Maandelijks archief: februari 2017

Samen op weg – februari 2017

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Op 6 februari, dag waarop ik aan dit schrijven begin, vieren we Sint Amandus, die in onze streken, België, Nederland en Noord-Frankrijk het Blijde Nieuws verkondigde. Omdat de gemeenschap haar beginjaren en een groot deel van haar bestaan in Sint-Amandsberg huisde, en nu nog haar officieel adres heeft, wil ik het even over hem hebben. Zijn volledig verhaal vind je natuurlijk op het internet.

Wat belangrijk is, is dat hij eerst 10 tot 15 jaren als kluizenaar op een eiland (Yeu) leefde in gebed en vasten. Daarna kreeg hij in Rome de opdracht om als bisschop missionerend rond te trekken. Op drie jaren na, gedurende dewelke hij in Maastricht verbleef, heeft hij dat rondtrekkend missiewerk gedaan gedurende veertig jaar. Hij stichtte verschillende kerken en kloosters, vooreerst in Gent, het werden de Sint-Pietersabdij en de Sint-Baafsabdij, maar ook in Doornik, Nijvel en Elnone. Dit laatste heet nu Saint-Amand-les-Eaux, waar hij ook gestorven is.

Omdat wij geloven in de gemeenschap van de heiligen, en wij heiligen onderweg zijn, wel nog onafgewerkt, mogen wij zeker op hem beroep doen, voor de drie engagementen die we in de gemeenschap hebben, en ook graag met jullie delen, nl. van aanbidding, mededogen en evangelisatie.

Aanbidding: de H. Amandus was niet alleen die eerste jaren uitsluitend in gebed, maar bleef tijdens zijn missiewerk voortdurend innig verbonden met God. Daaruit haalde hij zachtheid en doorzettingsvermogen, want hij ondervond veel tegenstand. Op zijn voorspraak mogen we rekenen om te volharden in ons persoonlijk en gezinsgebed.  Hoe meer we ons zo verbinden met Christus, en hoe meer Hij ons de genade geeft om mensen (en kinderen) die Hem niet kennen  of zelfs weigeren, naar Hem te leiden.

Mededogen: door de kracht van zijn vasten en ontberingen. Weldra komt de vasten. Het zou goed zijn nu eens na te denken en een beslissing te nemen, om onze vasten in het teken te plaatsen van mededogen en delen met de vluchtelingen. We kunnen 40 dagen soberder leven, en delen wat we uitsparen. Vraag ook aan je kinderen wat zij willen doen. Je zal versteld staan hoe creatief ze zijn, en hoeveel je van hen kan leren. (Ik verwijs graag naar het artikel: “Kinderen zijn vredebouwers” van de Brusselse Yolande Iliano, in Tertio van 25 januari, voor wie dit kan lezen.)

Evangelisatie: dat was zijn hoofdtaak, zijn “corebusiness”, en dat is ook de opdracht van elke christen, zeker van de leken op hun werk, thuis, … Misschien kan dit je helpen:  “Hij is patroonheilige van heel Vlaanderen, maar ook van plaatsen als Beernem, Denderleeuw, Hooglede, Roeselare, Wingene en Sint-Amands. Amandus is ook de schutspatroon voor wijnhandelaren, bierbrouwers, apothekers, herbergiers en kruideniers. Amandus wordt aangeroepen tegen reuma, verlamming, jicht, koorts, stuipen, huidaandoeningen, epilepsie en dierziekten.”

Wij vragen ons vaak af, waar moeten we getuigen, en hoe? Wel, vermits Sint Amandus de patroonheilige is van heel Vlaanderen, mogen we overal op zijn steun rekenen, en je kan tijdens een gesprek, gemakkelijk naar hem verwijzen, de meesten kennen hem hier toch. Als mensen spreken over hun gezondheid, heb je ook al veel kapstokken (zie hoger!) om uw gebed te beloven, samen met Sint Amandus, en zo naar de Heer te verwijzen, en te getuigen van uw geloof.

Na vasten en kruis, is er Pasen en feest vieren. Dit kan bv. ook met een leuke fietstocht, voor het hele gezin: van Doornik naar Saint-Amand-les-Eaux in Frankrijk, langs de Schelde, en na de grens, langs de Scarpe, een goede 20 km heen (en evenveel terug) op een mooie lentedag, in een stuk streek van Sint Amandus. (Je kan dit ook rond Sint-Amands met Schelde en Durme). En vergeet ook onze lentewandeling niet, op 19 maart, “save the date”!

Een goede vasten, en een zalig Pasen, en tot binnenkort, dat wensen u alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap,

 

Alain

Advertenties

De huwelijksrelatie – De liturgie van de liefde

De methode

De Bijbel gebruikt “een analoge taal”. Wat betekent dat? Om een gedachte van God uit te drukken, kan de mens slechts zijn toevlucht nemen tot zijn ervaring. Welke ervaring  hebben we met de liefde? In alle culturen weten we wat de liefde tussen man en vrouw oproept, of hoe sterk de liefdesband van een vader of een moeder kan zijn voor hun kind, of van vrienden onderling… Daarom zullen de Heilige Schriften zeggen: “De liefde van God is zoals die van een vader voor zijn kinderen… zoals van een verliefde voor zijn liefste” , enz.

In zijn parabels maakt Jezus voortdurend gebruik van de analoge taal. Deze taal brengt ons terug naar iets dat we kennen: er is een gelijkenis. Terzelfdertijd is deze manier om zich uit te drukken, beperkt. God is zuiver geest: er is in de goddelijke natuur geen mannelijke of vrouwelijke seksuele realiteit… De analogie, die een vergelijking maakt, houdt rekening met het anders zijn en blijft zo in de eerbied voor de andere. God is God, Hij is de “Totaal Andere”.

De mooiste theologische formuleringen houden steeds enige afstand om met het mysterie rekening te houden.

Het verloop van de mis vergelijken met de seksuele daad, is een analogie opstellen die het leven van het christelijke koppel belicht.

Het is geen provocatie of een mix van ongezonde genres tussen het profane en het religieuze. De Bijbelse en kerkelijke traditie heeft steeds geweigerd om de menselijke seksualiteit te sacraliseren of om aan de religieuze vieringen een seksueel tintje te geven. Dat is te dikwijls de bekoring geweest van heidense cultussen die door de profeten aangeklaagd werden. De analoge benadering maakt geen verstrengeling tussen de seksuele daad en de heilige mis.

Nochtans durft priester Denis Sonet, grote persoon van de gezinspastoraal en docent van de CLER, het aan het volgende te verklaren: “Moeten de Eucharistie en de seksuele omgang niet op dezelfde manier voorbereid worden, en “daarna” beschouwd worden met dankbaarheid en dankzegging?” (Il n’y a qu’un amour (er is maar één liefde), Droguet-Ardant, p. 56)

Dit boek wil eenvoudigweg deze oorspronkelijke intuïtie ontwikkelen en de verschillende momenten volgen van de Eucharistieviering: voorbereiding (hoofdstuk I), boetetijd (hoofdstuk II), liturgie van het Woord (hoofdstuk III), offerande (hoofdstuk IV), communie (hoofdstuk V), dankzegging (hoofdstuk VI), zending (hoofdstuk VII), en de toenadering – de analogie- opmaken met het verloop van de fazen van de seksuele relatie. De pedagogie van de liefdevolle ontmoeting met de Andere (God) in de liturgie vertoont heel wat gelijkenissen met de ontmoeting van de andere (de echtgenoot/echtgenote) …, in “ze zullen één vlees worden” We eindigen dan met een afrondende meditatie (hoofdstuk VIII)

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Doelstelling van dit boek

De seksuele relatie heeft twee aspecten die verschillend, maar toch onderling verbonden zijn: enerzijds de echtelijke eenheid die zich uitdrukt en opbouwt doorheen de taal van de lichamen, en anderzijds de fysieke vruchtbaarheid. Het doel van dit werk is bewust beperkt. Het gaat enkel over de eerste functie die men de “verliefde relatie” mag noemen. Deze benadering handelt dus niet over geboorteregeling, natuurlijke methoden enz.  Inderdaad bestaan er al heel wat geschriften over dit gespecialiseerd onderwerp van het verantwoord ouderschap. Is het aanvaardbaar deze twee aspecten van de echtelijke daad afzonderlijk te behandelen? Wij denken van wel, vermits het Hooglied zelf de menselijke liefde bezingt, zonder ooit de vruchtbaarheid te vermelden.

Dit boek stelt een benadering voor die eigenaardig kan lijken, en zelfs misschien oneerbiedig, als men het oppervlakkig bekijkt. We zullen de viering van de menselijke liefde, in zijn affectieve en seksuele dimensie vergelijken met de liturgische viering van de Eucharistie.

De taal van de liefde gebruikt dezelfde woorden voor de religieuze liefde als voor de menselijke liefde: “relatie, aanwezigheid, communie, gave, onthaal, enz.” Er is een evidente gelijkenis die gevonden wordt in de literatuur van de mystieke christenen. Dat kan geen toeval zijn. Deze verwonderlijke toenadering tussen seksualiteit en Eucharistie wordt soms aangehaald door hedendaagse auteurs. Ziehier twee recente voorbeelden:

  • Pater Timothy Radcliffe, oud-meester van de orde der Predikers: “De Eucharistie,- evenals de seksualiteit, is gericht op de gave van het lichaam. Hebt u ooit bemerkt dat de eerste brief aan de Corinthiërs draait om de twee onderwerpen, de seksualiteit en de Eucharistie? En dat is omdat de H. Paulus weet dat we de een in het licht van de andere moeten verstaan. We begrijpen de Eucharistie in het licht van de seksualiteit, en de seksualiteit in het licht van de Eucharistie.” (Documentation catholique, 2 Januari 2005, nr. 2327)
  • Xavier Lacroix, Decaan van de theologische faculteit van Lyon, tijdens een conferentie aan de Franse bisschoppen: “Het laatste woord van de gave is de overgave. Dit duidt de verwantschap tussen het huwelijk en de Eucharistie aan: twee sacramenten van het verbond, twee sacramenten van gegeven worden. “Dit is mijn lichaam, voor u gegeven” […] Huwelijk en Eucharistie, twee sacramenten van de gave “tot het uiterste” (Joh. 13, 1) en de vruchtbaarheid van deze gave”. (Samenkomst van Lourdes, November 2002)

Nog heel wat benaderingen: kunnen verder uitgediept worden:

  • Communie en eenheid staan zowel voor de intimiteit van de ziel met zijn God, als die van man en vrouw in de seksuele daad.
  • De Eucharistie sterkt het goddelijke leven dat door het doopsel is gegeven. De seksuele relatie voltrekt een verbondsrelatie die reeds gevierd werd in het huwelijk.
  • De Eucharistie, evenals de echtelijke relatie, zijn middelen die de liefdesrelatie voeden, maar deze middelen zijn voorlopig, want ze zullen verdwijnen in het Rijk der Hemelen.
  • De mis is “bron en toppunt” van het christelijke leven. Hetzelfde kan gezegd worden van de seksuele relatie die “bron” is (een herbronning voor het koppel) en een “toppunt” in de uitdrukking van de echtelijke liefde.
  • Het sacrament van de Eucharistie laat toe een intieme relatie te beleven met God, maar voor een geestelijke vruchtbaarheid. De huwelijksdaad omvat deze twee functies van eenheid en vruchtbaarheid.
  • De Eucharistie is een bijzonder waardevol geschenk van God voor de mensen. Maar dit sluit geen andere middelen uit, waardoor God zich geeft (de andere sacramenten, het Woord van God, de broederdienst, enz.). De seksuele daad is een geschenk van God voor het koppel, maar dit beschikt ook over andere middelen om andere vormen van relaties te beleven: spirituele, intellectuele, affectieve eenheid enz.

 

De Huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Een frequente vaststelling

“En het Woord is vlees geworden.” Het religieus discours is soms weinig geïncarneerd. De echtgenoten zeggen elkaar: “Het is mooi, maar het is niet heel concreet. Wij zijn geen engelen.” Ze voelen zich niet aangesproken door een woord dat voorbijgaat aan de affectieve en seksuele dimensie van hun eenheid.

Sommigen gaan elders zoeken, in andere gedachtestromingen, om te zien of deze beantwoorden aan hun verwachtingen. Maar vaak mondt dit uit in een  ontgoocheling over de materialistische benadering van het  onderwerp, zoals het in de hedendaagse seculiere maatschappij vaak gebeurt. Dit doet denken aan al die handboeken over seksuele opvoeding die de verliefde relatie terugbrengt tot het paren van het mannetje en het vrouwtje. Men gaat gemakkelijk over van hoofdstuk I over de voortplantingsorganen van de stier en de koe, naar hoofdstuk II dat handelt over de man en de vrouw. Van de seksuoloog naar de dierenarts, het is maar één stap. Zonder achterlijk te zijn, zeggen de echtgenoten: “We zijn geen beesten!”

Een inzet voor de Kerk

De huidige toestand is een boeiende uitdaging. De Heilige Geest verwekt vandaag een diepe beweging tot reflectie over de echtelijke spiritualiteit. Heel wat leken en priesters, theologen en herders werken aan een visie in verband met het christelijk denken over het koppel, waarbij ze de liefdesrelatie in haar globaliteit benaderen. Het evenwicht is niet gemakkelijk: deze nieuwe aanpak moet zich bevrijden van jansenistische resten die de geesten heeft vervuild door de minachting van het lichaam, de seksualiteit en het genot. Het moet ook afstand nemen van een hedonistische cultuur met zijn neurotische obsessie van het genot tot alle prijs. “Geniet zonder belemmering” en ”vrije liefde”  zijn slogans van mei 1968, geen voorschriften van het Evangelie… Hoe kunnen we anders dan verwijzen naar het belang van het filosofische en theologische gedachtegoed van Johannes Paulus II over het lichaam? Van in het begin van zijn pontificaat verraste de Heilige Vader met zijn onderrichten over de menselijke liefde, alle weken van september 1979 tot februari 1983. Deze persoonlijke en originele catechese, onopgemerkt door het grote publiek en de media, zal niet nalaten een werkelijke culturele revolutie te ontketenen in de katholieke Kerk.

 

De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

Inleiding

De seksualiteit, een zegening.

Verliefden, de Kerk houdt van u!

Een overtuiging

Veel mensen rondom ons  denken dat de Kerk niet veel begrijpt van de seksualiteit en dat haar boodschap daaromtrent voorbijgestreefd is. Sommige christenen voelen zich minderwaardig ten overstaan van deze kritiek. Dit boek wil een overtuiging uitdrukken: het Evangelie brengt een blijde boodschap aan de koppels, in alle dimensies van hun liefde, dus ook in de echtelijke seksualiteit.

Aan het einde van dit hoofdstuk vind je in het kader een mooie tekst van de Franse bisschoppen, getiteld: De seksualiteit, een zegening. Deze officiële uitspraak van de Kerk, weerlegt heel wat vooroordelen.

Lezen we even een kleine parabel: Er was eens een monnik die de gewoonte had om te klagen en die niet ophield te jammeren over de ongelukken van zijn tijd. “De wereld gaat naar zijn ondergang”, zei hij, en “De Kerk is er erg aan toe…” Zijn geestelijke vader kwam gezagvol tussenbeide: “Put je niet zo uit   door enkel de duisternis te zien. Belicht liever het goede.”

Het is werkelijk nutteloos te klagen over alles wat niet goed gaat, in het bijzonder met betrekking tot het koppel en het gezin. Mijn voorstellen zullen niet handelen over het misverstand tussen het debat dat de kerk voert en de verwachtingen van de hedendaagse wereld. Het is beter om  het mooie en het goede te belichten om een positieve boodschap te brengen over de echtelijke relatie.

Talrijk zijn de passages in de Bijbel die de liefde van man en vrouw enthousiast bezingen.

Het Woord van God brengt licht: geen droefheid en verboden, maar vreugde en vrijheid. Weinigen weten dat in de H. Schriften, dergelijke passages te vinden zijn:

 

“en verheug je met de vrouw van je jonge jaren:

die lieftallige, die bekoorlijke gazelle:

laat haar liefkozingen je altijd laven

en wees altijd verrukt van haar liefde!” (Spreuken 5, 18-19)