De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde (vervolg hoofdstuk 4)

  1. Het geschenk onthalen, is de gever onthalen.

“Daarop antwoordde Laban en zijn familie: “Dit is een beschikking van Jahwe: wij kunnen er niets tegen inbrengen. Rebecca staat voor u gereed; neem haar met u mee, als vrouw voor de zoon van uw meester, zoals Jahwe beschikt heeft… Daarna haalde de dienaar zilveren en gouden sieraden en gewaden tevoorschijn en gaf ze aan Rebecca; ook aan haar broer en aan haar moeder overhandigde hij kostbare geschenken.”

Het aanvaarden van een geschenk schept een bijzondere relatie tussen de gever en de ontvanger. Een band ontstaat tussen de twee partijen. Degene die kiest om te krijgen, aanvaardt een band van afhankelijkheid. Zo kan het gebeuren dat iemand greep  wil krijgen op de  ander door middel van cadeaus. Deze praktijk is courant in politieke middens,  en bij ondernemingen om een contract te sluiten. Zelfs in de liefde om de ander te verplichten.

Dit legt uit waarom sommige sentimentele breuken gepaard gaan met het terugsturen of zelfs vernietigen van geschenken. Men drukt als het ware de breuk met de persoon uit. Deze symbolische “doding” van het geschenk geeft de gevraagde vrijheid terug.

Volgens de heilige Paulus wordt het leven van de leerling van Christus gekenmerkt door een offergave van liefde – de zelfgave- aan God.

“En nu broeders smeek ik u … wijdt uzelf aan Hem toe als een levende, heilige offergave die Hij kan aanvaarden. Dat is de geestelijke eredienst die u past.” (Rom. 12, 1)

In de misliturgie wenst de Kerk zorg te dragen voor de schoonheid en de waardigheid van het gevierde mysterie. Het brood en de wijn voor de eucharistie worden niet beschouwd als gewoon te consumeren voedingsmiddelen, maar als “oblaten”, offergaven. Ze worden niet op het altaar gegooid, maar met eerbied geplaatst. Ze worden niet in plastieken kommen aangeboden, maar in “gewijde vazen” van goud of zilver.

OFFERTORIUM – VOORBEREIDING VAN DE VROUW

In de seksuele relatie zijn de echtgenoten tegelijk offergave, gever en ontvanger. Wat betekent dat concreet? Ze worden uitgenodigd om vrijgevig te zijn in de gave van zichzelf, dankbaar in het onthalen van de gave van de geliefde, en attent vol aan de schoonheid van het geschenk dat ze aan de andere geven.

“Weet ge dan niet dat uw lichaam tempel is van de Heilige Geest, die in u is en die ge van God ontvangen hebt? En dat ge uzelf niet toebehoort? […] Verheerlijk dus God in uw lichaam.” (1 Kor. 6, 19-20)

De kadertekst op het einde van het hoofdstuk is een korte uitleg van de filosofe Aline Lizotte. Het onderlijnt nog het belang van het lichaam in de liefdesdaad.

Het is daarom dat de christelijke echtgenoten, bewust van de waardigheid van het menselijk lichaam, geroepen worden om voor de echtelijke daad, “de gaven voor te bereiden”: zich parfumeren, zich scheren, zich mooi maken … zijn eenvoudige gestes om een mooi geschenk te worden. De verleidingsmiddelen zijn vaak verdacht, want ze worden soms gebruikt voor verdachte doeleinden: “het versieren”, enz. Nochtans zijn ze in het huwelijk perfect op hun plaats en zelfs wenselijk. De verleiding die het verliefde gevoel opwekt en de geliefde charmeert maakt deel uit van de echtelijke liefde.

“Je hebt me van mijn zinnen beroofd, mijn zuster, mijn bruid, je hebt me van mijn zinnen beroofd met één blik van je ogen, met één kraal van je snoer!” (Hooglied 4, 9)

Een tienermeisje dat zich wou vergewissen van de liefde tussen haar ouders, vroeg eens uitdagend aan haar moeder: “Jij schminkt en parfumeert je voor je naar je werk vertrekt  , maar doe je dit ook wel eens voor papa?”

De betrokken moeder gaf aan mij toe dat die vraag voor haar een soort weldoende elektroshock was! Militairen weten heel goed dat terrein veroveren niet het moeilijkste is, maar het duurzaam bestendig te behouden, dat is een andere zaak . Zo gaat het ook in de “strategie” van de menselijke liefde.

Eén zaak is het hart van de andere “veroveren” (in legertaal) …, een ander is het kunnen behouden. Zowel in het echtelijk als in het geestelijk leven is de vijand vaak het verflauwen, het laten lopen, de routine die de gevoelens afstompen en verveling brengen. Vandaar de verleiding om “elders te gaan zien”, “andere ervaringen” op te doen, zowel in het geestelijke als in het affectieve. De oplossing bestaat erin tijd te nemen om zijn liefde nieuw leven in te blazen, om terug te keren naar het begin. Dat is de rol van een retraite in het geestelijk leven. In het affectieve leven, heeft het koppel zo’n “retraite” nodig, die de momenten van intimiteit zijn. Een gratis tijd beleven, enkel voor het koppel. Soms is dat niet eens ingewikkeld: een avondje uit op restaurant of de cinema, een namiddagwandeling, een interessante plaats bezoeken,… Die momenten samen zijn belangrijk, want ze richten zich op het belangrijkste: het koppel.

OFFERTORIUM – VOORBEREIDING VAN DE MAN

In het boek Openbaring spreekt de Heer sommige christelijke gemeenschappen aan, en verwijt hun het afkoelen van hun vurigheid: “Ik heb tegen u dat ge uw eerste liefde hebt opgegeven. Komaan! Bekeer u, gedraag u weer zoals vroeger.” (Openb. 2, 4)

De echtelijke gemeenschap kan zich blootstellen aan dezelfde verwijten. De oplossing wordt ons gegeven: “Gedraag u weer zoals vroeger”, terugkeren naar de oorsprong van uw liefde. Goed beleefde seksuele relaties kunnen ook die functie hebben van kwaliteitsmomenten die het koppel herbronnen en de vreugde van de liefde hernieuwen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s