De huwelijksrelatie – liturgie van de liefde

 

Hoofdstuk I

Zoals op een liefdesafspraak.

“Ik zal de berg van mirre beklimmen, de heuvel van wierook” (Hooglied 4, 6)

Christus, de bruidegom van de mensheid, heeft daags voor zijn dood op het Laatste Avondmaal, de Eucharistie ingesteld. De Eucharistie is een liefdesafspraak. Volgende ingesteldheid (onder andere) is nodig om deze ontmoeting goed te beleven en heeft 4 dimensies: het verlangen, de plicht, de beschikbaarheid en de afhankelijkheid.

  1. Het verlangen: Er is het verlangen van Jezus om zich uit liefde te geven. “ vurig heb ik ernaar verlangd dit paasmaal met jullie te eten vóór mijn Lijden… (Luk. 22, 15) En er is het verlangen van de leerlingen elkaar terug te zien op de dag van de Heer om het Woord van God te beluisteren en zich te voeden aan de Eucharistie. Er zijn talrijke getuigenissen van christenen die vanwege hun geloof vervolgd worden, die grote risico’s nemen om deel te nemen aan de door totalitaire regimes verboden missen. Het is het verlangen van een verliefde die hem hindernissen en gevaren doet trotseren. Het spiritueel verlangen is een belangrijke aanwijzing van het christelijk leven. Heiligen zijn mannen en vrouwen met een groot Godsverlangen. Mensen, lauw van geloof, hebben op religieus vlak niet veel verlangens meer.
  2. De plicht: Vandaag is dit woord verdacht. Men stelt het gelijk aan wetten en regeltjes. In de Bijbel heeft dit woord een andere betekenis. De mens beseft dat hij alles van God krijgt; hij heeft een houding van dankbaarheid voor alle weldaden van de Heer voor hem. Als reactie wil hij wederliefde geven aan Degene die hem vervult. Is het ook niet zo in het dagelijkse leven? Die vriend was een steun in de beproeving – ik vergeet het nooit. Vandaag doet hij beroep op mij, ik antwoord op zijn vraag en zeg bij mezelf: “Ik ben hem dat wel verschuldigd!” Deze plicht is geen berekening, het is een gevoelsmatige beweging vanuit het hart die liefde met liefde wil beantwoorden. Gods geboden in de Bijbel tonen mij plichten. Het zijn geen “schulden” die ik verplicht moet afbetalen, maar een gevraagde inzet die de kwaliteit van mijn liefde toetst. “Naar de mis gaan” is een plicht voor wie weet dat God deze afspraak geeft om hem te vervullen.
  3. De beschikbaarheid: Waarom vraagt God, in de tien geboden, aan de mens om wekelijks een dag rust te nemen, een dag waarop hij zich van alle werk onthoudt? De mens kan snel slaaf van zijn werk worden. In zijn economische activiteit, kan hij van zichzelf vervreemden maar ook de anderen verplichten om productie instrumenten te worden. Het is voor een mens soms moeilijk  om te stoppen,  om afstand te nemen van zijn activiteiten en engagementen. Dat is zo, voor een kind dat  moeite heeft zijn om zijn spel achter te laten als het aan tafel geroepen wordt…  en dat is evenzeer zo voor de man die tijdens zijn verlofdag zijn computer of een stapel dossiers neemt. God zegt aan de mens: “Om Mij te ontmoeten, moet ge u losmaken van alles wat beslag op u legt…”

De Heer nodigt de mens uit zich te bevrijden van zichzelf, zich van heel wat beslommeringen los te maken om zich naar Hem te keren. “Verheffen wij ons hart – Wij keren ons hart naar de Heer.”

Naar de zondagsmis gaan, helpt de christen zijn andere taken te relativeren. Hij aanvaardt om er tijdelijk aan te verzaken om tijd vrij te maken voor “het leven van de ziel”. Kiezen voor deze afspraak, is verzaken aan iets anders (later opstaan, een vroege jogging). Jezus herinnert er ons aan dat Hij de belangrijkste is; Hij zegt ook aan ons zoals aan Marta:

“Marta, Marta, wat maak je je druk om kleine dingen; er is nochtans niet veel nodig, slechts één ding zelfs…” (Luk. 10, 41-42)

“Zoekt eerst het Rijk Gods en zijn gerechtigheid, en al de rest zal u erbij gegeven worden.” (Mt. 6, 33)

 

Die tijd, in gebed aan God toegewijd, is een zichtbaar teken van onze liefde. Liefhebben, dat is tijd geven aan wie we liefhebben. Nogal wat echtgenoten klagen erover dat ze tijdsgebrek hebben. Maar vinden ze dan ook geen tijd om voetbalmatchen te bekijken op TV   gedurende de wereldbeker? Vaak is wat ons ontbreekt, niet de tijd, … maar wel de liefde.

 

  1. De afhankelijkheid: een oude priester getuigde:

 

“Doorheen mijn leven was ik pastoor in diverse parochies: enkele bevonden zich op het platteland, enkele in meer stedelijke gebieden. Sommige hadden eerder traditionele gevoeligheden, andere een modernere visie … Maar één ding heb ik bemerkt: de kwaliteit van het bidden in de zondagsmis hangt niet zozeer af van de competentie van de liturgische voorganger, en ook niet van de keuze van de liederen… De intensiteit waarmee de gemeenschap bidt tijdens de zondagmis is groter wanneer ze bestaat uit mensen die  ook tijdens de week bidden. Hoe de  ‘klokkentoren’ aan bod komt is niet zo belangrijk. Belangrijker is het dat  het een plaats kan zijn: waar jongeren samenkomen voor een recollectie, waar ouderen het rozenhoedje bidden,  waar mensen ruimte vinden voor hun dieper gebedsleven, waar zieken hun lijden kunnen offeren… Dat geeft diepe en voedende Eucharistievieringen voor heel het volk van God… Anders mag men alle mogelijke liturgische verbeteringen aanbieden, het zal maar bij gebaren blijven…”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s