. Hoeveel keren gebeurt het niet dat er in goede momenten van dialoog, waar oprecht over kwetsuren kan gesproken worden,  waar men elkaar begrijpt en in waarheid om vergeving vraagt, deze dialoog spontaan en als het ware natuurlijk verlengd wordt in het verlangen deze hervonden eenheid te bezegelen met de eenheid van de lichamen. Het zijn vaak de mooiste intieme momenten van het koppel.

o Als man, als vrouw, worden we uitgenodigd om rekening te houden met het reële psychologisch verschil van onze partner. Dit verschil kan ook te maken hebben met het bijzondere karakter van elke persoon, los van zijn seksuele identiteit. Door dit verschil met realisme en humor te onthalen, kunnen we een zekere afstand nemen van die gedragingen die ons verbazen.

o De verzoening in de mis eindigt op dit gebed dat ons zegt: “Moge de Almachtige God zich over ons ontfermen”. Het welwillend begrijpen van de psychologie van onze echtgeno(o)t(e)e, zal ons helpen voor hem/haar barmhartig te zijn.

Zoals de verzoening in het leven als broers en zussen essentieel was in de eerste christelijke gemeenschappen, zo blijft de verzoening ook essentieel voor de kleine echtelijke gemeenschappen, kernen van de huiskerk.

“Toon u integendeel goed en mededogend voor elkaar, u wederzijds vergeving schenkend, zoals God u heeft vergeven in Christus.” (Hand. 4, 32)

Door deze woorden van de apostel Paulus in praktijk te brengen, zal het koppel alle hindernissen wegnemen voor de eenheid van ziel en lichamen, met name: wrok, ingehouden woede, weigeringen om te vergeven…

De heiligheid van het koppel is geïncarneerd, is vlees geworden, en gaat doorheen heel concrete middelen die de eenheid openbaren van de mens, naar ziel en lichaam.