De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

… Vanuit dit klein voorbeeld, willen we twee lessen onthouden

  1. De echtelijke eenheid in de vorm van de seksuele relatie, was niet mogelijk omdat ze niet voorafgegaan was door een tijd van “boeteviering”, met andere woorden door een tijd van verzoening. Dit kan op verschillende manieren gebeuren: “Sorry, schat, ik heb mij ten onrechte opgewonden tegenover jou deze morgen” of een concreet gebaar zoals een bosje bloemen om vergeving te ontvangen.

De koppels die elkaar kunnen vergeven en oprecht kunnen terugkeren naar de andere, zullen mooiere seksuele relaties hebben. Volgend kader kan ons helpen de inhoud van onze verzoeningen beter te preciseren.

KILO PLUIMEN, KILO LOOD, DOOR CHRISTINE PONSARD

“Wat is het zwaarst: een kilo pluimen of een kilo lood?” Zonder aarzelen zeggen de meeste kinderen een kilo lood. Wij glimlachen daarom. Nochtans, overkomt het ons niet dat we dezelfde  fout maken?

Brengen we deze vraag over in het domein van de echtelijke liefde.

Wat is het ergste: een belangrijke ontrouw of veelvuldige mankementen aan de echtelijke trouw? Een spectaculaire ruzie of duizend speldenprikjes? Eigenlijk weten we heel goed dat herhaalde speldenprikken de liefde even veel schade kunnen toebrengen – zo niet nog meer – dan stormachtige ruzies. De kleine beledigingen zijn des te vernietigender omdat ze onbetekenend schijnen.: Men staat er niet bij stil en neemt  niet de moeite om ze elkaar te vergeven.

De liefde is als een groeiende boom: het zaadje dat op de huwelijksdag in de grond is gezaaid zal kiemen en groeien… op voorwaarde dat ze niet verstikt wordt. Als ze verpletterd wordt, door een kilo pluimen of een kilo lood, zal ze sterven. Vandaar deze aanbeveling van een grootmoeder aan haar kleinkinderen, wanneer deze op het  punt staan om te trouwen: “Ga nooit slapen, vooraleer elkaar de kwetsuren van de dag vergeven te hebben.”

Te weinig aandacht schenken aan de kleine kwetsuren kan begrepen worden als grootmoedigheid: ”Vermits we elkaar liefhebben, is dat niet zo belangrijk.” Maar het is juist andersom! Hoe meer je van de andere houdt, hoe meer een gebrek aan tact kwetsend is. Hoe meer je lief hebt, hoe kwetsbaarder  je bent voor een verkeerd woord. Dus hoe meer je van elkaar houdt, des te meer je vergiffenis kan uitwisselen.

Daarenboven, de weigering om opgelopen kwetsuren als zodanig te benoemen, kan een reële hoogmoed verbergen: “Ik ben niet zo lichtgeraakt. Ik sta daar boven.” Is dat zo zeker?

Opgelet voor het passief opstapelen!

Echtparen kunnen zo gedurende jaren, bewust of onbewust, grieven tegen elkaar opstapelen… tot op de dag dat er een crisis uitbreekt, die de gelegenheid geeft om de rekeningen te vereffenen. En dan komt het drama: de echtelijke liefde die eruitzag als een stevige muur, is overal gebarsten. Komt er een storm of  krijgt ze een stevige duw,  boem patat,  dan valt alles neer.

Hoe meer tijd er verstrijkt , hoe groter de schrik om de rekeningen te vereffenen.

Als we na vijftien of twintig jaar huwelijk, aanvoelen dat er tientallen kilo’s pluimen zijn die de echtelijke liefde verstikken, dan is het dus te dringender om zich eruit redden vooraleer de fatale drempel is  bereikt.

Het is nooit te laat om vergiffenis te vragen: de genade van het huwelijkssacrament is er net daarvoor. Maar het vraagt veel tact, en bijna zeker een geestelijke begeleiding om te onderscheiden welke kwetsuren openlijk kunnen aangekaart worden, en welke beter stilzwijgend vergeven worden.

De verzoening is een lange weg, geen snelle spons erover, en deze weg is des te ruwer, omdat hij oude sporen volgt, sedert lang ingedrukt in hart en geheugen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s