Samen op Weg augustus 2024

Beste zussen en broers,

Beste vrienden van Samen op Weg,

Om dit blaadje te schrijven, laat ik me soms inspireren door de evangelielezing van de dag, en soms door eenvoudige gebeurtenissen, waar ik de nabijheid van Jezus ervaar. In de lezing hoor ik het Woord van God, en in de gebeurtenissen wil de Heer ons vaak iets zeggen, uiteraard om er iets mee te doen.

In de lezing vandaag (7/8) gaat het over de Kananeese vrouw die genezing vraagt voor haar dochter, en te horen krijgt dat het niet goed is het brood van de kinderen aan de kleine hondjes te geven. Met zo’n antwoord geraken de meesten van ons gechoqueerd, we klappen toe en lopen ontgoocheld of zelfs kwaad weg. Maar de vrouw begrijpt blijkbaar wat Jezus bedoelt, en antwoordt subtiel en beslist!

In de commentaar van dit evangelie las ik het volgende:

Bewonder de strijdvaardigheid van deze vrouw die zich niet uit het lood laat slaan door de opmerking van Jezus. Maar Jezus daagt de vrouw uit, haar geloof nog te laten groeien.

Soms zijn wij verwonderd door een antwoord van God dat ons eigenlijk niet ligt, of ervaren we zelfs geen antwoord. Gesteund door het geloof van deze vrouw, worden we uitgenodigd om onze vragen toch te stellen, ook die waarop we geen antwoord kregen.

Op het vlak van de gebeurtenissen, denken we vaak dat God nabij is in de grote momenten: geboorte, doop, vormsel, huwelijk of wijding, tot onze laatste dag.

Maar Jezus zei bij Zijn Hemelvaart: “Ik ben bij u, alle dagen, tot het einde van de wereld.” Alle dagen! Niet alleen als we bidden, naar de mis gaan, ook in de gewone dingen, en ik kan u vertellen, vaak waar ik dat het minst verwacht.

In de Maria-Kefasgemeenschap hebben we elk jaar een leefgroep, dat is een kleinere groep van ongeveer zes aan zeven personen, die tweemaal per maand samenkomen in het huis van iemand, om te loven, te delen met elkaar, eventueel te bidden voor iemand (met dat bewuste geloof, hé) en we eindigen aan tafel met een drankje en een koekje of een dessertje, naargelang de talenten van de gastheer of gastvrouw. We eindigen het werkjaar met een langere samenkomst met eventueel een wandeling, een spel, en zeker een maaltijd, waar iedereen zijn bijdrage levert (niet in cash, maar in aperitief, groentjes, drank enz.…)

Na al die jaren kennen we elkaar door en door en dus ook de talenten, de sterkten en de zwakten. In onze leefgroep dit jaar is er iemand die soms wat verstrooid kan zijn, en net voor de samenkomst zeg ik aan Martine: “Benieuwd welke verstrooidheid, X nu uit de hoed tovert.” Jezus heeft me al eens heel duidelijk gemaakt dat ik niet mag oordelen, maar ik ging er van uit dat dit maar een vriendelijke opmerking was, en met veel liefde voor dit aspect van mijn broer. In het vervolg, ga je zien dat de Heer er anders over denkt.

Het eerste koppel dat toekomt, stelt onmiddellijk vast dat ze hun tomaten vergeten zijn… Bij het tweede koppel wordt het hilarisch. Het aperitief is op basis van ingevroren vlierbloesem, en de man haalt een gebruikte ijsverpakking uit waarop vlier staat. We zijn echt doordrongen van de circulaire economie, want als de doos open is, is ze blijkbaar een derde keer gebruikt, en is de inhoud een ijsblok om de picknick koel te houden, en geen vlier. Het gezicht van de man sprak boekdelen. Maar de hoofdvogel van de verstrooidheid, die komt nog. Ik was verantwoordelijk voor de barbecue, het was in orde, lekker enz.. alleen volgens Martine iets te weinig, ze durfde zelf nauwelijks iets te nemen, en als we het dessert uit de koelkast nemen, zien we plots de lamskoteletjes blinken, die ik dus vergeten was. Uiteindelijk heeft alleen onze verstrooide professor zijn taak vlekkeloos uitgevoerd. Jezus heeft mij dus weer eens op mijn plaats gezet.

Omdat bij het laatste oordeel alles naar het licht komt, heb ik aan X de hele toedracht verteld en vergiffenis gevraagd voor mijn oordeel. We hebben veel gelachen, toch wel een beetje zuur voor mijn broers en zussen die het beste uit de barbecue moesten missen…

Ik vertel dit hier, ten eerste omdat het ook eens plezant lezen mag zijn, maar ook omdat samen op weg gaan met enkele mensen in het kader van het geloof, een zegening is en een school om te groeien in ons geloof, ons gebedsleven (lofgebed, intercessie of vraaggebed) en in onze relatie met Jezus, die ons echt wel heel nabij is.

Zoals aan Petrus vraagt Jezus jou of je van Hem houdt. Als je echt veel van iemand houdt, denk je aan hem de hele dag, dat doen verliefden alleszins, ook als ze op afstand aan het werken zijn.

Om hierin te groeien, kan ik u alleen maar aanraden ook mensen te zoeken met wie je “samen op weg” kan gaan, in de parochie, de Clemenspoort (bv. Een alfacursus, een marriage course), een gelovige vriendengroep, een gemeenschap.

Met alle zussen en broers van de Maria-Kefasgemeenschap wensen we jullie nog een goede vakantie en een nieuw werkjaar vol goede moed met Jezus in je buurt, alle dagen, tot…

Alain