De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

slot van hoofdstuk 2

 

OM TE MEDITEREN…

Er wandelden eens twee vrienden in de woestijn. Op zeker moment kregen ze ruzie en de een beledigde de andere: “Stommeling, je bent dwaas!”

Deze, gekwetst, maar zonder iets te zeggen, schreef in het zand:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJ ONTGOOCHELD DOOR GEBREK AAN RESPECT;

Zij stappen verder en vinden een oase. Zij beslissen om bij een waterval te baden. Maar degene die beledigd was werd onwel en verdronk bijna. Zijn vriend redde hem van de verdrinking. Als hij hersteld was, graveerde hij op een steen:

VANDAAG HEEFT MIJN BESTE VRIEND MIJN LEVEN GERED;

Degene die zijn vriend eerst beledigde en dan redde vraagt hem: “Toen ik je kwetste, heb je in het zand geschreven, en nu schrijf je op de steen. Waarom?”

De andere vriend antwoordt:

“Als iemand ons kwetst, moeten we dat in het zand schrijven, waar de wind van de verzoening het kan uitwissen. Maar als iemand ons iets goeds doet, moeten we het in de steen kerven, waar geen elke wind het kan uitvegen.”

DE ECHTGENOTEN MOETEN HUN KWETSUREN, VEROORZAAKT DOOR HET HUWELIJKSLEVEN, SCHRIJVEN IN HET ZAND, EN HUN VREUGDEN IN DE STEEN.

MOGE HET ESSENTIELE BLIJVEN.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s