De huwelijksrelatie – Liturgie van de liefde (einde hoofdstuk 3)

  1. Beminnen is luisteren.

Soms gaan we na de mis wat beschaamd buiten, omdat we de schriftteksten die gelezen werden niet meer weten. We hebben niets onthouden, want we hebben slecht geluisterd. Of liever, we luisterden naar onze zorgen, onze bezigheden, onze problemen die opgelost moeten worden. We kunnen niet tezelfdertijd naar onszelf luisteren en uit onszelf treden om naar de andere te luisteren… Juist daarom waarschijnlijk roept de diaken, in de oosterse liturgie het volk op: “Wijsheid, wees aandachtig!”

Priester Jacques Marin schreef een heel mooi boekje voor de koppels: “Aimer c’est pardonner” (Liefhebben is vergeven) (Edition des Béatitudes 1990).Hij zegt mij ook dat hij heel gemakkelijk een ander boekje zou kunnen schrijven: “Aimer, c’est écouter” (Liefhebben is luisteren). De echte dialoog bestaat er niet alleen in zijn ideeën en gevoelens te delen, maar ook naar de andere te luisteren. We kennen die karikaturen waar de vrouw in het lang en in het breed haar dag vertelt aan haar man, die intussen de krant leest of TV kijkt. Om de dertig seconden geeft hij dan een goedkeurend gemompel om de indruk te wekken dat hij het gesprek volgt…

Luisteren vraagt aandacht voor de andere, voor wat die zegt, en voelt.

De mannen mogen op dit gebied soms een inspanning doen. De vrouw spreekt vooral om een binding te maken met haar toehoorder. Haar woord staat in dienst van de relatie. De man drukt zich eerst en vooral uit om een informatie te geven; zijn gevoelens en emoties uitspreken is voor hem niet vanzelfsprekend. Het is nodig dat hij zich herinnert dat in het verhaal van de Schepping, het eerste menselijke woord werd uitgesproken door de man Adam voor Eva.

De verwondering voor de vrouw, gave van God aan de man, drukt zich uit in een roep van bewondering: ”Eindelijk, been van mijn gebeente, en vlees van mijn vlees!” (Gen 2, 23) Het is de vrouw die het spreken van de man tot stand brengt!

De vreugde van de mens Adam openbaart zich voor haar die zowel op hem gelijkt, deel van hemzelf, “been van mijn gebeente”, als verschilt. Zonder haar, verduurt Adam de eenzaamheid, hij ervaart een gemis dat hem belet zichzelf te vervullen. Dit oorspronkelijk woord van de man, geeft geen informatie, maar drukt een diep gevoel uit.

De Bijbelse uitdrukking: “Ze worden één vlees” (Gen 2, 24) benoemt de herstelling van de eenheid van het menselijk wezen. De totaliteit van de mens, man en vrouw, wordt teruggevonden in de vereniging van de verschillen. Een verliefde dialoog bereidt deze vereniging van de lichamen, want het is reeds de plaats van de eenheid, door het woord, van de verschillen tussen man en vrouw.

In dit domein van de communicatie, moeten we rekening houden met de psychologische verschillen tussen man en vrouw.

De echtgenoot die een sterk seksueel verlangen voelt naar zijn vrouw, houdt ervan dat zijn verlangen snel bevredigd wordt. Deze seksuele nood, die diep in zijn mannelijke psychologie is ingeschreven, toont zich vaak als een “schreeuw van het lichaam”. Zo zou een man sneller gaan over de liturgie van het woord om zonder dralen te komen tot de volledige eenheid van de lichamen…

Zij, de vrouw, houdt veel van de liturgie van het Woord! Zij wil dat belangrijk moment niet verprutsen. Het geeft haar de kans, haar gevoelens uit te drukken en haar emoties te tonen, ze weet zich beluisterd, onthaald. Zij is gelukkig haar man te horen spreken over zichzelf. Zij waardeert die momenten van intimiteit, waar haar geliefde zich durft geven, door zijn hart te openen, en niet zijn ideeën, maar zijn diepere gevoelens te delen. Voor de vrouw richt het seksueel verlangen zich eerder op het domein van de affectiviteit, d.w.z. de gevoelens en de emoties. Als ze zich door haar echtgenoot begrepen weet, zal ze naar een grotere eenheid met hem verlangen door zich fysiek met hem te verenigen, en zo “één lichaam” te worden. Maar deze eenheid zal niet gewenst zijn als ze niet voorafgegaan is door een gevoel van affectieve nabijheid.

Met veel nuance en delicatesse drukt een huwelijksconsulent het zo uit: “De man is als een “benzinemotor” – hij start onmiddellijk… de vrouw eerder een “dieselmotor”, zij heeft voorverwarming nodig”. Met deze poëtische perceptie begrijpen we beter de schoonheid van de verschillen’

EENHEID VAN DE GEESTEN EN EENHEID VAN DE LICHAMEN

In dit hoofdstuk, gewijd aan de dialoog met God en de echtgenoot of echtgenote, kunnen we het koppelgebed niet achterwege laten. Dit is een uitgelezen plaats van de dialoog van het koppel met zijn Heer. Dit gebed dat de koppels samen bidden geeft het koppel een diepe geestelijke eenheid. Deze eenheid van de geesten bevloeit de eenheid van de lichamen heel positief. Er is in de Bijbel een heel mooi koppelgebed, dat van Tobias en van Sara, die zich samen tot God richten, vooraleer zich te verenigen op hun huwelijksnacht.

“Tobias kwam van het bed overeind en zei: “Sta op, zuster, laten we bidden dat de Heer zich over ons ontferme.” En Tobias bad; “Gezegend zijt Gij, God van onze vaderen, en gezegend is uw heilige en heerlijke naam door de eeuwen heen. Mogen de hemelen en alle schepselen U prijzen. Gij hebt Adam gemaakt, en hem Eva, zijn vrouw tot hulp en stut gegeven. Uit hen is het menselijk geslacht voortgekomen. Gij hebt gezegd: Het is niet goed dat de mens alleen is, laten we een hulp voor hem maken die bij hem past. Welnu Heer, als mijn zuster hier tot mij neem, ga ik geen ongeoorloofde verbinding aan, maar ben ik trouw aan uw wet. Betoon mij uw barmhartigheid en laat mij aan haar zijde oud worden.” En Sara zei: “Amen” Daarop brachten zij samen de nacht door.” (Tobit 8, 4b-8)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s