De huwelijksrelatie – een liturgie van de liefde

Hoe zit het met die 4 dimensies, aangepast aan de seksualiteit van het koppel?

  1. Het verlangen: Soms sprak men van de “haard” om een koppel aan te wijzen. Dat verwees vroeger naar de open haard waarrond het gezin samenkwam. De vuren of de haarden tellen, zo telde men het aantal gezinnen in een dorp.

Het symbool spreekt voor zich. Het amoureuze leven van het koppel is geen vlammetje dat van zelf brandt. Het vuur moet onderhouden worden door er regelmatig houtblokken aan toe te voegen. Zo gaat het ook met het verlangen. Ook dit moet gevoed, vernieuwd worden. Om een vuur te doven, moet er niet noodzakelijk water aan te pas komen… Het volstaat het niet te onderhouden. Te veel koppels hebben deze waarheid onderschat. Door gebrek aan waakzaamheid, doofde het amoureuze verlangen beetje bij beetje. Het vuur kan langzaam sterven zonder ruzies of uitbarstingen.

Nogal wat echtelijke ontrouw groeit op deze grond van bijna uitgeblust verlangen. Hij of zij die in het overspel tuimelt zal zeggen:

“Er gebeurde niets meer in onze relatie. We waren een beetje als vreemden geworden voor elkaar… Geen passie meer, geen verlangen. De saaiheid van de routine, gewoontes zonder zingeving. Onze relatie had geen smaak meer… Mijn echtgenoot scheen voor mij niet veel meer te voelen. Liefdesbetrekkingen waren zelfs niet meer gewenst. En dan, toen plots X zich voor mij interesseerde en mij zei dat hij zich door mij aangetrokken voelde, werd ik mij bewust dat ik nog verlangen kon opwekken, en ging ik onderuit …”

Geen verlangen meer voelen bij de andere maakt het koppel kwetsbaar. De paradox van het verlangen is de volgende: er is een amoureus verlangen nodig om zich te engageren in een seksuele relatie en er is een hernieuwd seksueel leven nodig om het amoureus verlangen te onderhouden.

 

  1. De plicht: “Hoe kan men nu van plicht spreken in het geval van de liefde?” zullen sommigen zich afvragen. Deze term van “echtelijke plicht” hebben we rechtstreeks gekregen van de H. Paulus. Bekijken we even wat hij werkelijk wil zeggen.

“Man en vrouw moeten elkaar datgene geven waarop ze recht hebben. Niet de vrouw heeft de beschikking over haar eigen lichaam, maar haar man; evenmin heeft de man te beschikken over zijn eigen lichaam, maar zijn vrouw. Weiger elkaar de gemeenschap niet, tenzij met onderling goedvinden en voor een bepaalde tijd om u aan het gebed te wijden en kom daarna weer samen. Anders zou de satan van uw gebrek aan zelfbeheersing gebruik kunnen maken om u te verleiden.” (1 Kor. 7, 3-5)

De hedendaagse mentaliteit zal misschien geschokt zijn door wat de apostel zegt. Zoveel personen eisen vandaag de “vrije beschikking over hun lichaam”. Het recht op een volledig vrije seksuele beleving. Men spreekt zelfs van “associatieve” relaties, gebouwd op een stilzwijgende overeenkomst tussen de partners, die wederzijdse bevrediging verwachten. “Onze relatie zal maar standhouden als je me die of die bevrediging geeft. Als tegenprestatie ga ik akkoord om dat te bezorgen.

De H. Paulus zegt ons iets anders. De seksualiteit in het huwelijk is de openbaring van de echte liefde, die gave van zichzelf is. De tekst is zelfs revolutionair voor die tijd, want hij onderstelt een volmaakte wederkerigheid voor man en vrouw.

“Niet de vrouw heeft de beschikking over haar eigen lichaam, maar haar man; evenmin heeft de man te beschikken over zijn eigen lichaam, maar zijn vrouw.”

In de liefde “in Christus” zijn de echtgenoten geen eigenaar van zichzelf en dus van hun lichaam, ze zijn gegeven aan degene met wie ze zich engageerden in een huwelijksverbond. Het individu behoort zichzelf niet meer toe, hij is uit vrije wil “geordend” aan de andere. De joodse traditie spreekt zelfs van “toewijding” aan de andere.

Laat u niet misleiden door de formulering in de tekst: het gaat er niet om de andere te bezitten als een voorwerp en over hem of haar te mogen beschikken op een egoïstische manier.

Deze passage uit de Schriften herinnert coherent aan deze wet van de liefde: zijn echtgenoot (of echtgenote) liefhebben, is elkaar de liefde schenken, is een offergave om als koppel te groeien, is zich geven zonder de persoonlijke belangen te laten primeren. Een manier om te zeggen: geef u aan elkaar zonder berekening, zoals God zich geeft… Ontvang de liefde van de andere zonder jezelf weg te cijferen . Want de gave afwijzen kan ervaren worden als het afwijzen van de persoon. Het tegenovergestelde van de vrijgevige gave, is de gierigheid, die een vorm van egoïsme is. Deze hoofdzonde heeft niet alleen betrekking op geld: men kan gierig zijn op het vlak van de echtelijke seksualiteit!

  1. De beschikbaarheid: Heel wat koppels hebben te weinig tijd voor zichzelf. De dag van elk van de partners zit overvol met  Zo’n druk levensritme draagt niet bij tot het amoureuze leven in het algemeen en het seksuele leven in het bijzonder. Bij het begeleiden van koppels die op zoek zijn naar een beter evenwicht, is het belangrijk prioriteiten in te stellen: kiezen om prioriteit aan je partner, aan je gezin te geven, zelfs al moet je snoeien en matigen in andere bezigheden. Kiezen is altijd een stuk lijden.

Het liefdesleven heeft tijd nodig. Als het koppel er niet op toeziet, zal alle tijd opgeslorpt worden: het werk, de vrijetijdsbesteding, de kinderen, de vrienden…

Als de partner vaak onbeschikbaar is, zal er vroeg of laat frustratie zijn, die zal overgaan in ingehouden woede of een vasthoudende droefheid… Men kan het laten gebeuren en compenseren met allerlei activiteiten. Dat geeft aanleiding tot een soort “vermomd” overspel. Met kan zijn partner bedriegen met voetbal, internet, de vrienden (vriendinnen), het beroepsleven…

De nodige tijd voorbehouden voor het koppel en dit bovenaan de agenda plaatsen, is de beste manier om de liefde te beschermen en dus ook het gezin.

  1. De afhankelijkheid: de kwaliteit van de ontmoeting in de seksuele relatie zal in grote mate afhangen van de kwaliteit van de beleving als koppel. Als het koppel, in hun gewoon samen zijn, momenten beleefden van affectieve eenheid, uitwisseling van tederheid, momenten van samenhorigheid, dan zal dat terug te vinden zijn in de gave van de lichamen.

Als daarentegen de wederzijdse liefde niet werd uitgedrukt in gebaren, diensten of woorden, zal de seksuele relatie eronder lijden. Men kan de beleving van de seksualiteit niet scheiden van de beleving van het dagelijkse leven.  Zorg voor het ene, is zorgen voor het andere. Ergens is  de seksuele relatie een graadmeter voor de relatie zelf… De aandacht voor de andere, de fijngevoeligheid, de attenties voor de andere vormen de voedingsbodem waarop een harmonieuze seksualiteit zich kan ontplooien. Het is een grote illusie de seksuele relatie apart te zien, zonder rekening te houden met alle gevoelens en emoties die zich daarvoor opstapelden. De seksualiteit van het koppel hangt dus af van de liefde, die beleefd en uitgedrukt wordt in het dagelijkse leven.

Heel wat koppels hebben een verzoening ervaren van hun seksualiteit, vanaf het ogenblik dat ze kozen aandacht te hebben voor de vier aspecten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s