De huwelijksrelatie – De liturgie van de liefde

De methode

De Bijbel gebruikt “een analoge taal”. Wat betekent dat? Om een gedachte van God uit te drukken, kan de mens slechts zijn toevlucht nemen tot zijn ervaring. Welke ervaring  hebben we met de liefde? In alle culturen weten we wat de liefde tussen man en vrouw oproept, of hoe sterk de liefdesband van een vader of een moeder kan zijn voor hun kind, of van vrienden onderling… Daarom zullen de Heilige Schriften zeggen: “De liefde van God is zoals die van een vader voor zijn kinderen… zoals van een verliefde voor zijn liefste” , enz.

In zijn parabels maakt Jezus voortdurend gebruik van de analoge taal. Deze taal brengt ons terug naar iets dat we kennen: er is een gelijkenis. Terzelfdertijd is deze manier om zich uit te drukken, beperkt. God is zuiver geest: er is in de goddelijke natuur geen mannelijke of vrouwelijke seksuele realiteit… De analogie, die een vergelijking maakt, houdt rekening met het anders zijn en blijft zo in de eerbied voor de andere. God is God, Hij is de “Totaal Andere”.

De mooiste theologische formuleringen houden steeds enige afstand om met het mysterie rekening te houden.

Het verloop van de mis vergelijken met de seksuele daad, is een analogie opstellen die het leven van het christelijke koppel belicht.

Het is geen provocatie of een mix van ongezonde genres tussen het profane en het religieuze. De Bijbelse en kerkelijke traditie heeft steeds geweigerd om de menselijke seksualiteit te sacraliseren of om aan de religieuze vieringen een seksueel tintje te geven. Dat is te dikwijls de bekoring geweest van heidense cultussen die door de profeten aangeklaagd werden. De analoge benadering maakt geen verstrengeling tussen de seksuele daad en de heilige mis.

Nochtans durft priester Denis Sonet, grote persoon van de gezinspastoraal en docent van de CLER, het aan het volgende te verklaren: “Moeten de Eucharistie en de seksuele omgang niet op dezelfde manier voorbereid worden, en “daarna” beschouwd worden met dankbaarheid en dankzegging?” (Il n’y a qu’un amour (er is maar één liefde), Droguet-Ardant, p. 56)

Dit boek wil eenvoudigweg deze oorspronkelijke intuïtie ontwikkelen en de verschillende momenten volgen van de Eucharistieviering: voorbereiding (hoofdstuk I), boetetijd (hoofdstuk II), liturgie van het Woord (hoofdstuk III), offerande (hoofdstuk IV), communie (hoofdstuk V), dankzegging (hoofdstuk VI), zending (hoofdstuk VII), en de toenadering – de analogie- opmaken met het verloop van de fazen van de seksuele relatie. De pedagogie van de liefdevolle ontmoeting met de Andere (God) in de liturgie vertoont heel wat gelijkenissen met de ontmoeting van de andere (de echtgenoot/echtgenote) …, in “ze zullen één vlees worden” We eindigen dan met een afrondende meditatie (hoofdstuk VIII)

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s